III SA/Łd 513/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie NSA Janusz Furmanek Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. wniosku P. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: 1. odrzucić wniosek, 2. przyznać adwokatowi K. Ć. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy [...] , kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat K. Ć. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W dniu 26 czerwca 2007 r. P. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Do skargi skarżący załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż w sierpniu 2003 r. miał wypadek, po którym przez cztery miesiące przeleżał w gipsie z szyną w nodze, nie mogąc siadać, tylko leżeć lub stać. W listopadzie 2005 r. wyjęto mu metal z nogi, lecz długotrwałe leżenie usztywniło ją w biodrze i kolanie. Poza tym wcześniej był inwalidą ruchu i miał trudności z poruszaniem się, a usztywnienie prawej nogi całkowicie mu to uniemożliwiło. Z tych powodów w grudniu 2006 r. wszczepiono mu protezę prawego biodra, po której to operacji dopiero dochodzi do zdrowie. Skarżący podał, że jest osobą samotną i nie miał przez kogo złożyć wniosku. Aktualnie chodzi o kulach i dlatego może już go złożyć. Wskazał, że stan jego zdrowia opisany jest w epikryzie karty informacyjnej leczenia szpitalnego, którą załączył wraz z innymi dokumentami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 24 marca 2004 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru zawarte w aktach sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o: 1) oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, 2) odrzucenie skargi, 3) oddalenie skargi. Kolegium wskazało, że P. A. we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powołał się na stan zdrowia, który to, w ocenie strony skarżącej, uniemożliwiał mu złożenie skargi w terminie i dlatego po upływie ponad trzech lat skargę składa. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., jeżeli zły stan zdrowia nie uniemożliwiał stronie skarżącej ani złożenia odwołania w terminie ustawowym od decyzji organu l instancji, jak i prowadzenia korespondencji z tym organem, jak również złożenia w siedzibie organu I instancji w dniu 17 maja 2006 r. prawa jazdy wobec wyroku skazującego sądu powszechnego, to nie ma podstaw do twierdzenia, że strona nie miała możliwości złożenia skargi w ustawowym terminie. Jeżeli stan zdrowia nie uniemożliwiał stronie skarżącej zwrócenia prawa jazdy w roku 2006, to "przeszkoda" do złożenia skargi ustąpiła już w dniu 17 maja 2006 roku, zatem uchybiono terminowi określonemu w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał także na normę zawarta w art. 87 § 5 powołanej powyżej ustawy, iż po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W tym przypadku ma miejsce upływ ponad 3 lat od daty doręczenia decyzji ostatecznej i nie zachodzi wyjątkowa sytuacja. Tym samym wniosek o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jak i wniosek o jej odrzucenie, zasługują na uwzględnienie. W piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2007 r. skarżący oświadczył, że do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu tj. do dnia 26 czerwca 2007 r. nie był w stanie poruszać się samodzielnie, co przedstawił w aktach załączonych do wniosku. Na rozprawie skarżący wyjaśnił, że K. A. to jego matka i mieszka z nim, ale jest osobą niepełnosprawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (§ 2 art. 86 ustawy). Zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 art. 87). W myśl art. 87 § 3 wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych ( § 4 i § 5 art. 87 cyt. ustawy). W myśl powołanych przepisów uchybiony termin do wniesienia skargi należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesienie skargi do sądu administracyjnego); 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 148). W niniejszej sprawie dokonując oceny spełnienia przesłanek do przywrócenia uchybionego terminu, Sąd stwierdził, że skarżący nie spełnił przesłanki dotyczącej zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Istotne dla ustalenia, czy przesłanka ta została spełniona miało ustalenie daty, jaką należy przyjąć za początek terminu do złożenia przez P. A. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ustalenie tej okoliczności w pierwszej kolejności było konieczne dla oceny, czy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności (wniesienia skargi) został złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Treść wniosku o przywrócenie terminu oraz pisma procesowego skarżącego z dnia 7 sierpnia 2007 r. sugeruje, iż w jego ocenie datą, od której biegł siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest 26 czerwca 2007 r. tj. dzień złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż do tego dnia nie był w stanie poruszać się samodzielnie. Zdaniem Sądu, mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych, brak jest podstaw do przyjęcia tej daty jako początku biegu terminu do złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, za datę ustania przyczyny uchybienia terminu należy przyjąć 17 maja 2006 r., kiedy to skarżący osobiście stawił się w Wydziale Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł., złożył oświadczenie i zwrócił prawo jazdy. Powyższe oznacza, że termin do złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi biegł od dnia 18 maja 2006 r. i upłynął w dniu 24 maja 2006 r. A zatem wniosek z dnia 26 czerwca 2007 r. jest wnioskiem wniesionym po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Za niewiarygodne Sąd uznał twierdzenia skarżącego, iż choroba uniemożliwiła mu złożenie wniosku do dnia 26 czerwca 2007 r. Sam fakt trudności w poruszaniu się przez skarżącego nie oznacza, że nie miał możliwości sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w ciągu siedmiu dni od dnia 17 maja 2006 r., tj. od dnia kiedy stawił się w Urzędzie i zwrócił prawo jazdy oraz wniesienia tego wniosku do sądu, niekoniecznie osobiście, ale przez pocztę. Tym bardziej, że skarżący mieszka z matką. Stosownie do treści art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest spóźniony, bowiem został złożony po terminie określonym w art. 87 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na to, że fakt spóźnienia wniosku o przywrócenie terminu nie wynikał jednoznacznie z treści tego wniosku, Sąd rozpoznał wniosek na rozprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 88 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy. E.K.