III SA/Łd 513/17

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant pomocnik sekretarza Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 roku sprawy ze skargi M. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2015 r., poz.1412 ze zm.) w związku z art. 44b i art. 52a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 224 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M.L. od decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji przesłał Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w Ł. odwołanie z dnia [...] M.L. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] wymierzającej skarżącemu karę pieniężną w wysokości 100.000 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 77 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów w postępowaniu, w szczególności wskazujących na wprowadzanie do obrotu przez skarżącego środków zastępczych, - art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w postępowaniu w następstwie błędnych ustaleń faktycznych mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji - art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez błędne przyjęcie, iż zatrzymane u skarżącego środki były środkami zastępczymi w rozumieniu ww. przepisu, - art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez błędne przyjęcie, iż działania skarżącego ujawnione w toku postępowania były "wprowadzaniem do obrotu" środka zastępczego. - art. 52 a ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez wymierzenie nadmiernej grzywny z pominięciem podstawy wskazanej w ustępie trzecim przepisu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi niższej instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie nałożonej kary oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności do czasu rozpoznania odwołania. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że Prokuratura Rejonowa w B. w związku z uzasadnionym podejrzeniem, że wprowadzane do obrotu przez M.L. produkty są środkami zastępczymi przekazała w dniu 30.08.2016r. sprawy nr: [...] oraz nr [...] celem wszczęcia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. postępowania administracyjnego, które nastąpiło na mocy postanowienia w dniu 28.12.2016 r. W tym samym dniu organ wydał postanowienie o włączeniu w poczet materiału dowodowego dokumentów z ww. akt sprawy karnej. Organ wyjaśnił, że z akt sprawy nr [...] wynika, że w w dniu 14.01.2016 r. w miejscowości K. M.L. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji Ł-W. Funkcjonariusze w trakcie przeszukania (skarżącego oraz jego mieszkania) ujawnili : 2 torebki foliowe z zapięciem strunowym z zawartością substancji krystalicznej koloru białego o wadze 0,95 g i 0,90 g, a podczas przeszukania mieszkania 1 torebkę foliową z zapięciem strunowym z zawartością substancji roślinnej koloru zielonego o wadze 26,15 g, torebkę foliową z zapięciem strunowym z zawartością substancji roślinnej koloru zielonego o wadze 15.92 g. 1 torebkę foliową z zapięciem strunowym z zawartością zbrylonej krystalicznej substancji koloru kremowego o wadze 180,18 g, 1 torebkę foliową z zapięciem strunowym z zawartością zbrylonej krystalicznej substancji koloru kremowego o wadze 435,61 g, 1 torebkę foliową z zapięciem strunowym z zawartością substancji krystalicznej koloru białego o wadze 24,96 g, torbę foliową z zawierającą 48 torebek foliowych z zapięciem strunowym z zawartością substancji krystalicznej koloru białego o łącznej wadze 34,94 g. worek foliowy z zawartością substancji sypkiej koloru białego o wadze 39,60 g 1 torebkę foliową z zapięciem strunowym z zawartością substancji roślinnej koloru zielonego o wadze 15.19 g. Prokuratura Rejonowa w B. w dniu 18.02.2016 r. zleciła przeprowadzenie badań w celu jednoznacznego określenia przynależności zatrzymanych substancji do grupy środków odurzających. Natomiast z akt sprawy [...] wynika, że w dniu 05.03.2016 r. w miejscowości K. skarżący ponownie został zatrzymany przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji Ł-W. Funkcjonariusze w trakcie przeszukania ujawnili u zatrzymanego: 9 torebek foliowych z zapięciem strunowym z zawartością substancji roślinnej koloru zielonego o łącznej wadze 7,24 g, 11 torebek foliowych z zapięciem strunowym z zawartością krystalicznej substancji koloru białego o łącznej wadze 10.09 g. 10 torebek foliowych z zapięciem strunowym z zawartością krystalicznej substancji koloru białego o łącznej wadze 4.79 g, 3 torebki foliowe z zapięciem strunowym z zawartością substancji krystalicznej koloru białego o łącznej wadze 2.73 g. Prokuratura Rejonowa w B. w dniu 13.04.2016r. zleciła również przeprowadzenie badań w celu jednoznacznego określenia przynależności zatrzymanych substancji do grupy środków odurzających. Badania materiału pobranego przez przedstawicieli Komendy Powiatowej Policji Ł-W przeprowadził biegły z zakresu badań fizykochemicznych z Centrum Badań Kryminalistycznych Ax. w S. Wyniki badań (nr 7353/02/16 z dnia 21.03.2016 r. oraz nr 7737/05/16 z dnia 20.05.2016 r.) wykazały niezbicie, że zakwestionowane substancje są środkami zastępczymi, albowiem zawierały substancje o nazwach 2-MMC. 5F-AD8. 4-CMC, AD8-Chminaca. MDMB-Chmica, 3-CMC. Substancje te zaliczane są do grupy syntetycznych pochodnych katynonu wykazujących działanie podobne do amfetaminy i mefedronu (2-MMC, 4-CMC, 3-CMC) oraz syntetycznych kannabinoidów wykazujących działanie podobne do marihuany (5F-AOB. AOB-Chminaca, MDMB-Chmica). Ze względu na budowę i właściwości psychoaktywne substancji tj. 2-MMC, 4-CMc' 5F-AOR AOB- Chminaca, MOMB-Chmica pozwalają na zaliczanie ich do środków zastępczych zgodnie z obowiązującą definicją środka zastępczego. Ponadto 3-CMC, 4-CMC, ADB-Chminaca, MOMB- Chmica zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24.08.2016 r. należą do nowych substancji psychoaktywnych. Z danych m.in. Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii wynika, że przedmiotowe substancje wykazują działanie psychoaktywne i mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Organ wskazał, że opinia została wydana przez osobę dysponującą stosowną wiedzą i posiadająca kompetencje do jej wydania, a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zawartych w niej wniosków. Organ I instancji uznał je za wiarygodne tym bardziej, że strona nie przedstawiła żadnych okoliczności mogących poddawać w wątpliwość wyżej przedstawione wyniki. W ocenie organu przebadane produkty zawierały substancje, które wykazują działanie psychoaktywne, a więc są środkami zastępczymi w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu przez środek zastępczy rozumie się co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Tak skonstruowana definicja obejmuje substancje znajdujące się w oferowanych produktach, tym bardziej, że wyniki badań, o których mowa wyżej wykazały niezbicie, że kwestionowane produkty są środkami zastępczymi, bowiem zawierają substancje psychoaktywne. Wyżej wymienione substancje należą do grupy tzw. "narkotyków projektowanych", które powstały na skutek syntezowania związków niewiele różniących się budową chemiczną od znanych związków kontrolowanych prawnie celem miedzy innymi uniknięcia odpowiedzialności karnej za ich produkcję i posiadanie. Są syntetycznymi analogami strukturalnymi znanych już substancji psychotropowych i środków odurzających. Organ odwoławczy wyjaśnił, że specyfika środków zastępczych odróżniająca je od "klasycznych" narkotyków polega na wyrafinowanym oszustwie przy wprowadzaniu ich na rynek i utrzymywaniu się na nim poprzez wykorzystanie niezgodnych z prawem działań mających pozory legalności. Łatwo dostępne tzw. "dopalacze" stwarzają poważne zagrożenie dla zdrowia i życia nabywców rekrutujących się głównie z ludzi bardzo młodych. Zdaniem PWIS wymienionych w sentencji decyzji produktów, kategorycznie nie można uznać za bezpieczne. Stosowanie takich preparatów jest więc bardzo niebezpieczne, z czego rzadko zdają sobie sprawę ich nabywcy. Zgodnie z art. 44b ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zakazuje się wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Organ I instancji w wyniku uznania zakwestionowanych produktów za środki zastępcze na podstawie przeprowadzonych badań orzekał o ich przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu na koszt strony postępowania. Konsekwencją wprowadzania do obrotu środków zastępczych uznaną jako działalność wywołującą negatywne skutki jest nałożenie kary pieniężnej. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 52a ust. 1 ww. ustawy. kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy. podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł. Zgodnie z art. 52a ust. 2 u.p.n. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 wymierza w drodze decyzji właściwy państwowy inspektor sanitarny. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu odwoławczego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wymierzając karę pieniężną w wysokości 100.000 zł uwzględnił dyspozycję art. 52a ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii biorąc pod uwagę całokształt działalności strony, w szczególności ilość posiadanych środków zastępczych. przy braku stałego źródła dochodu (protokoły przesłuchania podejrzanego z dnia 15.01.2016r. oraz z dnia 06.03.2016 r.) i zaangażowaniu się w celu czerpania z powyższego procederu zysków. Strona, jak wynika z jej postawy była w pełni świadoma szkód jakie wyrządza swoim działaniem, a jej brak skrupułów i zamiar dalszej intensyfikacji sprzedaży w pełni uzasadnia wysokość wymierzonej kary. Wymierzona kara pieniężna jest adekwatna do stopnia intensywności działań strony zmierzającej do osiągnięcia jak największych zysków. Działalność strony charakteryzowała się wysoką szkodliwością ze względu na działanie środków zastępczych na organizm człowieka, a zwłaszcza na osoby młode i nieświadome zagrożeń wynikających z zażywania tych substancji. Nałożona kara ma również na celu zniwelowanie niebezpieczeństwa i zniechęcenie strony postępowania do dalszego podejmowania działań w zakresie wprowadzania do obrotu środków zastępczych i produktów zagrażających życiu i zdrowiu ludzi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. a mianowicie art. 4 pkt 27 i pkt 34 oraz art. 52a ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii organ uznał ten zarzut za bezpodstawny, bowiem zgodnie art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez wprowadzanie do obrotu rozumie się udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych, co miało miejsce w omawianym przypadku. Protokoły przesłuchania podejrzanego M.L. z dnia 15.01.2016 r. oraz z dnia 06.03.2016 r. sporządzone przez Komendę Powiatową Policji Ł-W znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają prowadzoną przez skarżącego działalność polegającą na wprowadzaniu do obrotu produktów wymienionych w zaskarżonej decyzji przez udzielanie osobom trzecim. Działalność ta była dokładnie zaplanowana i świadomie przygotowana. PWIS wskazał, że przepis art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje karę pieniężną wobec osoby wprowadzającej, nie precyzując, że osobą tą musi być przedsiębiorca, który trudni się działalnością polegającą na wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych. Wobec powyższego twierdzenie strony, iż nie trudniła się ona wprowadzaniem do obrotu jest bez znaczenia dla wymierzenia kary. Tożsame pojęcie użyte jest w artykułach 44b. 44c i 52a ustawy, a więc przewidujących zakaz wprowadzania do obrotu środków zastępczych i kar za nieprzestrzeganie tego zakazu. Ponadto organ uznał za niezasadny zarzut strony naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarzut strony, że organ I instancji dokonał dowolnej i przedwczesnej oceny dowodów jest bezzasadny w ocenie organu odwoławczego ze względu na to, że organ ma pełne prawo dokonać oceny biorąc pod uwagę doświadczenie życiowe i reguły logicznego rozumowania. Kierując się powyższymi kryteriami prawidłowo ocenił, że posiadanie tak dużej ilości środków zastępczych przy braku formalnych dochodów wskazuje na prowadzenie tego typu działalności. W szczególności wyniki badań i protokoły przesłuchania podejrzanego, z których jednoznacznie wynika, że produkty posiadane przez stronę były dopalaczami. Tym bardziej, że ekspertyzy zostały sporządzone przez biegłego sądowego z dziedziny fizyko-chemicznych badań kryminalistycznych, tak więc ponad wszelką wątpliwość posiadają walor opinii specjalistycznej. Stanowiska dwóch niezależnych organów prowadzących postępowania jako elementy składowe tej samej sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, iż skarżący prowadził działalność kwalifikującą do wymierzenia kary pieniężnej. Tym samym twierdzenie, iż strona miała cyt., "... niewielką ilość środków zastępczych w ramach wspólnego zażywania ... " nie może się ostać, bowiem w trakcie dwóch kolejnych kontroli przez funkcjonariuszy KPP Ł-W (protokoły przesłuchania podejrzanego) strona posiadała kryształki 3-CMC zakupione za ok. 3.000,00 zł i ok. 40 gramów suszu roślinnego na kwotę ok. 100.00 zł oraz 22,49 grama mefedronu. Zdaniem PWIS w Ł., nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa byłaby sytuacja, w której osoba sprzedająca środki zastępcze zawierające substancje psychoaktywne, świadomie narażałaby na zagrożenie zdrowie i życie młodych ludzi łamiąc przepisy prawa i nie ponosząc za to żadnej kary, a sama czerpała z powyższego procederu korzyści finansowe. W skardze M.L. zarzucił: 1. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 nieważność decyzji z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa; 2. na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 nieważność decyzji z uwagi na jej niewykonalność oraz trwały charakter tej niewykonalności; 3. obrazę przepisów postępowania tj. art 6 k.p.a. przez powoływanie się w toku postępowania prowadzonego przez organ na nieobowiązujący w czasie przypisania danego czynu akt prawny, tj. przez uznanie, że posiadane przez skarżącego środki chemiczne były wpisane w wykazie Ministra zdrowia w dniu ich posiadana, gdzie skarżący posiadał środki chemiczne przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 sierpnia 2016 r. i zarzucanym przez organ czynem nie mógł wypełnić normy wskazanej w przepisie 44 b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; 4. obrazę przepisów postępowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w zw. z art. 44b ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu niższego stopnia mimo bezzasadnego przyjęcia, że skarżący wprowadzał do obrotu; 5. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. poprzez: niewyjaśnienie stanu faktycznego naruszając tym samym interes społeczny ale przede wszystkim interes strony postępowania; przez wymierzenie nienadającej się do wyegzekwowania kary grzywny od skarżącego w wysokości 100 000 zł, nie biorąc pod uwagę przy jej wymierzeniu wieku, wykształcenia, posiadanego majątku, właściwości majątkowych skarżącego co naruszyło interes społeczny oraz interes strony postępowania; 6. obrazę przepisów postępowania tj. art. 8 k.p.a poprzez prowadzenie sprawy w sposób ogólnikowy, nie posiadając żadnego istotnego materiału dowodowego, bez dogłębnego wyjaśnienia sprawy; 7. obrazę przepisów postępowania tj. art. 75 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie w postępowaniu wszystkich dowodów, które winny się przyczynić do wyjaśnienia sprawy przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego przeprowadzonej na potrzeby postępowania przez organem I Instancji oraz obrazę tego przepisu w związku z art. 136 k.p.a przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wydanego na potrzeby przedmiotowego postępowania; 8. złamanie zasady równego traktowania wyrażonej w art. 32 Konstytucji RPO oraz zasady sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy wyrażonej w art 45 Konstytucji RP przez obrazę przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i całościowego materiału dowodowego, przez: nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów w postępowaniu w szczególności wskazujących na wprowadzenie do obrotu przez skarżącego środków zastępczych; posłużenie się w postępowaniu wyjaśniającym opinią biegłego w zakresie oceny substancji chemicznych, gdzie opinia ta została przeprowadzona na potrzeby postępowania karnego i w postępowaniu przed organem była wyłącznie dokumentem prywatnym, co doprowadziło również do obrazy przepisów prawa procesowego tj. art. 79 k.p.a oraz 81 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie w sposób czynny wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu oraz ustosunkowania się do opinii biegłego. 9. obrazę przepisów postępowania tj. art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w postępowaniu doprowadzająca do wyciągnięcia niesłusznych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących celu posiadanych środków przez skarżącego; wyciągniecie błędnego wniosku z przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych przez Prokuraturę Rejonowa w B., że wprowadzał środki zastępcze na rynek, gdzie w postępowaniu karnym posiada wyłącznie zarzut posiadania; znajdowania się posiadanych substancji chemicznych na liście rozporządzenia Ministra Zdrowia zawierających wykaz nowych substancji psychoaktywnych w momencie ich posiadania przez skarżącego; 10. art. 105 k.p.a. przez jego niezastosowanie pomimo zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania tj. przez uznanie, że doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego tj art. 44 b tj. do wprowadzania na rynek środków zastępczych, gdzie środki te nie były w dniu ich posiadania przez skarżącego wpisane w wykazie Ministra Zdrowia nowych środków psychoaktywnych: nie były wprowadzane na rynek; zgodnie z dowodami zgromadzonymi w toku postępowania na podstawie, których to organ przeprowadził swoją ocenę; 11. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez nieuzasadnione i błędne przyjęcie, że zatrzymane środki, były środkami zastępczymi w rozumieniu definicji z tego przepisu; 12. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art 52a ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez wymierzenie kary grzywny bez uwzględnienia w szczególności ilości wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego, gdzie wyłącznie substancja ADB - Chiminaca znajdowała się w wykazie ministra Zdrowia jako substancja psychoaktywna. Nadto Organ w uzasadnieniu swojej decyzji dnia [...]. nie odniósł się co do zawartości substancji ADB Chiminaca posiadanych przez oskarżanego środkach, by można było się odnieść do zasadności wymierzonej kary; 13. obrazę przepisów prawa materialnego art. 56 przez przyjęcie, że działania skarżącego w toku postępowania były wprowadzeniem do obrotu środka zastępczego, gdzie z analizy zgodnej z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki materiału w oparciu o który organ wydal decyzję, a ponadto ustaleń prokuratury nie wynika, by skarżący wprowadzał środki do obrotu i miał postawiony zarzut wprowadzania środków zastępczych, a ich posiadania; 14. obrazę przepisów prawa materialnego art 44 b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez posłużenie się nieobowiązującym w momencie posiadania przez skarżącego substancji chemicznych rozporządzenia z dnia 24 Sierpnia 2016 r., gdzie skarżący posiadał substancje w dniu 14 stycznia 2016 r. oraz 5 marca 2016 r. przez wejściem w życie powoływanego przez organ rozporządzenia Ministra Zdrowia. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji, wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zasądzenie kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika na rzecz skarżącego . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a."], wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego eliminacji z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była sprawa dotycząca nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez wprowadzenie do obrotu środków zastępczych. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 224 ze zm.), zwanej dalej "u.p.n.", a także przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm.), zwanej dalej "u.p.i.s.". Podstawę wymierzenia wskazanej kary stanowił przepis art. 52a u.p.n. Zgodnie z wymienionym przepisem kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł (ust. 1). Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy inspektor sanitarny, a decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (ust. 2). Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (ust. 3). Zarzuty skargi koncentrują się wokół dwóch kwestii - naruszenia prawa materialnego poprzez rażące/niewłaściwe ich zastosowanie oraz naruszenie zasad postępowania poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w świetle swobodnej oceny dowodów. Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi przepis art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Środkiem zastępczym jest w myśl art. 4 pkt 27 ustawy produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Z kolei pod pojęciem wprowadzania do obrotu – jak to wynika z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - rozumie się udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych; Ustawodawca w art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przewidział, że kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przepisy art. 44b i 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostały dodane do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396), zmieniającą przedmiotowa ustawę z dniem 27 listopada 2010 r. Celem zmiany było przeciwdziałanie rozwojowi zjawiska wprowadzania do legalnego obrotu nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie "dopalaczami". Ustawa wprowadziła w tym celu odpowiedzialność administracyjną, uzupełniając pierwotną ustawę o cały nowy rozdział 6a. Ustawodawca uznał, że oprócz obowiązujących regulacji penalizujących wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, w celu realizacji podstawowych założeń ustawy, należy wyodrębnić instytucję odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski środków zastępczych, czyli substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używanych zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Wprowadzenie do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a sankcji administracyjnej z tytułu wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego miało na celu szybkie reagowanie na pojawiające się zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Warto także zwrócić uwagę, że regulacja art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii funkcjonuje niezależnie od istniejących już wcześniej regulacji ustawy, przewidujących odpowiedzialność karną za wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej lub uczestniczenie w takim obrocie. Ustawodawca odrębnie penalizuje zatem czyn w postaci udzielania innej osobie środka odurzającego lub środków psychotropowych, określając w art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, że kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Podobnie w art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przewidziano środki karne m.in. za udzielanie innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Uwzględniając powyższe rozważania przyjąć należy, że w razie ustalenia, że wytworzono lub wprowadzono do obrotu na terytorium RP środek zastępczy określony w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii organ inspekcji sanitarnej obowiązany jest nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości uwzględniającej w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że na gruncie postanowień art. 52a ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy oznacza udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie tylko osobom trzecim, które nie są konsumentami tych środków. W ocenie składu orzekającego pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącymi ich konsumentami, jak i będącymi ich konsumentami, tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Ustawodawca w hipotezie i dyspozycji norm art. 52a ust. 1-3 ustawy wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. "dopalacz"). W konsekwencji prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, organ inspekcji sanitarnej ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzenia do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego. Rozważania powyższe prowadzą do konkluzji, że poglądy judykatury odnoszące się do przestępstw opisanych w rozdziale 7 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie mogą mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania. Nie ma bowiem podstaw do przenoszenia na grunt rozdziału 6a ustawy niedotyczących go orzeczeń odnoszących się do przestępstw i wykroczeń zawartych w rozdziale 7. Ocena dokonywana w ramach odpowiedzialności administracyjnej podmiotu, który wprowadza do obrotu środki zastępcze, w oparciu o reguły i zasady prawa karnego, jest nie do pogodzenia z ratio legis nowelizacji ustawy z 2010 r. Niewątpliwie wykładnia postanowień art. 52a ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii powinna uwzględniać cel wprowadzenia tej regulacji oraz jej miejsce w systematyce ustawy, a także związek normatywny z postanowieniami art. 44b i 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W konsekwencji w procesie ustalania treści normatywnej art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie powinno się odwoływać do poglądów doktryny i judykatury ukształtowanych na gruncie przepisów karnych zawartych w rozdziale 7 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a zwłaszcza tych ukształtowanych przed wejściem w życie noweli ustawy z dnia 8 października 2010 r., albowiem ugruntowały się one na tle innego reżimu normatywnego, penalizującego wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, czyli narkotyków. Konsekwencją powyższego musi być również fakt, że nie będzie miała także zastosowania zasada interpretacyjna wykluczająca na gruncie jednego aktu prawnego nadawanie takim samym wyrażeniom odmiennego znaczenia. W przekonaniu składu orzekającego wyraźne rozdzielenie przez ustawodawcę części karnej ustawy regulującej zagadnienia związane z popełnianiem przestępstw (z wyłączeniem regulacji odnoszących się do środków zastępczych) od części odnoszącej się do kary administracyjnej, dotyczącej środków zastępczych pozwala na zastosowanie systemowej wykładni dopuszczającej nadanie wyrażeniu "wprowadzanie do obrotu" odmiennego znaczenia, w przypadku stosowania kary administracyjnej, a innego znaczenia, w przypadku stosowania przepisów karnych. Stanowisko takie utrwaliło się już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni je podziela (vide: wyroki NSA z dnia 9 września 2015 r., II OSK 77/14, a także z dnia 2 czerwca 2015 r., II OSK 2684/13 i z dnia 8 lipca 2015 r., II OSK 2965/13). Reasumując tę część rozważań należy uznać, że sankcja, o której mowa w art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii za wprowadzania do obrotu środka zastępczego może być nałożona w przypadku udostępniania tych środków w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, jak to miało miejsce w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy. Tym samym prawidłowo przyjęły organy, że kara pieniężna została nałożona w sposób uprawniony, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 4 pkt 27 w zw. z art. 44b oraz art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd nie podziela także argumentacji skargi dotyczącej naruszenia przez organ w trakcie postępowania norm prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8 art. 75 art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy daje wystarczającą podstawę, by uznać, że substancje zabezpieczone u skarżącego (zarówno podczas kontroli w samochodzie, jak i w mieszkaniu) wypełniają znamiona substancji będących środkami zastępczymi (zgodnie z definicją legalną określoną w art. 4 pkt 27 u.p.n.). Z treści znajdujących się w aktach sprawy opinii biegłego z zakresu badań fizykochemicznych z Centrum Badań Kryminalistycznych Ax. w S. wynika niezbicie, że zakwestionowane substancje są środkami zastępczymi. albowiem zawierały substancje o nazwach 2-MMC. 5F-AD8. 4-CMC, AD8-Chminaca. MDMB-Chmica, 3-CMC. Substancje te zaliczane są do grupy syntetycznych pochodnych katynonu wykazujących działanie podobne do amfetaminy i mefedronu (2-MMC, 4-CMC, 3-CMC) oraz syntetycznych kannabinoidów wykazujących działanie podobne do marihuany (5F-AOB. AOB-Chminaca, MDMB-Chmica). Ze względu na budowę i właściwości psychoaktywne substancji tj. 2-MMC, 4-CMc' 5F-AOR AOB- Chminaca, MOMB-Chmica pozwalają na zaliczanie ich do środków zastępczych zgodnie z obowiązującą definicją środka zastępczego. Ponadto 3-CMC, 4-CMC, ADB-Chminaca, MOMB- Chmica zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24.08.2016 r. należą do nowych substancji psychoaktywnych. Z danych m.in. Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii wynika, że przedmiotowe substancje wykazują działanie psychoaktywne i mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. W tym miejscu, w odniesieniu do zarzutu skargi, że organy wykorzystały dowód z opinii biegłego przeprowadzony w trakcie postępowania karnego i nie przeprowadziły dowodu w postępowaniu administracyjnym należy wskazać, że wbrew tym twierdzeniom ww. opinia stanowiła prawidłowy dowód w sprawie. Zgodnie z art. 75 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepisy Kpa nie ograniczają zatem organów administracji publicznej w możliwości wykorzystania w postępowaniu administracyjnym dowodów zgromadzonych w ramach postępowania karnego. Natomiast stosownie do treści art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował tego dowodu. Pouczony w postanowieniu z dnia 28 grudnia 2016 r. o jego prawach wynikających z art. 10 Kpa nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzut niekompletności materiału dowodowego naruszenia wskazanych przepisów postępowania w sytuacji zastosowania wyłącznie argumentacji polemicznej nie jest uzasadniony. Wskazać bowiem należy, że okoliczność wprowadzania środka zastępczego od obrotu może być nie tylko rezultatem kontroli przeprowadzonej przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ale może być także dodatkowo wynikiem innych ustaleń, czy ocen, jak to miało miejsce w tej sprawie. W analizowanym przypadku ustalenia co do wprowadzania produktu do obrotu organ poczynił opierając się na informacjach uzyskanych w trakcie postępowania prowadzonego przez Policję i Prokuraturę (protokół przesłuchania z dnia 15.01.2016 r. i 06.03.2016 r.) oraz w trakcie postępowania prowadzonego przez organy inspekcji sanitarnej (protokół z dnia 16.01.2017 r.). Przeprowadzona przez organy analiza protokołów zeznań skarżącego dawała uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że skarżący w istocie wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Nie ma przy tym znaczenia, że w dacie wprowadzenia przez skarżącego substancji nie wszystkie z nich znajdowały się w wykazie będącym załącznikiem Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych. W świetle art. 44b ust. 1 u.p.n. zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1/ środków zastępczych 2/ nowych substancji psychoaktywnych. Jak bezspornie wynika z opinii biegłego zajęte u skarżącego substancje stanowiły środki zastępcze, zatem postepowanie organów zgodne było z przepisami art. 44b ust. 1.Organy ustaliły, że skarżący był dwukrotnie zatrzymywany przez funkcjonariuszy policji i posiadał przy sobie środki zastępcze w znacznych ilościach. W dniu 14 stycznia 2016 r. dokonano również przeszukania mieszkania skarżącego w którym ujawniono środki zastępcze w znacznych ilościach. Słusznie organ nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego, że środki te były własnością jego kolegi A.K., tym bardziej, że wyjaśnienia te (protokół przesłuchania skarżącego z dnia 16 stycznia 2017 r.) stoją w sprzeczności z jego zeznaniami złożonymi do protokołu przesłuchania z dnia 15 stycznia 2016 r. w KPP w K. Na tle całokształtu okoliczności sprawy organ prawidłowo również uznał, że w dniu 5 marca 2016 r. skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze udostępniając je T.M. (protokół przesłuchania skarżącego z dnia 16 stycznia 2017 r.) W ocenie Sądu wymiar orzeczonej kary pieniężnej w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości. Organy wskazały, że przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej – zgodnie z art. 52a ust. 3 u.p.n. – kierowały się ilością wprowadzonego do obrotu środka zastępczego ale także miały na uwadze funkcje i cele sankcji administracyjnej jaką jest kara pieniężna uregulowana w art. 52a u.p.n. Wobec nieposiadania przez skarżącego stałego zatrudnienia i utrzymywania się z prac dorywczych - organy w sposób uzasadniony założyły, że zakup spornych substancji za 3 tysiące złotych (zeznanie skarżącego do protokołu z dnia 15.01.2016r.) i posiadana podczas zatrzymania gotówka w kwocie 6.500 zł pochodzi ze sprzedaży środków zastępczych. Miarkując zatem wymiar kary pieniężnej w dopuszczalnym zakresie od 20.000 do 1.000.000 zł organy przyjęły, że w świetle ustalonego stanu faktycznego adekwatną dolegliwością będzie określenie wysokości tej kary na kwotę 100.000 zł. (tj. 10% kwoty maksymalnej). Taka dolegliwość w ocenie organów miała bowiem spełniać funkcję prewencji ogólnej, jak i szczególnej. Celem każdej sankcji (kary) ma być jej aspekt wychowawczo-zapobiegawczy realizujący się zarówno w odniesieniu do samego sprawcy czynu (tak by nałożona kara była na tyle dolegliwa, aby zniechęcała sprawcę do ewentualnej recydywy), jak też ogółu społeczeństwa (poprzez z jednej strony odstraszanie potencjalnych "naśladowców" od popełnienia czynu zakazanego, a z drugiej poprzez kształtowanie poczucia sprawiedliwości, obowiązywania i skutecznego egzekwowania norm prawa). W ocenie Sądu określona przez organy inspekcji sanitarnej na poziomie 10% dopuszczalnego wymiaru sankcji administracyjnej kara pieniężna za wprowadzanie przez skarżącego do obiegu środków zastępczych – w opisanych realiach sprawy - realizuje ww. założenia, tj. stanowi odczuwalną dolegliwość finansową wobec skarżącego za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych i stwarzanie tym samym potencjalnego zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi, jak również stanowi czytelny komunikat, że tego typu działalność polegająca na wprowadzaniu do obrotu nowych, syntetycznych substancji chemicznych oddziałujących na ośrodkowy układ nerwowy ("dopalaczy") – z uwagi na oczywiście negatywne skutki społeczne takich działań – podlega zdecydowanej represji Państwa. Wysokość kary wbrew twierdzeniom skarżącego nie stanowi o jej niewykonalności co uzasadnia zdaniem skarżącego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. Przepis art. 52a ust. 3 nie uzależnia bowiem wysokości kary od statusu materialnego, wieku oraz właściwości osobistych skarżącego, na które to okoliczności skarżący powoływał się w skardze. Reasumując należy stwierdzić, że w ocenie Sądu – wbrew stanowisku skarżącego – stan faktyczny ustalony przez organy inspekcji sanitarnej w rozpatrywanej sprawie był wystarczający do zastosowania wskazanych powyżej przepisów i wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia tak w zakresie ustalenia: 1/ przesłanek warunkujących nałożenie na skarżącego sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej, o której mowa w art. 52a ustawy, jak też 2/ rozmiaru (wysokości) orzeczonej kary. Organy inspekcji sanitarnej wydając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej prawidłowo oparły się zarówno na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego (wyjaśniającego), jak też materiale dowodowym zgromadzonym i przekazanym przez Policję oraz Prokuraturę Rejonową w B. W ocenie sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia istotnych okoliczności faktycznych, który został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wnioski wyprowadzone z przedstawionych wyżej okoliczności, potwierdzonych zebranym materiałem dowodowym, mieściły się w granicach swobodnej oceny dowodów i nie naruszały zasad logiki i doświadczenia życiowego. Dokonując oceny legalności decyzji i podanych w niej motywów, a także czynności podejmowanych przez organy w toku prowadzonego postępowania stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organy inspekcji sanitarnej nie naruszyły wskazanych przepisów postępowania. Zebrały wszystkie dowody a ich oceny dokonały nie wykraczając poza ramy swobodnej oceny dowodów. Dopóki bowiem granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Ocena prawna czynności skarżącego w zakresie wprowadzania do obrotu środków zastępczych pozostaje w zgodzie z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki. Do wniosków tych organ doszedł na podstawie łącznej oceny wszystkich okoliczności sprawy. Organy prawidłowo rozważyły całość zebranego w sprawie materiału dowodowego i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Wobec powyższe oczywiście nieuzasadniony jest zarzut rażącego naruszenia prawa i wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. D.Cz.