III SA/Łd 517/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. K. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu S. J. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi M. K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - dalej Kpa., Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o wymeldowaniu S. J. z pobytu stałego w lokalu położonym w Ł.przy ul. K. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: W dniu [...] r. O.K., zarządca nieruchomości przy ul. [...] w Ł., wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie S. J. z lokalu oznaczonego nr [...] wymienionej nieruchomości. Uzasadniając wniosek oświadczyła, że S. J. wstąpił w stosunek najmu przedmiotowego lokalu po śmierci matki. Jednakże z uwagi na wielomiesięczne zaległości w opłacie czynszowej umowa najmu została wypowiedziana w dniu 1 października 2007 r. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu S.J. z pobytu stałego w lokalu położonym w Ł. przy ul. K W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Ł.decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na niepełne wyjaśnienie okoliczności opuszczenia lokalu przez S. J., jak również na niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją dnia [...] r. orzekł o wymeldowaniu S. J. z pobytu stałego w lokalu położonym w Ł. przy ul. K. Organ pierwszej instancji uznał, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. S.J., który od dnia 5 września 2006 r. przebywa w Areszcie Śledczym w Ł., przed aresztowaniem nie przebywał w lokalu przy ul. K. Opuścił przedmiotowy lokal w sposób dobrowolny i trwały, nie powrócił do niego po śmierci matki oraz nie wystąpił z wnioskiem o przyznanie tytułu prawnego do lokalu. S. J. odwołując się od powyższej decyzji podniósł, że jest ona krzywdząca i bezzasadna. Oświadczył, że w chwili zatrzymania przebywał w miejscu stałego zameldowania. Na powyższą okoliczność wskazał świadków, którzy w jego ocenie winni zostać przesłuchani w toku postępowania. Podniósł nadto, iż nie był informowany o fakcie zadłużenia przedmiotowego lokalu i zobowiązał się do płacenia należności za mieszkanie. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł.utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że S.J. dobrowolnie i trwale opuścił miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Powyższą okoliczność potwierdziły zeznania siostry odwołującego – A.Z.oraz mieszkańców posesji przy ul. K w Ł. – I. K. i M.P. Powyższe potwierdziła również ówczesna partnerka życiowa – K. M., która wyjaśniła, iż po odbyciu kary pozbawienia wolności, S.J.powrócił do mieszkania swojej matki na krótko, a następnie wyprowadził się z uwagi na nadużywanie przez nią alkoholu. Odwiedzał swoją matkę i pomagał jej, ale wspólnie nie zamieszkiwali, ponieważ wynajmował on oddzielne mieszkanie. Ponadto oświadczyła, iż od kilkunastu miesięcy przed zatrzymaniem, a także po aresztowaniu nie przejawiał zainteresowania, ani troski o lokal, w którym był zameldowany. W porozumieniu z odwołującym, kiedy ten już przebywał w areszcie, działając w jego imieniu, zawarła umowę najmu lokalu z R. R. W tym okresie w mieszkaniu nie było żadnych rzeczy osobistych S. J. W ocenie organu o fakcie dobrowolnego opuszczenia przedmiotowego lokalu świadczy również postawa skarżącego, który w okresie pomiędzy śmiercią matki, a chwilą aresztowania nie powrócił do lokalu oraz nie podjął żadnych działań celem uregulowania spraw mieszkaniowych i spłaty zaległości czynszowych. Organ odwoławczy nie dał wiary podnoszonym przez skarżącego wyjaśnieniom, że nie posiadał wiedzy o fakcie zadłużenia mieszkania, jak również zgłoszonej gotowości do jego uregulowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że K. M.posiadała klucze do mieszkania, pobierała opłatę za wynajmowane mieszkanie, a także utrzymywała bieżący kontakt z S. J. Mogła więc udzielić informacji lub przekazać stosowną wiedzę związaną z lokalem, gdyby S. J.wykazywał zainteresowanie tą sprawą. Ponadto organ wskazał, iż po osadzeniu w areszcie śledczym odwołujący posiadał możliwość zwrócenia się z własnej inicjatywy do zarządcy nieruchomości z prośbą o poinformowanie go o sytuacji lokalu, w którym był zameldowany na pobyt stały, a nie czekać pasywnie, aż informacja w sprawie lokalu dotrze do niego w inny sposób. Strona nie wykazała również zamiaru powrotu do przedmiotowego lokalu. Wyrażając deklaracje uregulowania zaległych należności nie wskazał terminu ich uiszczenia. Odnosząc się natomiast do kwestii przesłuchania wskazanych przez stronę świadków organ odwoławczy wskazał, że J. P.została w 2009 r. wymeldowana z pobytu stałego z lokalu [...] przy ul. K. 20 i nie zameldowała się w nowym miejscu. Z.Sz. zmarła w dniu [...] roku, a D. P. zameldowany w lokalu nr [...] przy ul. K.nie odebrał korespondencji skierowanej na jego adres. Mając powyższe na uwadze, a także ustawowy obowiązek organów meldunkowych do podejmowania wszelkich czynności służących rejestracji prawdziwych danych o miejscu pobytu osób, Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze na powyższą decyzję S. J. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podał, że do czasu aresztowania przebywał w miejscu stałego zameldowania. Jedyne przerwy w pobycie w tym miejscu były związane z wyjazdem do pracy poza miasto. Podniósł, że nie był informowany o zadłużeniu mieszkania. Ponadto podniósł, że nie uwzględniono również jego wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych przez niego osób, to jest najbliższych sąsiadów. Przesłuchano natomiast osoby mieszkające na innych piętrach kamienicy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł.wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W złożonym na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. piśmie procesowym, ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez wymeldowanie skarżącego, w sytuacji gdy ma on zamiar stałego przebywania w przedmiotowym lokalu; - naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych pełnomocnik skarżącego wskazał, że za osobę, która dobrowolnie i trwale opuściła miejsce zamieszkania można uznać kogoś, kto na przykład nie odwiedza zajmowanego lokalu nawet okazjonalnie. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący w mieszkaniu przebywał, poza krótkimi przerwami spowodowanymi wykonywaniem pracy. Wtedy jednak bywał w lokalu przy ul. K. odwiedzając matkę. Ponadto zarzucił, że przesłuchani przez organ świadkowie, to osoby zamieszkujące na innych piętrach kamienicy, w którym znajduje się przedmiotowy lokal. Fakt wynajęcia lokalu miał na celu, w ocenie pełnomocnika skarżącego, zapewnienie jego mocodawcy jakiegoś dochodu, który służyłby do utrzymania mieszkania, bądź byłby przeznaczony na jego remont, czy też spłatę zadłużenia. Powyższe zdaniem pełnomocnika skarżącego nie pozwala na postawienie S.J. zarzutu, że nie wykazywał troski o przedmiotowy lokal. Zarzucenie braku zainteresowania lokalem uznać należy za nadużycie ze strony organu. Bezspornym jest bowiem, że obiektywne okoliczności, tj. śmierć matki, pozbawienie wolności pozbawiły skarżącego faktycznych możliwości jakichkolwiek działań związanych z przedmiotowym lokalem. Pełnomocnik wskazał również na treść zeznań K.M., która oświadczyła, że skarżący po śmierci matki miał pisać podanie o wejście w najem lokalu, oraz że nie wprowadziła się ze skarżącym do tego lokalu bowiem wymagał on remontu. Wyjaśniła również, że jej zdaniem S. J. nie chce się wymeldować, ponieważ boi się, że nie będzie miał gdzie wrócić jak wyjdzie z zakładu karnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego powyższe wyjaśnienia, jak również zamiar przygotowania podania o przyznanie statusu najemcy dowodzi, że skarżący zamierzał zamieszkać w przedmiotowym lokalu po uprzednim dostosowaniu go do swoich potrzeb. Organy administracji publicznej dokonując ustaleń co do okoliczności pobytu skarżącego w miejscu stałego zameldowania nie podjęły jakichkolwiek działań mających na celu ustalenie ewentualnego nowego adresu jego pobytu. Skoro bowiem w ocenie organów skarżący nie zamierzał przebywać pod adresem Ł., ul. K., to powinien powziąć zamiar przebywania w innym miejscu. Ta okoliczność nie została wyjaśniona. Ponadto w ocenie pełnomocnika skarżącego, niezależnie od relacji łączących skarżącego z matką, naturalnym wydaje się zamieszkanie przez dziecko w miejscu zamieszkania rodzica, po jego śmierci. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanej normy prawnej organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż z sytuacją faktycznego opuszczenia lokalu mamy do czynienia wtedy, gdy osoba dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu. Warunkiem decydującym, o wymeldowaniu danej osoby jest więc ustalenie przez organ administracji, czy dana osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny. Za miejsce stałego pobytu danej osoby uważa się miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, między innymi takie jak: mieszkanie, nocowanie, spożywanie posiłku, czy też przyjmowanie wizyt rodziny lub znajomych. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy administracji miały podstawę do oceny, dokonanej w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a., że S. J.opuścił przedmiotowy lokal. Skarżący wprawdzie od 5 września 2006 r. przebywa w Areszcie Śledczym w Ł., jednak w toku szczegółowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji ustaliły, iż S.J. opuścił miejsce pobytu stałego na długo przed aresztowaniem. Decydujące znaczenie mają zatem okoliczności dotyczące faktycznego opuszczenia lokalu przez S. J. Jak wynika z notatki funkcjonariusza Policji z dnia 5 września 2006 r. skarżący zatrzymany został na terenie Ł.w dniu 5 września 2006 r. i w trakcie zatrzymania najpierw podał nieprawdziwe dane personalne, wprowadzając w błąd funkcjonariuszy Policji, a po ustaleniu przez Policję jego prawdziwych danych oświadczył, że nie zamieszkuje w lokalu przy ul. K. w Ł., lecz wynajmuje mieszkanie, jednak odmówił podania adresu. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych ustaleń, twierdzenie skarżącego, że z mieszkania przy ul. K. w Ł.nie wyprowadził się, a jego nieobecność w nim związana była z pracą poza Ł. jest niewiarygodne i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zachowanie skarżącego w czasie zatrzymania przez Policję, tj. wprowadzanie w błąd co do swoich danych personalnych oraz miejsca zamieszkania świadczy o ukrywaniu się, celowym wprowadzaniu w błąd funkcjonariuszy Policji co do miejsca swojego faktycznego pobytu. W ocenie Sądu, z faktu ukrywania się przed Policją skarżący nie może wywodzić dla siebie pozytywnych skutków. Zeznania wszystkich świadków przesłuchanych na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu potwierdzają, że opuścił on przedmiotowy lokal. Natomiast S. J. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jego twierdzenia. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa zaś na osobie wywodzącej z niego korzystny skutek prawny (por. wyrok NSA W-wa z 1 kwietnia 2005 r. OSK 1730/04 lex nr 169356). Tymczasem o braku opuszczenia lokalu mówi jedynie skarżący, przeczą temu natomiast wszystkie dowody zgromadzone w sprawie. Przesłuchanie przez organy administracji świadków, których wskazuje skarżący nie było możliwe, ponieważ jedna ze wskazanych osób nie żyje, drugi świadek – J. P. została w 2009 r. wymeldowana z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. K. Skarżący domagał się przesłuchania także D. P., który jest zameldowany w lokalu nr [...]przy ul. K., ale powołany świadek nie odebrał korespondencji zawierającej wezwanie do stawienia się w urzędzie i złożenia zeznań. Gdyby nawet przyjąć, że świadek ten potwierdziłby fakt zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu, to w świetle pozostałych dowodów zebranych w sprawie należałoby uznać je za niewiarygodne. Fakt dobrowolnego opuszczenia miejsca zameldowania przez S. J. nie budzi bowiem wątpliwości, gdyż okoliczność ta została potwierdzona przez A. Z. (siostrę skarżącego), K. M. (ówczesną partnerkę życiową skarżącego), mieszkańców posesji przy ul. K. w Ł.– I. K. i M. P., jak również zarządcę nieruchomości O. K. Z protokołu przesłuchania A. Z.przeprowadzonego w dniu 8 lutego 2010 r. wynika, iż S. J. przed śmiercią matki zamieszkiwał ze swoją dziewczyną K. M. Świadek oświadczyła, że brat nie był zainteresowany mieszkaniem przy ul. K.w Ł. Nie chciał tam mieszkać. Po jego aresztowaniu K. M. przyniosła jej rzeczy osobiste brata, ponieważ nie miała ich gdzie trzymać. K.M. zeznając do protokołu w dniu 10 lutego 2010 r. oświadczyła, że po odbyciu poprzedniego wyroku pozbawienia wolności S. J. nie chciał mieszkać z matką, która nadużywała alkoholu. Wynajmował mieszkanie w dzielnicy Ł.- G., ale nie zna dokładnego adresu. Odwiedzał matkę i pomagał jej finansowo. Po śmierci matki nadal wynajmował to mieszkanie. Nie wprowadzili się do mieszkania przy ul. K., ponieważ wymagało ono remontu. Oświadczyła ponadto, że skarżący miał zamiar wnosić o wstąpienie w stosunek najmu przedmiotowego lokalu, ale było ono zadłużone i nie spłacił należności. Natomiast z oświadczeń sąsiadów przedmiotowego lokalu – I. K. i M. P. - wynika, ze skarżący nie przebywał w lokalu przy ul. K.od początku roku (od wiosny) 2006 r. W tym czasie przebywał "u swojej dziewczyny K.". Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność faktycznego ograniczenia skarżącemu możliwości podjęcia jakichkolwiek działań, z uwagi na fakt, iż pomiędzy śmiercią matki a momentem aresztowania upłynął jeden miesiąc. W ocenie Sądu, gdyby skarżący przebywał w spornym lokalu przed osadzeniem w areszcie śledczym, a także przed śmiercią matki posiadałby wiedzę na temat zaległości czynszowych. Odnosząc się do podniesionej przez pełnomocnika skarżącego okoliczności odwiedzania przez skarżącego matki, która to okoliczność ma przeczyć stanowisku jakoby S. J. opuścił miejsce stałego zameldowania, należy wskazać, że za miejsce stałego pobytu danej osoby uważa się miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, między innymi takie jak: mieszkanie, nocowanie, spożywanie posiłku, czy też przyjmowanie wizyt rodziny lub znajomych. Fakt odwiedzania matki w przedmiotowym lokalu przy ul. K., bywania skarżącego w tym lokalu, nie świadczy, że skarżący skoncentrował w nim swoje centrum życiowe. Niezasadny jest także zarzut dotyczący przesłuchania sąsiadów zajmujących lokale na innych piętrach niż lokal, w którym zameldowany jest skarżący. Okoliczność mieszkania na innym piętrze tego samego domu nie świadczy, że pozostali lokatorzy nie mogą posiadać wiedzy na temat faktycznego przebywania skarżącego w lokalu przy ul. K. Natomiast powód nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego został wskazany powyżej oraz wyjaśniony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Bez znaczenia na wynik sprawy pozostaje również podniesiona przez pełnomocnika skarżącego argumentacja, jakoby wynajęcie lokalu na okres grudzień 2006 r. - grudzień 2007 r. (to jest po osadzeniu strony w areszcie) w celu zgromadzenie środków pieniężnych przeznaczonych na jego utrzymanie i remont, miała świadczyć o trosce skarżącego o przedmiotowy lokal. Należy bowiem wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania była okoliczność faktycznego pobytu S. J. w miejscu stałego zameldowania przed dniem aresztowania. Ewentualne zamierzenia skarżącego związane z przedmiotowym lokalem podejmowane po dacie 5 września 2006 r. nie mają wpływu na ocenę wystąpienia przesłanek wymeldowania skarżącego. Co najwyżej świadczą o tym, że skarżący nie mieszkał w tym lokalu, gdyż wymagał on remontu. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącego dotyczącego nieustalenia przez organy administracji publicznej nowego miejsca pobytu stałego skarżącego wskazać należy, że w momencie wszczęcia postępowania, jak również w momencie jego zakończenia wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] r. S.J.przebywał w Areszcie Śledczym w Ł. Natomiast okoliczność dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu przed momentem aresztowania potwierdzona została przez osoby najbliżej związane ze skarżącym, tj. siostrę oraz przyjaciółkę. Odnośnie zaś zarzutu pełnomocnika skarżącego dotyczącego tego, iż skoro organy administracji uznały, że skarżący utracił zamiar pobytu stałego w lokalu przy ul. K., to powinny ustalić istnienie takiego miejsca pod innym adresem, wskazać należy, że powołany przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie nakłada na organy administracji obowiązku ustalenia innego miejsca pobytu stałego osoby, w stosunku do której toczy się postępowanie o wymeldowanie. Obowiązkiem organu jest bezsporne wykazanie, że dana osoba w sposób dobrowolny i trwały opuściła miejsce stałego pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dla prawidłowości tych ustaleń nie jest natomiast konieczne wykazanie nowego adresu pobytu osoby. Ustalenie miejsca tego pobytu może natomiast niewątpliwie stanowić jedną z okoliczności potwierdzającej zasadność wydanego na podstawie wyżej wymienionego przepisu orzeczenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący wynajmował lokal położony w dzielnicy Ł. - G. W ocenie Sądu organy administracji trafnie uznały, że dokonane ustalenia świadczą o opuszczeniu przez S. J. dotychczasowego miejsca pobytu stałego przed osadzeniem w areszcie śledczym. Wskazać również należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny, której celem jest odzwierciedlenie stanu - faktycznego miejsca pobytu osoby. Jej ewidencyjno - rejestrowy charakter służy zbieraniu informacji w zakresie miejsca zamieszkania i pobytu osób. Skoro skarżący przed dniem aresztowania nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, konieczne było doprowadzenie stanu, w którym zapis ewidencji będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Organy administracji trafnie uznały, że wszystkie przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zostały spełnione, a wydana w sprawie przez organ odwoławczy decyzja jest prawidłowa. Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji publicznej w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny, w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a. Organy administracji zapewniły skarżącemu czynny udział w postępowaniu zapoznając go ze zgromadzonym materiałem dowodowym poprzez przesyłanie mu kserokopii dokumentów do aresztu, umożliwiając tym samym ustosunkowanie do zgromadzonych dowodów w sprawie. W wyniku zaś prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy adinistracji zasadnie uznały, iż w sprawie wystąpiły przesłanki, określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, do wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. t.p.