III SA/Łd 518/25

Dnia 9 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 maja 2025 roku nr 1001-IUCKOD-2.4811.2009.2025.2 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu od wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą oddala skargę. Postanowieniem z 30 maja 2025 r. nr 1001-IUCKOD-2.4811.2009.2025.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu złożonego 30 kwietnia 2025 r. przez S.P.-B. od wezwania z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Pismem z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wezwał S.P.-B. do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł, na podstawie art. 37ge ustawy z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2023 r. (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2483 ze zm.). Wezwanie wystosowane zostało w związku z naruszeniem obowiązku wniesienia opłaty za przejazd płatnym odcinkiem autostrady A4 węzeł B. w dniu 14 grudnia 2021 r. pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], którego właścicielem na dzień naruszenia według Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców była S.P.-B. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone S.P.-B 11 kwietnia 2025 r. 30 kwietnia 2025 r. pełnomocnik S.P.-B – adw. R.J. złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi sprzeciw od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. W złożonym sprzeciwie podniesiono, że strona nie ponosi odpowiedzialności za stwierdzone przez organ naruszenie, bowiem 4 sierpnia 2021 r. zbyła pojazd o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz B.W.-K. 8 maja 2025 r. organ skierował do S.P.-B wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu. Braki formalne zostały uzupełnione 21 maja 2025 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem z 30 maja 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu od wezwania z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wezwanie z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD1. 4810.4998.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej za przejazd z 14 grudnia 2021 r. po płatnym odcinku autostrady A4: węzeł B. zostało doręczone stronie 11 kwietnia 2025 r. Od daty tej, zgodnie z art. 37gf § 1 ustawy o autostradach S.P.-B lub wyznaczony przez nią pełnomocnik mieli 14 dni na wniesienie sprzeciwu. Termin ten upłynął 25 kwietnia 2025 r. Pismo sprecyzowane jako sprzeciw wniesiono po obowiązującym terminie, tj. 30 kwietnia 2025 r. W ocenie organu bezspornym jest zatem, że sprzeciw od wezwania z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej za przejazd, wniesiony został z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego złożenia. Niezależnie od powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wyjaśnił, że sprzedaż pojazdu o nr rejestracyjnym [...] dokonana 4 sierpnia 2021 r. i udokumentowana fakturą nr [...] została zgłoszona do Urzędu Miasta w K. – Wydział Obsługi Mieszkańców dopiero 28 kwietnia 2025 r., co wynika z pieczęci na fakturze. Wobec powyższego wezwanie z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej zostało prawidłowo wystawione i skutecznie weszło do obrotu prawnego. Na dzień naruszenia, tj. 14 grudnia 2025 r. S.P.-B widniała w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) jako właściciel pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Organ wskazał, że w myśl art. 37gf ust. 5 ustawy o autostradach, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania w sprawie sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, i wniosku, o którym mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."). Pismo z 30 kwietnia 2025 r. (data nadania 30 kwietnia 2025 r.) określone jako sprzeciw złożone zostało z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia. W takim przypadku, zgodnie z art. 134 k.p.a. organ zobligowany był do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. S.P.-B, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie. W treści skargi skarżąca podniosła, że niewłaściwe jest stanowisko organu, zgodnie z którym wezwanie do opłaty dodatkowej zostało wystawione zasadnie. Organ twierdzi, że zmiana w CEPIK w zakresie właściciela pojazdu nastąpiła dopiero 28 kwietnia 2025 r., tj. po dacie wydania i doręczenia wezwania, podczas gdy skarżąca dokonała czynności zbycia pojazdu ze skutkiem prawnym na 4 sierpnia 2021 r. Z tym dniem dokonano przeniesienia własności pojazdu i z tym dniem skarżąca nie ponosi odpowiedzialności za żadne naruszenia i wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Na poparcie powyższego twierdzenia strona wskazała zdarzenie naruszenia przepisów ruchu drogowego z udziałem przedmiotowego pojazdu poza granicami kraju, gdzie tamtejsze władze (niemieckie służby) uznały rację skarżącej i odstąpiły od jej ścigania. Ponadto skarżąca podkreśliła, że organ wydaje sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia – jako przykład wskazała sprawę, w której zapadło podobne rozstrzygnięcie, a jednocześnie stwierdzone było nieskuteczne doręczenie wezwania do opłaty dodatkowej. Wnosząca skargę podniosła również, że nie otrzymała awizo od wezwania do opłaty dodatkowej i o sprawie dowiedziała się dopiero od organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. Powyższe przyczyniło się do złożenia sprzeciwu po terminie. W związku z powyższym skarżącą wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem przepisów prawa oraz wezwania z 27 marca 2025 r. znak: 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie z 14 grudnia 2021 r. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu na swą rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z tytułu zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonana przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów nie wykazała, by zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 30 maja 2025 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu złożonego przez S.P.-B od wezwania z 27 marca 2025 r. do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą wydane zostało z naruszeniem prawa. Stan faktyczny, stanowiący podstawę wydania zaskarżonego postanowienia w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia wynika ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego. Pismem z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wezwał S.P.-B do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł w związku z naruszeniem obowiązku wniesienia opłaty za przejazd płatnym odcinkiem autostrady A4 węzeł B. w dniu 14 grudnia 2021 r. pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Na dzień naruszenia S.P.-B wpisana była w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako właściciel pojazdu. Wskazane wezwanie z 27 marca 2025 r. zostało jej doręczone 11 kwietnia 2025 r. Z kolei sprzeciw od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej został złożony przez pełnomocnika strony 30 kwietnia 2025 r. Stosownie do art. 9 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1193, dalej: "ustawa zmieniająca") w przypadku przejazdu autostradą na zasadach określonych w ustawie zmienianej w art. 1 rozpoczętego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa zmieniająca weszła w życie 1 lipca 2023 r. W związku z powyższym do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2023 roku (Dz. U. z 2022 r. poz. 2483 ze zm., dalej: "ustawa o autostradach") w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania przejazdu wskazanym pojazdem bez uiszczenia należnej opłaty, tj. 14 grudnia 2021 r. Zgodnie z art. 37a ust. 1 ustawy o autostradach, w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania spornego przejazdu, za przejazd autostradą są pobierane opłaty Art. 37a ust. 7 ustawy o autostradach stanowi, że do wniesienia opłaty za przejazd autostradą, pobieranej przez Szefa KAS, jest zobowiązany: 1) właściciel pojazdu albo 2) posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, 463, 694 i 720), albo 3) użytkownik pojazdu, o którym mowa w art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - zwany dalej "wnoszącym opłatę". Za niewniesienie opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w art. 37a ust. 7, w tym za kontynuację przejazdu autostradą lub jej odcinkiem po upływie daty i godziny końca okresu ważności wskazanych na bilecie autostradowym, od wnoszącego opłatę pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 500 zł (art. 37ge ust. 1 ustawy o autostradach). Jak stanowi art. 37ge ust. 7 ustawy o autostradach wnoszącemu opłatę Szef KAS wystawia wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej, które zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę wnoszącego opłatę, jego adres; 2) numer PESEL albo numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnoszącego opłatę, o ile został nadany; 3) numer rejestracyjny pojazdu; 4) miejsce ujawnienia naruszenia obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w art. 37a ust. 7, wraz ze wskazaniem jego daty i godziny; 5) wysokość opłaty; 6) pouczenie. W myśl art. 37ge ust. 15 ustawy o autostradach, do doręczenia wezwania, o którym mowa w ust. 7, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z treścią art. 37gf ust. 1 ustawy o autostradach wnoszący opłatę może wnieść sprzeciw do Szefa KAS, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 37ge ust. 7. Wniesienie sprzeciwu nie zwalnia z obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania w sprawie sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, i wniosku, o którym mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 37gf ust. 5 ustawy o autostradach). Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia podkreślić należy, że termin, o jakim mowa w art. 37gf ust. 1 ustawy o autostradach ma charakter procesowy, określa bowiem granice czasowe dla dokonania czynności procesowej wniesienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. Upływ wskazanego terminu nie powoduje wygaśnięcia praw i obowiązków strony o charakterze materialnoprawnym. O procesowym charakterze tego terminu świadczy również art. 37gf ust. 5 ustawy o autostradach, odwołujący się w zakresie nieuregulowanym tym aktem prawnym do przepisów k.p.a. Uwzględniając treść art. 37gf ust. 5 ustawy o autostradach stwierdzić należy, że do sytuacji, gdy sprzeciw zostanie wniesiony po 14-dniowym terminie, organ zobowiązany jest do "odpowiedniego" zastosowania normy zawartej w art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Sprzeciw przewidziany w art. 37gf ust. 1 ustawy o autostradach pełni podobną funkcję jak odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) w postępowaniu administracyjnym. Sprzeciw przysługuje od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej wystawionego na podstawie art. 37ge ust. 7 ustawy o autostradach. Wezwanie, o którym mowa, stanowi rozstrzygnięcie wydawane na podstawie ustaleń zweryfikowanych pod względem merytorycznym na podstawie danych systemowych SPOE KAS, a konsekwencji zawiera rozstrzygnięcie i uzasadnienie oraz pouczenie o środku zaskarżenia, podobnie jak decyzja administracyjna. Do postępowania w sprawie sprzeciwu można zatem stosować odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego bez żadnych zmian w ich dyspozycji. Nie ulega zatem wątpliwości, że można zastosować normę art. 134 k.p.a. do instytucji sprzeciwu, o którym mowa w art. 37gf ust. 1 ustawy o autostradach, gdyż uchybienia proceduralne powstałe przy jego wniesieniu rozstrzygane są przez organ odwoławczy (por. wyrok WSA z 21 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 721/23, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Ponieważ przepisy ustawy o autostradach nie regulują kwestii doręczeń w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie tej ustawy – na mocy 37ge ust. 15 i art. 37gf ust. 5 ustawy o autostradach – zastosowanie w tym względzie mają przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Natomiast w myśl art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazuje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Termin do wniesienia sprzeciwu oblicza się zgodnie z regulacją zawartą w art. 57 k.p.a. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (§ 1). Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą (§ 4). Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (§ 5 pkt 1). Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 wystawione przez organ administracji skarbowej w związku ze stwierdzeniem naruszenia obowiązku wniesienia opłaty za przejazd płatnym odcinkiem autostrady A4 węzeł B., w dniu 14 grudnia 2021 r. o godzinie 16:54, pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] zostało doręczone skarżącej 11 kwietnia 2025 r. na adres: ul. J. 59/21, [...] K., wskazany w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP) jako adres rejestracyjny do doręczeń. Znajdujące się w aktach potwierdzenie doręczenia przedmiotowego wezwania wskazuje, że przesyłka zawierająca to wezwanie była dwukrotnie awizowana. Skarżąca odebrała przesyłkę w placówce pocztowej w dniu 11 kwietnia 2025 r. Doręczenie skarżącej wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej nastąpiło zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami k.p.a. Niezasadny jest zatem zarzut skargi, że skarżąca nie otrzymała awizo od wezwania do opłaty dodatkowej i o sprawie dowiedziała się dopiero od organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. W związku z powyższym prawidłowe jest stanowisko organu, że w analizowanej sprawie sprzeciw został wniesiony z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Skoro bowiem wezwanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 27 marca 2025 r. do wniesienia opłaty dodatkowej za przejazd z 14 grudnia 2021 r. po płatnym odcinku autostrady A4: węzeł B. zostało doręczone skarżącej 11 kwietnia 2025 r., to tej od daty, zgodnie z art. 37gf § 1 ustawy o autostradach rozpoczął się dla niej termin 14 dni na wniesienie sprzeciwu. Termin ten upłynął 25 kwietnia 2025 r., natomiast pismo zawierające sprzeciw od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej zostało wniesione do organu administracji na adres do doręczeń elektronicznych 30 kwietnia 2025 r. (potwierdzenie otrzymania – k. 10 akt administracyjnych), a więc po upływie ustawowego terminu do złożenia przedmiotowego środka odwoławczego. Podkreślenia wymaga, że art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że jego zastosowanie nie jest uzależnione od uznania administracyjnego. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej wystąpienia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpoznania odwołania, lecz ma obowiązek stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. wyroki WSA: w Olsztynie z 1 września 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 807/16, w Poznaniu z 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 265/16 i z 20 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Po 134/16). Uwzględniając powyższe, uznać należy, że w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zasadnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu w oparciu o regulację zawartą w art. 134 k.p.a. w zw. z art. 37gf ust. 5 ustawy o autostradach. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że argumentacja skarżącej, iż nie powinna zostać obciążona opłatą dodatkową za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą w związku ze zbyciem w dniu 4 sierpnia 2021 r. pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] nie mogła być uwzględniona. Art. 37a ust. 7 ustawy o autostradach enumeratywnie wymienia, że do wniesienia opłaty za przejazd zobowiązany jest właściciel pojazdu albo posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, tj. podmiot polski, któremu pojazd został powierzony przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną, albo użytkownik o którym mowa w art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, tj. użytkownik pojazdu użytkowanego na podstawie umowy leasingu, o rejestrację którego wnioskował leasingodawca (właściciel pojazdu) pod warunkiem zgłoszenia jego danych przez leasingodawcę do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK). W związku z tym, że "wnoszącym opłatę" w rozumieniu art. 37a ust. 7 ustawy są podmioty enumeratywnie wymienione w tym przepisie, to są one również podmiotami zobowiązanymi do uiszczenia opłaty dodatkowej, a co za tym idzie adresatami wezwania do jej wniesienia (art. 37ge ust. 7). W związku z tym art. 37a ust. 7 w zw. z art. 37ge ust. 7 ustawy o autostradach płatnych należy rozumieć w ten sposób, że zobowiązuje on do wniesienia opłaty za przejazd autostradą, jak również pozwala dochodzić opłaty dodatkowej, wyłącznie od podmiotów w nim wskazanych. Odwołanie się przez ustawodawcę w przepisach ustawy o autostradach do danych gromadzonych w CEPiK, w tym do danych o pojeździe – numer rejestracyjny (art. 80b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym) oraz do danych o właścicielu tego pojazdu (art. 80b ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym), czy też jego posiadaczu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 (art. 80b ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym) albo użytkowniku, który pojazd ten użytkuje na podstawie umowy leasingu, o rejestrację którego wnioskował leasingodawca (art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym), pozostaje w logicznym związku z powszechnie przyjmowanym założeniem, że z pojazdu zasadniczo korzysta jego właściciel czy też posiadacz lub użytkownik, na którego – jak wynika z przywołanej powyżej regulacji prawnej – pojazd ten jest zarejestrowany. Powyższe – wobec porządkującej funkcji wskazanej ewidencji oraz treści i pewności ujawnianych w niej danych o istotnym charakterze z punktu widzenia identyfikowania pojazdu przemieszczającego się autostradą, za przejazd którą jest pobierana opłata – zapewnia efektywność powszechnego systemu poboru opłat za przejazd pojazdu wymienioną autostradą lub jej odcinkiem płatnym. W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1005) wprost wskazano, że w przypadku opłaty dodatkowej skrócony został czas jej nałożenia i sposób dochodzenia od adresata dodatkowej opłaty, tj. do osób albo podmiotów, które widnieją w Centralnej Ewidencji Pojazdów, albo na które została dokonana rejestracja pojazdu poza granicami kraju. Wobec przyjęcia takich właśnie rozwiązań oraz potrzeby identyfikowania pojazdu w relacji do wykonywanego nim przejazdu autostradą lub jej odcinkiem płatnym uzasadniony jest wniosek, że skoro opłata jest pobierana za przejazd pojazdu autostradą, to obowiązek jej uiszczenia jest adresowany do właściciela dopuszczonego do ruchu pojazdu albo do jego użytkownika albo posiadacza, a więc do podmiotów, na które pojazd został zarejestrowany i których dane – podobnie, jak i dane o samym pojeździe – zostały zgromadzone w CEPiK (por. wyrok NSA z 14 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 1819/23). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że na dzień naruszenia obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą skarżąca widniała w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) jako właściciel pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. W związku z tym wezwanie z 27 marca 2025 r. nr 1001-IUCKOD-1.4810.4998.2025.2 do wniesienia opłaty dodatkowej zostało prawidłowo skierowane przez organ do skarżącej, która jako właściciel wymienionego pojazdu nie może uwolnić się od obowiązku poniesienia opłaty dodatkowej za nieopłacony przejazd autostradą. Powoływanie się przez stronę na okoliczność sprzedaży ww. pojazdu w dniu 4 sierpnia 2021 r. udokumentowanej fakturą nr [...] nie zwalnia ją od obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej w związku z naruszeniem obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą w dniu 14 grudnia 2021 r. Skarżąca nie dopełniła bowiem obowiązku zgłoszenia faktu zbycia pojazdu właściwemu organowi administracji w przewidzianym prawem terminie, stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.). Jak wynika z prezentaty znajdującej się na fakturze z 4 sierpnia 2021 r. nr 23/08/2021 skarżąca dopiero 28 kwietnia 2025 r. zawiadomiła Urząd Miasta K. o zbyciu pojazdu, co skutkowało zmianą danych właściciela pojazdu w CEPiK. Zawiadomienie nastąpiło zatem po wystawieniu przez organ w dniu 27 marca 2025 r. wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej oraz po otrzymaniu przedmiotowego wezwania przez skarżącą. Brak zgłoszenia zbycia pojazdu przed wystawieniem wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej skutkuje tym, że za właściciela pojazdu uznaje się podmiot ujawniony w CEPiK na dzień wystawienia wezwania. Dane z CEPiK zaczytane na dzień zdarzenia wskazują, że jedynym właścicielem pojazdu w tym okresie była skarżąca. Tym samym w świetle wyżej wskazanych regulacji zawartych w ustawie o autostradach skarżąca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie w dniu 14 grudnia 2021 r. obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. W ocenie Sądu powyższe zasadnie skutkowało zobowiązaniem skarżącej jako właściciela pojazdu wpisanego do CEPiK do uiszczenia opłaty dodatkowej. Odnosząc się do argumentacji skargi, w której strona zarzuca organowi wydawanie sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć wyjaśnić należy, że strona powołuje się w tym zakresie na sprawę, która nie jest przedmiotem niniejszej skargi i w której stan faktyczny nie jest tożsamy ze stanem faktycznym występującym w niniejszej sprawie. Jak wynika z treści skargi w sprawie przywołanej przez stronę wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej zostało uznane za nieskutecznie doręczone, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że rozstrzyganie "w granicach sprawy" stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd związany jest bowiem granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot. W związku z powyższym argumentacja skarżącej odnosząca się do odmiennego rozstrzygnięcia w innej sprawie rozstrzyganej przez organ administracji nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. d.cz.