III SA/Łd 521/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 kwietnia 2011 r. wniosku J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 521/09 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić wniosek. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 521/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Postanowieniem z dnia 5 maja 2010 r. , sygn. akt III SA/Łd 521/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że wyrok z dnia 3 lutego 2010 r. jest prawomocny od dnia 22 kwietnia 2010 r. W dniu 3 lutego 2011 r. J. J. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2010 r. oraz o ponowne wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Uzasadniając skarżąca powołała się na pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. z dnia 17 czerwca 2010 r., otrzymane w dniu 30 czerwca 2010 r., którym została poinformowana, że adwokatowi służy prawo odmowy wniesienia skargi kasacyjnej , jeżeli uzna, że brak jest ku temu podstaw oraz, że okoliczność ta nie stanowi podstawy do wyznaczenia kolejnego pełnomocnika. Ponadto podała, iż trudna sytuacja finansowa nie pozwala jej skorzystać z odpłatnych porad prawnych. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 r. , sygn. akt III SA/Łd 521/09 Referendarz Sądowy oddalił wniosek J. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Natomiast przepis art. 88 p.p.s.a. stanowi, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie termin sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 222). W ocenie Sądu J. J. nie dochowała terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a, to jest nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak wynika z uzasadnienia wniosku skarżącej z dnia 3 lutego 2011 r. o fakcie, iż wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu przysługuje prawo odmowy wniesienia skargi kasacyjnej, z uwagi na brak podstaw do jej wniesienia, skarżąca dowiedziała się z pisma Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. z dnia 17 czerwca 2010 r., które zostało jej doręczone w dniu 30 czerwca 2010 r. Datę tę należy zatem przyjąć jako moment ustania przyczyny uchybienia terminu. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął zatem swój bieg w dniu 1 lipca 2010 r. i upłynął w dniu 7 lipca 2010 r. Natomiast przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca złożyła w dniu 3 lutego 2011 r., a więc z uchybieniem terminu. Dodatkowo należy wskazać, że jedną z przesłanek przywrócenia terminu, w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jest brak winy strony oraz jej pełnomocnika. Na tym tle podzielić należy pogląd prezentowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2000 r., sygn. akt III CZP 14/00 - OSNC 2001 r. Nr 2, poz. 2; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2002 r., sygn. akt IV CKN 424/01 - OSNC 2004 r. Nr 3, poz. 39), zgodnie z którym, odmowa wniesienia kasacji ze względu na jej oczywistą bezzasadność jest równoznaczna ze spełnieniem obowiązku udzielenia pomocy prawnej stronie, a w konsekwencji nie sposób rozpatrywać upływu terminu w aspekcie braku winy. W takiej sytuacji niepodzielanie przez skarżącą stanowiska swego pełnomocnika co do braku podstaw do wniesienia kasacji jest bezskuteczne jako okoliczność usprawiedliwiająca brak winy strony. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. e.o.