III SA/Łd 523/07

Dnia 16 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanowił: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a. i b., art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c., art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3, art. 72 ust. 1 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz 104 k.p.a. przyznał H. M. status osoby bezrobotnej od dnia 6 października 2006 r. oraz prawo do zasiłku od dnia 14 października 2006 r. w wysokości 100 % kwoty zasiłku podstawowego, tj. w kwocie 532,90 zł miesięcznie brutto na okres 6 miesięcy, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Po upływie ustalonego okresu pobierania zasiłku decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez H. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 14 kwietnia 2007 r. Od powyższej decyzji H. M. złożył odwołanie, kwestionując zasadność rozstrzygnięcia. W odwołaniu podniósł, że pomimo pozostawania na zwolnieniu lekarskim wstrzymano mu zasiłek dla bezrobotnego i pozostaje bez środków do życia. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i 4 , art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 72 ust. 2 i 5a i ust. 11 oraz art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, iż w dniu rejestracji, tj. 6 października 2006 r. H. M. ukończył 50 lat i udokumentował okres uprawniający do zasiłku wynoszący 12 lat, 4 miesiące i 20 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, organ zaliczył okres: od 01.04.1976 r. do 19.07.1978 r. (zatrudnienie w Spółdzielni A w B.); od 24.06.1986 r. do 08.12.1986 r. (zatrudnienie w B., Oddział w G.); od 30.05.1979 r. do 28.07.1982 r. (zatrudnienie w Spółdzielni A. w B.) oraz okresy opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej: od 16.06.1997 r. do 31.12.1998 r.; od 01.01.1999 r. do 14.02.2002 r.; od 15.03.2002 r. do 31.12.2003 r. W ocenie organu, H. M. spełniał zatem wyłącznie przesłanki określone w art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem Starosta [...] zasadnie orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku jedynie na okres 6 miesięcy. Dalej Wojewoda stwierdził, że również sytuacja rodzinna H. M. nie uprawniała do przedłużenia okresu pobierania zasiłku do 18 miesięcy na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 3 lit. b powoływanej ustawy. Zasiłek taki przysługuje bowiem w sytuacji, gdy bezrobotni mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do lat 15, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego. Analizując te przesłanki organ stwierdził, że H. M., jak wynika z przedłożonych dokumentów, jest osobą samotną i nie posiada na utrzymaniu dzieci w wieku do lat 15. W związku z tym również przepis art. 73 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie mógł mieć wobec skarżącego zastosowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył H. M. podnosząc, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono lat jego pracy w okresie od 6 stycznia 1987 r. do 15 czerwca 1997 r. w C. S.A. oraz w okresie od 17 marca do 30 listopada 1975 r. w D. w C. Do skargi H. M. załączył m.in. kserokopię druku zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (Rp 7) wydanego przez E. z siedzibą w W., w którym to dokumencie potwierdzono wskazywany przez skarżącego okres zatrudnienia oraz kserokopię umowy o pracę na czas określony z dnia 17 marca 1975r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] podkreślił, że dopiero do skargi zostały załączone niepotwierdzone za zgodność kserokopie dokumentów dotyczących nieuwzględnionych okresów zatrudnienia. Pismem z dnia 23 sierpnia 2007 r. Wojewoda [...] złożył wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że Starosta [...] w wyniku wznowienia z urzędu postępowania w sprawie przyznania H. M. statusu osoby bezrobotnej, decyzją z dnia 1 sierpnia 2007 r. zmienił swoją decyzję ostateczną z dnia [...] w części dotyczącej wysokości zasiłku dla bezrobotnych oraz okresu jego pobierania, przyznając skarżącemu zasiłek w wysokości 120 % zasiłku podstawowego na okres 12 miesięcy. Organ zaliczył do stażu pracy wskazywany przez skarżącego w skardze okres zatrudnienia w firmie C. S.A. od dnia 06.01.1987 do dnia 15.06.1997 r. Tym samym skarżący spełnił przesłanki do uzyskania zasiłku na okres 12 miesięcy, a więc należało stwierdzić, że nie powinien utracić prawa do zasiłku od dnia 14 kwietnia 2007r. o czym stanowiła zaskarżona decyzja. Wobec powyższego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o tracie prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 14 kwietnia 2007r. i stwierdził brak podstaw do utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 14 kwietnia 2007r. z powodu upływu okresu jego pobierania. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270) oraz art. 10 ust. 4 pkt 2, art.2 ust. 1 pkt 4, art. 71 ust. 1 pkt 2lit.a, lit.c, lit.d, art. 72 ust. 2 i 3 ust. 5a lit.a, art. 73 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 99 poz. 1001 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Z chwilą uchybienia przepisom postępowania, bądź przepisom prawa materialnego, regulującego określony stosunek prawny, zachodzi podstawa do ingerencji sądu. Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Mogą być różne tego przyczyny. Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego " z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 zachodzi wtedy, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle art. 54 § 3 cytowanej ustawy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy Sytuacja taka zaistniała właśnie w niniejszej sprawie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] działając w trybie art. 54 § 3 cytowanej ustawy uchylił bowiem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz orzekł o braku podstaw do utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 14 kwietnia 2007r. z powodu upływu okresu jego pobierania, tym samym uwzględniając skargę w całości. Na decyzję wydaną w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. strona nie wniosła skargi. W tej sytuacji kontrola zaskarżonej decyzji stała się zbędna co uzasadnia zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego orzeczeniem, które nie rozstrzyga o istocie sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu. E.K.