III SA/Łd 525/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. J. – K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę. U.K. H. J. – K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] co do rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje miedzy innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej k.p.a. wynika, iż do wydanych w postępowaniu administracyjnym postanowień stosuje się odpowiednio wymienione w tej normie przepisy o decyzji. W niniejszej sprawie zaskarżone do Sądu postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. dotyczyło odmowy uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] w trybie art. 111 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji lub postanowienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji lub postanowieniu pouczenia w tych kwestiach. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej odpowiedzi. Charakterystyczną cechą konstrukcji instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia jest to, że postanowienie o uzupełnieniu aktu administracyjnego lub o jego odmowie nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje integralną częścią tego aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Ocena kompletności zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji lub postanowienia, a więc zasadności ich uzupełnienia podlega, ocenie sądu w ramach postępowania dotyczącego zaskarżonej decyzji (postanowienia), do której odnosi się wniosek o uzupełnienie. Na postanowienie rozstrzygające wniosek w przedmiocie uzupełnienia decyzji (postanowienia) nie służy zażalenie, co wynika wprost z art. 141 § 1 k.p.a. w związku z art. 111 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX 505244). Skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie służy zażalenie, to oznacza, iż nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia wydane na podstawie art. 111 k.p.a nie jest zatem również aktem, który stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona na taki akt jest skargą niedopuszczalną. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. W tej sytuacji Sąd na mocy powołanego wyżej przepisu postanowił, jak w sentencji. U.K.