III SA/Łd 526/17

Dnia 6 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 645, ze zm.), Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie uznania K. K. za osobę bezrobotną w dniu 6 lipca 2015 r. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił uznania K. K. za osobę bezrobotną w dniu 6 lipca 2015 r. Organ I instancji wskazał, że skarżąca nie zgłosiła się do właściwego urzędu pracy w celu rejestracji w dniu 6 lipca 2015 r. jako osoba bezrobotna, jak również nie wypełniła wniosku o dokonanie rejestracji za pośrednictwem formularza elektronicznego. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że po otrzymaniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 29 czerwca 2015 r. złożyła wniosek o przyznanie statusu osoby bezrobotnej od dnia 6 lipca 2015 r. wraz z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. W dacie rejestracji nie wiedziała i nie miała możliwości przewidzieć, czy i ewentualnie na jaki okres zostanie jej przyznane świadczenie rehabilitacyjne. Dopiero po uprawomocnieniu wyroku uzyskała wiążącą informację o przyznaniu jej świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 5 kwietnia do 5 lipca 2015 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP. Organ II instancji podzielając stanowisko organu I instancji podniósł, że z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż status bezrobotnego przysługuje tylko takiej osobie, która jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, nie nabyła prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i jest ponadto zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Oznacza to, że osoba bezrobotna może podjąć zatrudnienie, jest zdatna do pracy i ma do tego wymagane kwalifikacje oraz wyraża chęć i możliwość wykonywania pracy. Jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. Bezrobotny, który nabył prawo do świadczenie rehabilitacyjnego nie spełnia warunków nabycia statusu osoby bezrobotnej określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym prawa do zasiłku. Organ II instancji podkreślił, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca zgłosiła się do PUP w Ł. w celu dokonania rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej w dniu 29 czerwca 2015 r. Z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w sprawie przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego organ I instancji postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej od 29 czerwca 2015 r., tj. od dnia zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w celu dokonania rejestracji oraz ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Po przedłożeniu w dniu [...] prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w Ł. z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt [...] i podjęciu zawieszonego postępowania Prezydent Miasta Ł. w decyzji z dnia [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od 29 czerwca 2015 r. w związku z nabyciem prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] Skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. wniosek o przyznanie statusu osoby bezrobotnej od dnia 6 lipca 2015 r. wraz z prawem do zasiłku w dniu 1 marca 2017 r. Przepisy określające zasady nabywania i posiadania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W związku z tym brak jest możliwości odstąpienia od ich stosowania. Rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny. Następuje po zgłoszeniu się bezrobotnego do właściwego urzędu pracy i przedłożeniu przez bezrobotnego wymaganych dokumentów. Skarżąca, jak wynika z akt sprawy, w dniu 6 lipca 2015 r. nie zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w celu rejestracji oraz nie złożyła w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu. Skarżąca w dniu 6 lipca 2015 r. nie złożyła także wniosku w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo w ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. poz. 1299). Wskazane rozporządzenie, będące aktem wykonawczym do normy zawartej w art. 33 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, reguluje kwestię rejestracji danych osób jako osób bezrobotnych. Przepisy § 5 tego rozporządzenia stanowią, jakie warunki powinny zostać spełnione, jeśli dana osoba ma zostać zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Jednocześnie w § 9 rozporządzenia wymienia się sytuacje, które stanowią podstawę dla niedokonania aktu rejestracji. Są nimi następujące okoliczności: nieprzedłożenie dokumentów, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 2 i 3 lub odmowa przekazania wymaganych danych, lub odmowa poświadczenia przekazanych danych i oświadczeń w sposób określony w § 8 ust. 1 pkt 1, lub nieopatrzenia wniosku o rejestrację jednym z podpisów, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 2, lub niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, o którym mowa § 3 ust. 5. Skarżąca zgłaszając się do PUP w Ł. w dniu 29 czerwca 2015 r. została pouczona o prawach i obowiązkach osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, w tym o warunkach jakie powinna spełniać osoba bezrobotna. Powyższe skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem, kwitując otrzymanie jednego egzemplarza "Informacji o prawach i obowiązkach" z dnia [...] W ocenie organu II instancji, biorąc pod uwagę powyższe, skarżąca znała zasady dokonywania rejestracji w powiatowy urzędzie pracy w charakterze osoby bezrobotnej. Prawo do zasiłku, zgodnie z art. 71 ustawy, przysługuje bezrobotnemu. Zatem prawo do korzystania z uprawnień przysługujących osobom zarejestrowanym w powiatowym urzędzie pracy przysługuje tylko takiej osobie, która spełnia warunki ściśle określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ II instancji odnosząc się do argumentacji skarżącej podniósł nadto, że art. 67 ust. 2 Konstytucji RP odsyła w zakresie swej regulacji do ustawodawstwa zwykłego, stanowiąc, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Z treści tego unormowania nie można zatem wyprowadzić prawa do jakiegokolwiek konkretnego świadczenia. Prawodawca konstytucyjny pozostawił bowiem określenie zakresu i form zabezpieczenia społecznego ustawie zwykłej. Do ustawodawcy należy wybór rozwiązań, które uważa za optymalne z punktu widzenia potrzeb obywateli oraz wymogów rozwoju gospodarczego kraju. Zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej (np. świadczenia zdrowotnego – profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywracanie lub poprawa stanu zdrowia i inne) są uprawnione, m.in. wszystkie osoby posiadające obywatelstwo polskie i mające miejsce zamieszkania w Polsce, które spełniają kryterium dochodowe z art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 930, ze zm.) – 514 zł dla osoby w rodzinie, 634 zł dla osoby samotnie gospodarującej, albo które nie ukończyły 18 roku życia lub są w okresie ciąży, porodu lub połogu. Wskazane osoby korzystają ze świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) przez okres 90 dni od dnia wydania takiej decyzji. Decyzja jest wydawana na wniosek osoby, lub w stanie nagłym, na wniosek jednostki udzielającej świadczenia zdrowotnego. W skardze na powyższą decyzję K. K. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z przepisami rozporządzenia w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy w zw. z art. 67 Konstytucji RP poprzez odmowę przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej z uwagi na nabycie (na mocy wyroku sądowego) prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od 5 kwietnia do 5 lipca 2015 r., w sytuacji gdy skarżąca podjęła wszelkie czynności niezbędne do realizacji przysługującego jej prawa do zabezpieczenia społecznego – tj. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy dokumenty wymagane do rejestracji jako osoba bezrobotna, wyjaśniła pracownikowi Urzędu, iż sprawa o przyznanie jej świadczenia rehabilitacyjnego jest w toku przed Sądem Rejonowym, a zatem nie wie – i nie może wiedzieć – czy i na jak długi okres zostanie jej przyznane świadczenie rehabilitacyjne. Zgodnie z uzyskanym od pracownika Urzędu pouczeniem natychmiast po uprawomocnieniu się wyroku w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego skarżąca złożyła go w Urzędzie, a co za tym idzie dopełniła wszystkich obowiązków wynikających z ustawy i powinna otrzymać status osoby bezrobotnej od momentu zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego; b) niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z przepisami rozporządzenia w sprawie rejestracji bezrobotnych poszukujących pracy w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione różnicowanie sytuacji osoby, która na skutek zaskarżenia decyzji ZUS odmawiającej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i toczącego się postępowania sądowego do czasu jej prawomocnego zakończenia nie ma wiedzy, czy i na jaki okres zostanie jej przyznane świadczenie w sytuacji, gdy decyzja ta jest zależna, od Sądu; c) niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia w sprawie rejestracji bezrobotnych poszukujących pracy, którego § 8 ust. 5 przewiduje możliwość przyznania statusu bezrobotnego także osobie, która – w przekonaniu organu – nie była w stanie przedłożyć wszystkich dokumentów lub dopełnić wszystkich formalności, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania: a) art. 9 k. p. a. w zw. z art. 7 k. p. a. w zw. z art. 8 k. p. a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP poprzez nie uchylenie decyzji organu I instancji pomimo ustalenia, że skarżąca nie została powiadomiona o tym, iż w sytuacji przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w okresie obejmującym dzień rejestracji nie będzie mogła uzyskać statusu osoby bezrobotnej oraz odmowę przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej od momentu zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, co skutkowało pozbawieniem jej prawa do zabezpieczenia społecznego pomimo dopełnienia przez nią wszelkich obowiązków wymaganych ustawą; b) art. 6 k. p. a. w zw. z art. 7 k. p. a. poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i tym samym nie wyjaśnienie stanu faktycznego, nie uwzględnienie przez organ istotnych okoliczności, a to tego, że skarżąca zgłosiła się terminowo do Urzędu Pracy, z uwagi na toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego nie miała możliwości przewidzenia – czy i na jak długo – zostanie jej przyznane to świadczenie, a co za tym idzie skarżąca powinna uzyskać status osoby bezrobotnej od momentu zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego; c) art. 7 k. p. a. w zw. z art. 77 k. p. a. w zw. z art. 80 k. p. a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i jego dowolną oceną, co skutkowało dokonaniem ustaleń błędnych, sprzecznych ze stanem faktycznym, prowadzących w istocie do wydania decyzji opartej na arbitralnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej; d) art. 10 § 1 k. p. a. w zw. z art. 81 k. p. a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego będącego podstawą rozstrzygnięcia i nieudzielenie stronie terminu do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego; e) art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż była ona wadliwa. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że od [...]. była zatrudniona w A W dniu [...] skarżąca uległa wypadkowi przy pracy i następnie przebywała na zasiłku chorobowym. Po wyczerpaniu okresu pobierania zasiłku chorobowego, skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. ZUS wydał decyzję odmowną, która została zaskarżona przez skarżącą. W dniu 29 czerwca 2015 r. skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o rejestrację jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie poinformowała pracownika Urzędu, iż zaskarżyła decyzję ZUS o odmowie przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W związku z powyższym, postępowanie w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej zostało zawieszone do czasu zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym w Ł. postępowania o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego (sygn. akt. [...]). Pracownik Urzędu poinformował skarżącą, iż, gdy zakończy się postępowanie powinna niezwłocznie poinformować o tym fakcie Urząd, co spowoduje podjęcie postępowania oraz wydanie decyzji o przyznaniu statusu bezrobotnego. Skarżącej nie zostały przedstawione żadne, dodatkowe informacje, zwłaszcza zaś dotyczące tego, że przyznanie świadczenia na okres obejmujący dzień złożenia wniosku, tj. 29 czerwca 2015 r. spowoduje wydanie decyzji o odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Ł. przyznał skarżącej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego od 5 kwietnia do 5 lipca 2015 r. Skarżąca poinformowała o tym fakcie Urząd Pracy. Organ I instancji wydał decyzję o odmowie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej od daty rejestracji, tj. 29 czerwca 2015 r. w związku z otrzymaniem prawa do świadczenia rehabilitacyjnego również w dacie złożenia wniosku rejestracyjnego. Zdaniem skarżącej działanie organu jest sprzeczne z celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak również z jej uprawnieniami wynikającymi z art. 32 ust. 1 i 67 ust. 2 Konstytucji RP. Skarżąca wypełniła wszelkie obowiązki niezbędne do realizacji przysługującego jej prawa do zabezpieczenia społecznego. W dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nie wiedziała i – racjonalnie oceniając sytuację – nie mogła wiedzieć, czy i ewentualnie na jaki okres zostanie jej przyznane świadczenie rehabilitacyjne. Nie istniała zatem fizyczna możliwość, aby skarżąca mogła złożyć wniosek o rejestrację w Urzędzie Pracy w dniu zaprzestania pobierania świadczeń z ZUS. Wyrok zapadł dopiero pod koniec grudnia 2016 r. i dopiero po jego uprawomocnieniu stanowił wiążącą informację dla skarżącej o przyznaniu jej świadczenia rehabilitacyjnego we wskazanym okresie. Jakkolwiek skarżącej znany był przebieg procedury rejestracyjnej, nie była ona w stanie – z uwagi na okoliczności całkowicie od siebie niezależne, a wynikające z postępowania przed sądem powszechnym – dochować jej warunkom. Odmowa przyznania statusu bezrobotnego w takiej sytuacji odbiera obywatelowi prawo do zabezpieczenia społecznego tam, gdzie powinno być ono przyznane. Zastosowana przez organ wykładnia przepisów prowadziłaby do absurdalnego wniosku, że skarżąca winna codziennie składać wniosek o rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy, choć i tak byłoby to niemożliwe z uwagi na zawieszenie postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku o rejestrację. Jedynym możliwym rezultatem i tak byłaby decyzja odmowna, co w konsekwencji pozbawiało skarżącą prawa do uzyskania statusu bezrobotnego, a pośrednio dostępu do zabezpieczenia społecznego. Takie rozumowanie prowadzi do niezasadnego różnicowania sytuacji prawnej osoby, która z uwagi na zaskarżenie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie ma wiedzy, co do tego, czy świadczenie zostanie jej przyznane i na jak długi okres. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2016r. poz.645 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2012r. poz.1299). Zgodnie z treścią art.2 ust.1 pkt.2 pkt.a.) – c.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, b) nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, 1240, 1302, 1311), c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, W myśl art.33 ust.1 wymienionej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Zgodnie z treścią art.33 ust. wymienionej ustawy rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. W myśl § 2 ust.1 pkt.1 rozporządzenia z 12 listopada 2012r. w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny: 1) zgłasza się do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na miejsce zameldowania stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowana - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa, zwanego dalej "właściwym powiatowym urzędem pracy", Zgodnie z treścią § 5 ust.1 wymienionego rozporządzenia osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji: 1) dowód osobisty albo inny dokument tożsamości; 2) odpowiednio: świadectwa ukończenia szkoły, dyplomy lub inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje lub zaświadczenia o ukończeniu szkolenia; 3) świadectwa pracy i inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy; 4) dokumenty stwierdzające przeciwwskazania do wykonywania określonych prac, jeżeli takie posiada. W myśl § 8 ust.1 pkt.1 cytowanego rozporządzenia rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba: 1) zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu w brzmieniu: "Świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczam, iż wszystkie podane przeze mnie w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz zostałem pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego/poszukującego pracy."; 2) złożyła wniosek w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo w ust. 2 pkt 2 - po opatrzeniu go i załączonych do wniosku zeskanowanych dokumentów oraz oświadczenia, o którym mowa w pkt 1, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, z zachowaniem zasad przewidzianych w przepisach o podpisie elektronicznym, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym elektronicznej platformy usług administracji publicznej albo podpisem osobistym weryfikowanym za pomocą ważnego certyfikatu podpisu osobistego, o którym mowa w przepisach o dowodach osobistych. Z wymienionych przepisów wynika, że jedną z przesłanek przyznania określonej osobie statusu osoby bezrobotnej jest zarejestrowanie się tej osoby w powiatowym urzędzie pracy. Rejestracja następuje z dniem zgłoszenia się tej osoby w urzędzie pracy po złożeniu wszystkich wymaganych dokumentów. Nadto jedną z przesłanek nabycia statusu osoby bezrobotnej jest między innymi nieposiadanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. K. K. była zatrudniona do dnia [...] zaś po rozwiązaniu stosunku pracy do dnia [...] pobierała zasiłek chorobowy. Następnie wystąpiła do ZUS o przyznanie jej świadczenia rehabilitacyjnego zaś organ rentowy decyzjami z dnia [...] i z [...] odmówił jej prawa do tego świadczenia. Od obu decyzji K.K. odwołała się do sądu pracy. W dniu 29 czerwca 2015r. K.K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. jako bezrobotna informując o odwołaniu od decyzji organu rentowego. W związku z czym postanowieniem z dnia [...] zawieszono postępowanie w sprawie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej do czasu zakończenia postępowania dotyczącego świadczenia rehabilitacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016r. w spr. [...] Sąd Rejonowy [...] przyznał skarżącej prawo do doświadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy od dnia 5 kwietnia 2015r. Po uprawomocnieniu się tego wyroku K.K. w dniu [...] złożyła w urzędzie pracy odpis wyroku sądu pracy wnosząc o podjęcie zawieszonego postępowania. Decyzją z dnia [...]. Prezydent Ł. odmówił przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia 29 czerwca 2015r. gdyż w tym dniu (tzn. w dniu 29 czerwca 2015r.) przysługiwało jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] zaś prawomocnym wyrokiem z dnia 20 lipca 2017r. w spr. III SA/Łd 476/17 WSA w Łodzi oddalił skargę K.K. na decyzję organu odwoławczego z 3 kwietnia 2017r. Nadto w dniu 1 marca 2017r. skarżąca ponownie zgłosiła się do urzędu pracy wnosząc o przyznanie jej statusu osoby bezrobotnej od dnia 6 lipca 2015r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji odmówiły uznania skarżącej za osobę bezrobotną w dniu 6 lipca 2015r. gdyż nie zgłosiła się ona w tym dniu (tzn. w dniu 6 lipca 2015r.) w PUP w Ł. Stanowisko organów administracji w tym zakresie, w ocenie sądu, nie jest prawidłowe. Należy zaznaczyć, że K.K. nie wiedziała, iż w dniu 6 lipca 2015r. winna się zarejestrować w PUP w Ł.. Odwołała się bowiem do sądu pracy od dwóch decyzji organu rentowego odmawiających przyznania jej świadczenia rehabilitacyjnego i nie wiedziała kiedy i jakiej treści będzie rozstrzygnięcie sądu. Wyrok sądu pracy został wydany dopiero w dniu [...] i przyznał on skarżącej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres wsteczny a mianowicie na 3 miesiące począwszy od 5 kwietnia 2015r. W dniu 6 lipca 2015r. K. K. nie wiedziała czy i ewentualnie na jaki okres przyznane jej zostanie świadczenie rehabilitacyjne. Nie można zatem stawiać jej zarzutu, że nie zarejestrowała się w PUP w Ł. w dniu 6 lipca 2015r. gdyż w tym dniu nie miała ona świadomości, że sąd pracy przyzna jej świadczenie rehabilitacyjne do dnia 5 lipca 2015r. Jak trafnie podniesiono w skardze, żeby spełnić wymóg rejestracji postawiony przez organy administracji to w 2015r. skarżąca winna się codziennie stawiać w PUP w Ł. dla dokonania rejestracji. Jest rzeczą zrozumiałą, że byłoby to nierealne i nielogiczne. Podkreślić należy, że K. K. wypełniła wszystkie obowiązki niezbędne do uzyskania statusu bezrobotnej i nabycia prawa do zasiłku. W dniu [...] zarejestrowała się w PUP w Ł. składając wszystkie wymagane dokumenty i jednocześnie poinformowała o zaskarżeniu decyzji organu rentowego o odmowie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego wskutek czego postępowanie zostało zawieszone. W dniu [...] złożyła w PUP w Ł. prawomocny wyrok sądu pracy w spr. [...] i wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania. Dalszy przebieg postępowania to odmowa przyznania jej statusu osoby bezrobotnej od 29 czerwca 2015r. (decyzją z [...]oraz odmowa przyznania jej tego statusu od 6 lipca 2015r. (decyzją z 7 marca 29017r.) K.K. dopełniła zatem wszelkich powinności aby uzyskać status osoby bezrobotnej od dnia 6 lipca 2015r. i prawa do zasiłku a jedyny zarzut stawiany przez organy to niezgłoszenie się w PUP w Ł. w dniu 6 lipca 2015r. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach wymogu tego skarżąca nie mogła spełnić bo nie wiedziała, że sąd pracy przyzna jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 5 lipca 2015r. Faktem jest, że przepis § 8 ust.1 pkt.1 rozporządzenia z 12 listopada 2012r. stanowi, że rejestracja osoby ubiegającej się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej następuje z dniem zgłoszenia się tej osoby w powiatowym urzędzie pracy. Żaden przepis prawa nie może być jednak intepretowany w oderwaniu od realiów konkretnego stanu faktycznego. W sytuacji gdy K.K. nie mogła się stawić w urzędzie pracy w dniu 6 lipca 2015r. (bo nie wiedziała, że sąd pracy przyzna jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego do 5 lipca 2015r.) to § 8 ust.1 pkt.1 wymienionego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że stawienie się jej w urzędzie pracy w dniu [...] należy traktować jako stawiennictwo w dniu 6 lipca 2015r. Odmienna interpretacja wymienionego przepisu a mianowicie taka jaką przyjęły organy administracji jest krzywdząca dla skarżącej i sprzeczna z zasadą państwa prawa. Oznacza bowiem, że K.K. została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej od 6 lipca 2015r. i prawa do zasiłku bez swojej winy i tylko dlatego, że odwołała się od decyzji organu rentowego odmawiających jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Skarżąca miała prawo odwołać się do sądu pracy od decyzji ZUS i z tego tytułu nie może ponosić niekorzystnych dla niej skutków prawnych. W ocenie sądu nie może być tak, że K. K. korzystając z konstytucyjnego prawa do odwołania się do sądu została pozbawiona prawa do nabycia statusu osoby bezrobotnej od 6 lipca 2015r. i prawa do zasiłku gdyż nie stawiła się w urzędzie pracy w dniu 6 lipca 2015r. Pogląd organów administracji w tym zakresie nie da się podzielić z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawa określoną w art.2 Konstytucji. Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, że skoro sąd pracy przyznał skarżącej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres wsteczny (tzn. do 5 lipca 2015r.) to jej stawiennictwo w PUP w Ł. w dniu [...] należy traktować jako stawienie się w urzędzie pracy w dniu 6 lipca 2015r. co umożliwia uzyskanie od tego dnia statusu osoby bezrobotnej i ewentualnie prawa do zasiłku. W ocenie sądu organ I instancji w dniu 29 czerwca 2015r. błędnie zawiesił postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej do czasu uprawomocnienia się decyzji ZUS o odmowie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. Wskutek tego doszło do takiej sytuacji, że po uprawomocnieniu się wyroku sądu pracy w spr. [...] K. K. odmówiono przyznania prawa do statusu osoby bezrobotnej od dnia zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego bo nie stawiła się w urzędzie pracy w dniu 6 lipca 2015r. W przekonaniu sądu w dniu 29 czerwca 2015r. organ I instancji winien przyznać skarżącej status osoby bezrobotnej i ewentualnie prawo do zasiłku zaś po uprawomocnieniu się wyroku w spr. [...] winien zostać zastosowany przepis art.78 ust.4 ustawy z 20 kwietnia 2004r. a mianowicie pozbawianie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku za okres za który przyznano świadczenie rehabilitacyjne. Nie doszłoby wówczas do takiej sytuacji jaka powstała w niniejszej sprawie. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji błędnie odmówiły uznania K. K. za osobę bezrobotną od dnia 6 lipca 2015r. gdyż nie stawiła się ona w tym dniu w urzędzie pracy. W rzeczywistości jej niestawiennictwo w tym dniu nastąpiło bez jej winy bo w tym dniu nie wiedziała ona, że sąd pracy przyzna jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 5 lipca 2015r. W związku z czym jest stawiennictwo w dniu 29 czerwca 2015r. należy traktować jako stawienie się w urzędzie pracy w dniu 6 lipca 2015r. Organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego a mianowicie art.2 ust.1 pkt.1 i art.33 ust.1 ustawy z 20 kwietnia 2004r. oraz § 2 ust.1 pkt.1 i § 8 ust.1 pkt.1 rozporządzenia z 12 listopada 2012r. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...] Na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy dokonać wnikliwej analizy całego materiału dowodowego a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. a.l.