III SA/Łd 53/13

Dnia 8 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant sekr. sąd. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 roku sprawy ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego – G. B. kwotę 786,00 (siedemset osiemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, zaksięgowanego w dniu 19 lutego 2013 roku, pod poz. 648. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Łodzi określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 26.168,00 zł. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu Audi Q7 3.0 TDI o numerze VIN [...]. W odwołaniu G.B. zarzucił naruszenie art. 100 ustawy o podatku akcyzowym oraz naruszenie art. 120, art. 121, art. 122 w związku z art. 187, art. 191, art. 194, art. 197, art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazał także na naruszenie Ogólnych Reguł Nomenklatury Scalonej poprzez nieuprawione zastosowanie Reguły 1, przy pominięciu reguły 3c oraz 4, również niezgodność art. 105 pkt 1 u.p.a. z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w oparciu o art. 226 o.p., ewentualnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powołując się na treść przepisu art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym organ odwoławczy wskazał, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, a o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego przeznaczenie zasadnicze do przewozu osób. W myśl art. 3 ust. 1 w/w ustawy, do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zdaniem organu odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w zakresie opodatkowania akcyzą wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu Audi Q7 3.0 TDI było konsekwencją zaklasyfikowania przedmiotowego pojazdu do pozycji 8703. Organ odwoławczy wskazał, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód marki Audi Q7 posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdu zdefiniowanego kodem CN 8703, tj. samochodu osobowego, przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób: - został wyprodukowany jako osobowy z pięcioma siedzeniami - posiadał rączki do podtrzymywania zamocowane do podsufitki przeznaczone dla pasażerów drugiego rzędu siedzeń - tylne drzwi tapicerowane i wyposażone w elektrycznie opuszczane szyby - konsola sterownicza przenucona dla pasażerów drugiego rzędu siedzeń - jednolita podsufitka na całej długości pojazdu - szyberdach na całej powierzchni dachu - lampka oświetleniowa umieszczona nad drugim rzędem siedzeń. W skardze z dnia 17 grudnia 2012 r. G.B. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. 102 ust. 1 u.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu skarżącego za podatnika podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, art. 3 ust. 2 u.p.a. poprzez selektywne i arbitralne stosownie Nomenklatury Scalonej. Skarżący zarzucił także art. 100 ust. 4 u.p.a. w zw. z pozycją 8703 rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. poprzez brak podjęcia ustaleń odnośnie uznania pojazdu za samochód VAN lub SUV, co ma znaczenie w zakresie jego prawidłowej klasyfikacji oraz pozycji 8704 poprzez jego brak zastosowania. Strona wskazała także na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 o.p. poprzez rozstrzygniecie wątpliwości ujawnionych w toku postępowania na niekorzyść Skarżącego a więc zastosowanie bezprawnej zasady in dubio pro fisco, zamiast zastosowania wynikającej z art. 2 Konstytucji i uznawanej przez sądy administracyjne zasady in dubio pro tributaro, art. 122 o.p. w zw. z art. 121 § o.p. w zw. z art. 120 o.p. poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności w celu ustalenia, czy pojazd winien zostać uznany za VAN(Wan) bądź SUV, co ma kluczowe znaczenie dla jego klasyfikacji, art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 188 o.p. - poprzez niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego, oraz oparcie rozstrzygnięcia w zakresie klasyfikacji pojazdu do kodu 8703 CN na podstawie ogólnego wyglądu pojazdu i jego stanu na moment oględzin przy wyłącznym oparciu się na arbitralnie stosowanych Notach Wyjaśniających, art. 125 § 1 o.p. poprzez przeprowadzenie czynności oględzin pojazdu Audi Q7 ponad rok po nabyciu wewnątrzwspólnotowym, w sytuacji, gdy zdaniem organu kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu pojazdu na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego, co jest praktycznie niemożliwe niemal ponad rok po tym czasie, art. 191 o.p. w zw. z art. 194 § 1 o.p. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia w zakresie klasyfikacji pojazdu Audi Q7 do odpowiedniej pozycji CN wyłącznie na podstawie pisma Volkswagen Group Polska sp. z o.o. i wynikach oględzin z pominięciem niemieckich i polskich dokumentów urzędowych (karta pojazdu, dowód rejestracyjny) oraz polskich dokumentów urzędowych (badanie techniczne, dowód rejestracyjny); art. 191 o.p. w zw. z art. 194 § l o.p. - poprzez brak uznania pojazdu Audi Q7 za pojazd typu VAN, pomimo, iż wprost wynika to z dokumentów urzędowych, a co niechybnie prowadziło by do uznania prawidłowej klasyfikacji do kodu 8704; art. 187 op. w zw. art. 191 op. w zw. 2 art. 121 i 122 op. - poprzez brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie oraz jego wadliwą analizę na etapie wydawania decyzji, powodujące przyjęcie, iż pojazd Audi Q7 należy zaklasyfikować do kodu 8703 CN, a jednocześnie uznanie, że Skarżący pozostaje zobowiązany z tytułu podatku akcyzowego. W ocenie skarżącego organy celne naruszyły także wytyczne nie mających charakteru prawa: 1) komentarza do poz. 8703 oraz poz. 8704 Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich stanowiących załącznik do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w rezultacie czego pojazd Audi Q7 wykazujący większość cechy pojazdu klasyfikowanego do pozycji 8704, został przez organ wadliwie zakwalifikowany do pozycji 8703, a także poprzez nieuwzględnienie wytycznych dotyczących uznania pojazdu za samochód typu VAN, co uzasadnia klasyfikację do kodu 8704, 2) reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, poprzez błędną wykładnię i jej pominięcie, powodujące, iż organ sięgał do Not Wyjaśniających w sposób arbitralny i wyrywkowy, co doprowadziło do stworzenia indywidualnej listy kryteriów na potrzeby pojazdu Audi Q7, ponieważ organ oparł na nich swoje rozstrzygnięcie, jednakże z zastrzeżeniem, iż nie stanowią one przepisów powszechnie obowiązującego prawa w myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji, zatem mogą być stosowane przez organ wyłącznie pomocniczo, a nie w taki sposób, iż organ całe rozstrzygnięcie opiera na tych wytycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W dniu 7 maja 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżący w piśmie z dnia 7 maja 2013 r. skutecznie cofnął skargę, Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 punkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi stanowił przepis art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. bg