III SA/Łd 53/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków M.O. i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za czerwiec, lipiec, sierpień 2007 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. U.K. Decyzją z dnia [...], wydaną w trybie wznowienia postępowania, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] o odmowie uchylenia w całości ostatecznej decyzji z dnia [...] Wskazaną decyzją ostateczną Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił M.O. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za czerwiec, lipiec, sierpień 2007 r. W skardze na decyzję z dnia [...] M.O. sformułował zarzut naruszenia art. 233 § 2 lit. a w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez pominięcie tego, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za 2007 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r., "co orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku sygn. akt III SA/Łd 1103/13". Z uwagi na to, że powołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2014 r., wydany w sprawie sygn. akt III SA/Łd 1103/13, nie jest prawomocny, gdyż od wyroku tego zostały wniesione skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sprawa o sygn. akt II FSK 3418/14) przez skarżącego oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., sąd zwrócił się do stron postępowania o wypowiedzenie się, czy w tej sytuacji wnoszą o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, czy też nie. W piśmie opatrzonym datą "25 lutego 2015 r." Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. oświadczył, że przychyla się do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie. W piśmie z dnia 3 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wnosi o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II FSK 3418/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 p.p.s.a.). Spośród tych przepisów w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 126 p.p.s.a. zgodnie, z którym sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Strony zgodnie wniosły bowiem o zawieszenie toczącego się postępowania w związku z zawisłą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawą o sygn. akt II FSK 3418/14. Wyjaśnić przy tym należy, że zawieszenie postępowania na zgodny wniosek wiąże się z pewnymi konsekwencjami. Zgodnie zatem z art. 129 p.p.s.a. w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. Jeżeli strona złoży w takim wypadku wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania przed upływem trzech miesięcy od zawieszenia, to pozytywne jego załatwienie, będzie dopuszczalne dopiero po upływie tego terminu. Stosownie zaś do art. 130 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd ma obowiązek umorzyć postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jeśli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 126 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. U.K.