III SA/Łd 537/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. uchyla zaskarżoną decyzję. [pic] Decyzją z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie na podstawie art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.) w związku z art. 31zy ust. 1 cyt. ustawy oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. z 2021 r., poz. 152) oraz w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.), dalej u.s.u.s. odmówił A Spółce cywilnej A.S., B.K. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 25 lutego 2021 r. A s.c. A.S., B.K. złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek w związku z przeciwdziałaniem skutkom wywołanym COVID-19 dla płatników składek prowadzących 30 listopada 2020 r. działalność w branżach określonych w rozporządzeniu. Jako kod przeważającej działalności według PKD wskazała 5610A. Decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił A s.c. A.S., B.K. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. wskazując, że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. albo za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 1) 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 2) 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z - którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. Stosownie natomiast do treści § 11 pkt 1 cyt. rozporządzenia, warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za styczeń 2021 r., nie później niż do dnia 28 lutego 2021 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. We wniosku z dnia 25 lutego 2021 r. jako rodzaj przeważającej działalności według klasyfikacji PKD strona podała kod PKD 56.10.A – restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, który nie został potwierdzony w rejestrze REGON według stanu na dzień 30 listopada 2020 r. jako działalność przeważająca. Z wykazu przekazanego przez Główny Urząd Statystyczny wynika, że przeważającą działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę była działalność oznaczona kodem PKD 56.30.Z, który nie uprawnia do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek. W związku z powyższym ZUS stwierdził, że stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 19 marca 2021 r. i zawierała pouczenie m.in. że zamiast wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona może wnieść od razu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy złożyć za pośrednictwem ZUS w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W dniu 2 kwietnia 2021 r. (tj. data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej) na powyższą decyzję A.S. wspólnik A s.c. wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o przyznanie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. podkreślił, że stanowisko ZUS w zakresie klasyfikacji według PKD przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę jest nieprawidłowe. W rejestrze REGON wystąpił błąd w oznaczeniu działalności. Podał, że działalność w formie spółki cywilnej została rozpoczęta w dniu 1 września 2009 r. i od momentu rozpoczęcia prowadzenia działalności przeważająca działalność gospodarcza została oznaczona kodem PKD 56.10.A. i dotychczas nie została zmieniona. Skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 kwietnia 2021 r. W dniu 26 kwietnia 2021 r. (tj. data nadania przesyłki przez sąd w placówce pocztowej) skarga została przekazana do ZUS. W dniu 28 kwietnia 2021 r. skarga wpłynęła do ZUS. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia lub jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 2 listopada 2021 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 24 października 2021 r., w którym podtrzymując stanowisko przedstawione w skardze wskazał, że z informacji uzyskanej w GUS w Łodzi wynika, że działalność została oznaczona kodem PKD 56.30.Z, co nie odzwierciedla obecnej sytuacji, ponieważ kod PKD 56.30.Z obejmuje "Bary", tymczasem spółka prowadzi działalność objętą kodem PKD 56.10.A "Restauracje i inne placówki gastronomiczne". Skarżący podał, że złożył w GUS w Łodzi dokumenty na podstawie których błąd zostanie usunięty. Skarżący nadmienił również, że jako wspólnik spółki cywilnej występował z wnioskiem o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek i został objęty zwolnieniem, natomiast pracownikom spółki prawo to zostało odmówione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 31zq ust. 7 oraz art. 31zy ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.), dalej: ustawa COVID-19 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. z 2021 r., poz. 152). Zgodnie z treścią § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z 19 stycznia 2021r. zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. albo za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 2) 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z W myśl § 10 ust.2 wymienionego rozporządzenia oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r. Zgodnie z treścią § 11 cytowanego rozporządzenia warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w § 10 ust. 1, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za: 1) styczeń 2021 r. - w przypadku, o którym mowa w § 10 ust. 1 pkt 1, 2) grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. - w przypadku, o którym mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 - nie później niż do dnia 28 lutego 2021 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. W niniejszej sprawie sąd uznał, że skarżącym jest jedynie A.S. a nie obaj wspólnicy spółki cywilnej PPHU A w K. tzn. A.S. i B.K.. Skargę złożył bowiem jedynie A.S. a nie obaj wspólnicy. Z treści skargi nie wynika także aby A.S. złożył skargę zarówno we własnym imieniu jak i w imieniu drugiego wspólnika (tzn. B.K.). Do skargi nie dołączono również pełnomocnictwa udzielonego przez B.K. A.S. do reprezentowania go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z czym sąd uznał, że skarga została wniesiona do sądu jedynie przez A.S. a nie przez dwóch wspólników spółki cywilnej PPHU A. Sąd uznał, że skarga A.S. została wniesiona z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art.53 § 1 p.p.s.a. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono A.S. w dniu 19 marca 2021r. a więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 19 kwietnia 2021r. A.S. wniósł skargę do sądu w dniu 2 kwietnia 2021r. (dowód nadania skargi w urzędzie pocztowym – k.11) przy czym wysłał ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w dniu 26 kwietnia 2021r. przesłał ją zgodnie z właściwością (art.54 § 1 p.p.s.a.) do ZUS Oddział w Ł.. Skarga wpłynęła do organu rentowego w dniu 28 kwietnia 2021r. Należy zaznaczyć, że skargę nieprawidłowo wniesiono do WSA w Warszawie zamiast do WSA w Łodzi lecz wynikało to z błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Pouczenie to zawierało bowiem informację, ze skargę należy wnieść do WSA w Warszawie a nie do WSA w Łodzi. W związku z czym A.S. wniósł skargę tak jak wskazano to w pouczeniu tzn. do WSA w Warszawie a nie do WSA w Łodzi. Zgodnie z treścią art.112 Kpa błędne pouczenie w decyzji co do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W związku z czym błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji co do tego do jakiego sądu administracyjnego należy wnieść skargę nie może szkodzić skarżącemu. Należy zaznaczyć, że od dnia 1 czerwca 2017r. dodano art.53 § 4 p.p.s.a. zgodnie z którym, termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie A.S. wniósł skargę do sądu przed upływem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art.53 § 4 p.p.s.a. (skargę wniesiono 2 kwietnia 2021r.). W ocenie sądu nie ma znaczenia okoliczność, że skargę złożono do sądu niewłaściwego miejscowo (tzn. do WSA w Warszawie zamiast do WSA w Łodzi) gdyż skarżący wniósł skargę zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji a pouczenie to było błędne. Nieprawidłowe pouczenie nie może natomiast szkodzić stronie (art.112 K.p.a.). W związku z czym sąd uznał, że skargę złożono skutecznie w wymaganym terminie określonym w art.53 § 4 p.p.s.a. Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, ze skarga została wniesiona po upływie wymaganego terminu gdyż datą wniesienia skargi jest dzień 26 kwietnia 2021r. czyli dzień w którym WSA w Warszawie przesłał skargę do ZUS. W odpowiedzi na skargę powołano się pogląd wyrażony przez WSA w Warszawie w wyroku z 31 lipca 2017r. w sprawie VI SA/Wa 1199/17. Pogląd organu rentowego dotyczy stanu prawnego obowiązującego przed dodaniem przepisu art.53 § 4 p.p.s.a. (także wyrok w sprawie VI SA/Wa 1199/17 dotyczy uprzedniego stanu prawnego). Pogląd ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na treść art.53 § 4 p.p.s.a. W związku z czym sąd uznał, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi w powodu jej wniesienia z uchybieniem wymaganego terminu. Odmienny pogląd organu rentowego w tym zakresie wyrażony w odpowiedzi na skargę nie jest prawidłowy. Z przepisu § 10 ust.1 rozporządzenia z 19 stycznia 2021r. wynika, że jedną z przesłanek zwolnienia z obowiązku płacenia należności składkowych za okres od 1 stycznia 2021r. do 31 stycznia 2021r. jest prowadzenie na dzień 30 listopada 2020r. przeważającej działalności określonej w PKD kodami wymienionymi w punktach 1 i 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie A.S. wnosił o zwolnienie go z obowiązku płacenia składek za styczeń 2021r. podając, że na dzień 30 listopada 2020r. prowadził przeważającą działalność objętą kodem PKD 56.10.A. Natomiast ZUS odmówił zwolnienia gdyż według danych zawartych w registrze REGON na 30 listopada 2020r. przeważająca działalność firmy skarżącego była oznaczona kodem 56.30.Z, która według organu rentowego, nie uprawnia do zwolnienia za okres od 1 do 31 stycznia 2021r. Stanowisko organu rentowego nie jest właściwe. W przepisie § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z 19 stycznia 2021r. wymieniono kody PKD działalności, które są objęte zwolnieniem z opłacania składek i wśród tych kodów jest między innymi zarówno kod 56.10.A jak i kod 56.30.Z. Nie wiadomo dlaczego ZUS uznał, że kod 56.30.Z nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku płacenia składek za styczeń 2021r. gdyż w zaskarżonej decyzji brak jest rozważań w tym zakresie. W sytuacji gdy kod PKD 56.30.Z jest wymieniony w punkcie 2 § 10 ust.1 rozporządzenia z 19 stycznia 2021r. to oznacza, że przeważająca działalność objęta tym kodem jest objęta zwolnieniem z obowiązku płacenia składek za styczeń 2021r. Oczywiście muszą być spełnione jeszcze inne przesłanki zwolnienia wymienione w cytowanym rozporządzeniu. W przekonaniu sądu ZUS błędnie uznał, że kod PKD 56.30.Z nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek za styczeń 2021r. Taki pogląd jest sprzeczny z treścią § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z 19 stycznia 2021r. Niezależnie od powyższych rozważań należy podnieść, że o zwolnieniu z obowiązku opłacania składek nie może przesądzać automatycznie treść kodu PKD znajdującego się w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020r. Wprawdzie istnieje domniemanie, że wpis kodu PKD do rejestru REGON świadczy o prowadzeniu działalności określonej tym kodem lecz domniemanie to może zostać wzruszone przez wykazanie jaka faktyczna działalność jest prowadzona przez przedsiębiorcę. W rzeczywistości wpis kodu PKD do rejestru REGON ma charakter jedynie statystyczny i nie może przesądzać o faktycznie wykonywanej działalności. O przeważającej działalności firmy nie może zatem świadczyć sam wpis do rejestru REGON a realne prowadzenie działalności wykonywanej przez firmę. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądowym (por. wyroki WSA w Rzeszowie z 27 kwietnia 2021r. w spr. I SA/Rz 214/21 i I SA/Rz 255/21, wyrok WSA w Warszawie z 25 maja 2021r. w spr. V SA/Wa 1178/21, wyrok WSA w Szczecinie z 13 maja 2021r. w spr. I SA/Sz 304/21, wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 12 lipca 2021r. w spr. VIII U 549/21, wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z 25 marca 2021r. w spr. IV SA/Ol 213/21). Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organ administracji błędnie uznał, że prowadzenie przeważającej działalności objętej kodem PKD 56.30.Z nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku płacenia składek za okres od 1 do 31 stycznia 2021r. Organ nie wyjaśnił także czy zostały spełnione pozostałe przesłanki zwolnienia z obowiązku płacenia składek określone w rozporządzeniu z 19 stycznia 2021r. Stanowiło to naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie § 10 ust.1 pkt 2 wymienionego rozporządzenia oraz przepisów postępowania tj. art.7,77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a.) i c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. k.ż.