III SA/Łd 538/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.00.98.1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy wydaną po wznowieniu z urzędu postępowania zaskarżoną decyzję Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 lutego 2002 roku do dnia 31 lipca 2002 roku. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Burmistrz K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Burmistrza Gminy K. nr [...] z dnia [...], którą przyznany został stronie dodatek mieszkaniowy. Podstawą wznowienia postępowania była informacja, iż w dokumentach na podstawie których przyznany został dodatek mieszkaniowy podane były przez stronę i potwierdzone przez zarządcę domu nieprawdziwe dane dotyczące tytułu prawnego na zajmowany przez nią lokal mieszkalny. W postępowaniu toczącym się na skutek jego wznowienia wyjaśniono, iż Administrator Gospodarstwa Mieszkaniowego Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa w B. Osiedle G. (tj. zarządca budynku, w którym znajduje się lokal mieszkalny zajmowany przez T. A.) we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, złożonym przez T. A. (w dniu 21.01.2002r) pomyłkowo potwierdził zapis "umowa najmu" w pozycji tytuł prawny do lokalu, bowiem faktycznie skarżąca zajmuje ten lokal bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Ze względu na to, iż na dzień 21.01.2002r, t.j. na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego T. A. nie posiadała tytułu prawnego na zajmowany lokal i nie była ujęta w ewidencji osób oczekujących na przydział lokalu socjalnego - odmówiono jej przyznania dodatku mieszkaniowego za wyżej wskazany okres (decyzja z dnia [...] nr [...]). Od tej decyzji T. A. wniosła odwołanie. Zarzucając decyzji rażące naruszenie przepisów art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r o dodatkach mieszkaniowych, wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podniosła, iż najistotniejszym uchybieniem organu I instancji jest niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w którym jej udział był w zasadzie iluzoryczny, bowiem nie dawał możliwości przedstawienia własnych argumentów i obrony własnego stanowiska. Zdaniem strony organ I instancji nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a przez to do jej załatwienia zgodnie ze słusznym interesem obywateli. Według niej nie miała ona możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przez co jej czynny udział w przedmiotowym postępowaniu był nader ograniczony. Nade wszystko jednak organ administracji nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego przed podjęciem zaskarżonej decyzji. W momencie bowiem przyjęcia wiadomości przez organ I instancji od administratora (zarządcy) w Sądzie Rejonowym w Ł. toczyła się sprawa o eksmisję i zapłatę przeciwko skarżącej. Dodatkowo podniosła ona fakt, że Sąd Rejonowy w Ł. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] oddalił powództwo o eksmisję wniesione przeciwko niej, zatem jej zdaniem, jako osobie, której przysługuje tytuł prawny do przedmiotowego lokalu przysługuje jej również prawo do dodatku mieszkaniowego. Uważa też, że spełnia warunki przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 5 powołanej wyżej ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyż w 2004 roku, a później w 2006 roku złożyła wniosek o przyznanie lokalu socjalnego. W związku z tym na dzień dzisiejszy przysługuje jej dodatek mieszkaniowy. Organ I instancji przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia przez organ odwoławczy (tj. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.) poinformował ponadto, iż T. A. w dniu 12.03.2004r złożyła wniosek do Urzędu Gminy K. o zawarcie z nią umowy najmu na lokal socjalny, co automatycznie pozwoliło na spełnienie ustawowego warunku, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, tzn. stała się osobą oczekującą na lokal socjalny, która w związku z tym nabyła uprawnienie do dodatku mieszkaniowego Następnie w dniu 19.03.2004r strona złożyła, w Urzędzie Gminy K. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w którym w pozycji tytuł prawny do lokalu potwierdziła fakt, iż nie posiada tytułu prawnego na zajmowany lokal mieszkalny wpisując: bez tytułu prawnego, ale oczekująca na dostarczenie przysługującego lokalu zamiennego lub socjalnego. Fakt ten został potwierdzony przez administratora osiedla G. Kończąc wyżej wymienioną informację podano, iż T. A. po rozpatrzeniu wniosku z 19 marca 2004 r. decyzją z tego dnia otrzymała dodatek mieszkaniowy i otrzymuje go do chwili obecnej (tzn. otrzymała wówczas i po złożeniu kolejnych wniosków i ich rozpatrzeniu otrzymuje do chwili obecnej). Poza tym w wyniku przeprowadzenia - na pisemną prośbę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. stosownie do art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego - dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia przez organ I instancji dowodów i materiałów w sprawie - poinformowano w piśmie z dnia 09.08.2006r nr [...], iż : 1)w dniu 07.08.2006r po uprzednio (t.j. w dniu 04.08.2006r) przeprowadzonej w Urzędzie w K. przez inspektora ds. dodatków mieszkaniowych w obecności radcy prawnego rozmowie z T. A., złożyła ona oświadczenie, w którym podała m.in., że nie występowała do sądu o umowę najmu na zajmowany lokal (tzn. o stwierdzenie przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku najmu), ponieważ uważała, że posiadała i w dalszym ciągu posiada tytuł prawny na ten lokal, 2)natomiast w piśmie z dnia 12.03.2004r złożonym w Urzędzie Miejskim w K. wniosła o zawarcie z nią umowy najmu na lokal socjalny, składając jednocześnie wniosek o zawarcie umowy najmu na lokal socjalny, w którym oświadczyła, że nie posiada tytułu prawnego na zajmowany lokal, na dowód czego załączyła pismo zarządcy lokalu z dnia 12.01.2000r wypowiadające jej umowę najmu na zajmowany przez nią lokal mieszkalny w G. 1/8, w związku z czym wniosek został rozpatrzony przez Burmistrza K. pozytywnie i została umieszczona na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego(co oznacza, iż dopiero od tego momentu nabyła uprawnienie do dodatku mieszkaniowego), 3) w dniu 17.02.2006r strona złożyła podanie wraz z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego dla rodziny jednoosobowej t.j. tylko dla niej, uzasadniając m.in., że po śmierci męża, po upływie 3 lat (t.j. w 2000 r) została pozbawiona umowy najmu na obecnie zajmowany lokal, wycofując jednocześnie wcześniej złożone podanie o przydział mieszkania (a zatem ponownie potwierdziła fakt, że już od 2000r nie posiada tytułu prawnego na zajmowany lokal), 4) z pisemnej informacji z dnia 18.04.2006r, uzyskanej od zarządcy budynku (w którym mieści się zajmowany przez stronę lokal mieszkalny) również wynika, że osoby zamieszkujące w przedmiotowym lokalu (t.j. T. A. z córką i jej rodziną) nie posiadają do niego tytułu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu sprawy zważyło, co następuje: Dodatek mieszkaniowy jest rodzajem publicznoprawnego świadczenia pieniężnego przysługującego osobie, która spełnia określone prawem warunki. Przyznawany jest w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta na wniosek zainteresowanej osoby, spełniającej prawem określone warunki. Ma on charakter świadczenia czasowego, bowiem przyznawany jest na okres sześciu miesięcy, z tym, że osoba zainteresowana może składać nowe wnioski o przyznanie dodatku mieszkaniowego także na kolejne okresy sześciomiesięczne. Wynika stąd, że decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego ma zawsze charakter decyzji czasowej, czyli jest wydawana na ściśle określony czas, to znaczy tylko na sześć miesięcy. Przyznanie zaś dodatku mieszkaniowego na kolejne sześciomiesięczne okresy następuje po złożeniu nowego wniosku (rozpoczynającego nową sprawę). Powyższa regulacja powoduje, że za każdym razem składając nowy wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego należy spełniać ustawowe warunki. Takim warunkiem jest przede wszystkim: posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych), posiadanie przez ten lokal określonej powierzchni użytkowej, ponoszenie wydatków związanych z użytkowaniem tegoż lokalu oraz uzyskiwanie określonego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego (art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1, 3 i 5 oraz art. 6 ust. 3 tej ustawy). Jeśli zaś osoba występująca o dodatek mieszkaniowy nie posiada tytułu prawnego na zajmowany lokal mieszkalny lecz oczekuje na lokal zamienny lub socjalny, to zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych takiej osobie również dodatek mieszkaniowy przysługuje. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie T. A. w okresie objętym zaskarżoną decyzją (t.j. w okresie od dnia 01.02.2002r do dnia 31.07.2002r) nie posiadała tytułu prawnego na zajmowany przez nią lokal mieszkalny i nie oczekiwała na przyznanie jej lokalu zamiennego lub socjalnego (i tym samym nie posiadała uprawnienia do dodatku mieszkaniowego). Powyższe wynika z : 1)załączonego do akt sprawy pisma zarządcy przedmiotowego lokalu z dnia 12.01.2000r, stanowiącego wypowiedzenie T. A. umowy najmu na zajmowany przez nią lokal mieszkalny w G. 1/8 (upływ okresu wypowiedzenia skutkował utratą tytułu prawnego do lokalu), 2)wniesionego w dniu 28.02.2000r przez zarządcę przedmiotowego lokalu pozwu do sądu o nakazanie T. A. opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego, gdyż po upływie terminu wypowiedzenia umowy najmu (czyli po zakończeniu najmu), nie zwróciła go w drodze dobrowolnego opróżnienia. 3)oświadczenia złożonego przez stronę w organie pierwszej instancji w dniu 7 sierpnia 2006 r. oraz 4)z odwołania będącego przedmiotem niniejszego rozpatrywania, 5)jak również z oświadczenia złożonego przez nią po zapoznaniu się z aktami sprawy w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S. w dniu 24.08.2006r. T. A. potwierdziła w nich, że po wypowiedzeniu jej umowy najmu, a więc po utracie przez nią tytułu prawnego na zajmowany lokal w G. 1/8 nie wystąpiła do sądu o orzeczenie istnienia bądź nie istnienia stosunku najmu - wobec tego należało przyjąć, iż najem został zakończony i w związku z tym, że zamieszkuje w lokalu, na który nie posiada tytułu prawnego, 6)pisma zarządcy z dnia 18.04.2006r nr [...] skierowanym do Burmistrza K., 7)pism wniesionych do organu I instancji, znajdujących się w aktach sprawy (t.j. z wniosku o lokal socjalny z dnia 12.03.2004r oraz z pisma i wniosku o lokal socjalny z dnia 17.02.2006r) w których strona potwierdziła fakt, że nie posiada tytułu prawnego na zajmowany w G. 1/8 lokal mieszkalny. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy - dodatek mieszkaniowy przysługiwał także osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, lecz oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Jednak jak wynika z okoliczności sprawy T. A. nie tylko nie posiadała już wówczas tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, ale i nie oczekiwała ani na lokal zamienny ani na lokal socjalny, gdyż o żaden z tych lokali wówczas nie wystąpiła ani do wynajmującego (właściciela) lokalu mieszkalnego przez nią zajmowanego, ani też do Urzędu Gminy w K. i w związku z tym nie była ujęta na żadnej z list osób oczekujących na takie lokale. W tym stanie rzeczy - zaszła wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanka do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną t.j. decyzją z dnia [...], którą przyznany był na rzecz T. A. dodatek mieszkaniowy, ponieważ wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu jej wydania, a nieznane organowi, który decyzję tę wydał. Z tych względów Burmistrz K. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 powołanej ustawy w związku z art. 150 tej ustawy wydał w dniu 15.05.2006 r. decyzję nr [...], którą uchylił wadliwą decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego na okres 6 miesięcy licząc od dnia 01.02.2002r do dnia 31.07.2002r w wysokości 154,84 zł miesięcznie, wydaną na podstawie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane i jednocześnie orzekając o istocie sprawy odmówił T. A. przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 01.02.2002r do dnia 31.07.2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny i prawny uznało, iż wniesione odwołanie nie jest uzasadnione i wobec tego stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję organu II instancji T. A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 151 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – powołanej dalej jako p.p.s.a.( Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powołanej dalej jako p.p.s.a.( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie podkreślić należy, iż przedmiot oceny Sądu w niniejszym postępowaniu stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy wydaną po wznowieniu postępowania decyzję Burmistrza K. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 lutego 2002roku do dnia 31 lipca 2002 roku. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy – dodatek mieszkaniowy z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 przysługuje: 1)najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2)osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3)osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4)innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5)osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Z brzmienia cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca przewidział możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego tylko tym osobom, które zajmują lokal mieszkalny, czy to na podstawie umowy najmu (podnajmu), spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, prawa własności, czy też innego tytułu prawnego, jeżeli ponoszą wydatki związane z jego zajmowaniem, a nawet osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego jeżeli oczekują na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Takie sformułowanie tego przepisu wyklucza możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego osobie nie posiadającej tytułu prawnego do zajmowanego lokalu i nieoczekującej na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny. W rozpatrywanej sprawie podstawą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza K. z dnia [...], przyznającą skarżącej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lutego do dnia 31 lipca 2002 r., była informacja od zarządcy budynku, w którym znajduje się lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą - Administratora Gospodarstwa Mieszkaniowego Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa w B. Osiedle G., z której wynikało, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego pomyłkowo potwierdzony został zapis o posiadanej przez skarżąca umowie najmu, bowiem skarżącej wypowiedziano umowę najmu i skierowano do sądu sprawę o eksmisję i zapłatę. Ta nowa istotna okoliczność nieznana organowi wydającemu decyzję, istniejąca w dacie wydania decyzji stanowiła podstawę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przeprowadzono więc postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy, w trakcie którego ustalono, że w dniu 12 stycznia 2000r., wypowiedziano skarżącej umowę najmu lokalu mieszkalnego. Nie budzi więc wątpliwości fakt, że skarżąca T. A. występując w dniu 21 stycznia 2002 roku z wnioskiem o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 lutego do dnia 31 lipca 2002r., nie posiadała tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego w którym zamieszkiwała, położonego w G. 1/8 i nie oczekiwała na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny. Okoliczność ta jak wykazały organy administracji wynika również z oświadczenia złożonego przez stronę w organie pierwszej instancji w dniu 7 sierpnia 2006 r. z odwołania od decyzji organu I instancji jak również z oświadczenia złożonego przez skarżącą po zapoznaniu się z aktami sprawy w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S. w dniu 24.08.2006r. T. A. potwierdziła w nich, że po wypowiedzeniu jej umowy najmu, a więc po utracie przez nią tytułu prawnego na zajmowany lokal w G. 1/8 nie wystąpiła do sądu o orzeczenie istnienia bądź nieistnienia stosunku najmu. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. trafnie uznało, że skoro T. A. w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego t.j. w dniu [...] nie posiadała tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, ani nie zachodziła sytuacja uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych tzn., że zajmując lokal mieszkalny bez tytułu prawnego nie oczekiwała na przysługujący jej lokal zamienny albo socjalny ( z takim wnioskiem wystąpiło pierwszy raz dopiero w 2004 roku), brak było podstaw prawnych do uwzględnienia jej wniosku i przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od 1 lutego do 31 lipca 2002 r. Sąd nie podziela zarzutu zawartego w skardze, iż strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przez co została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażona w art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz, że przed podjęciem zaskarżonej decyzji nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. O ile bowiem istotnie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie wezwano skarżącej do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego, o tyle przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy dopełniono tego obowiązku. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż pismem z dnia 11 sierpnia 2006 r. nr [...] skarżąca została poinformowana o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i wyjaśnień i z uprawnienia tego skorzystała w dniu 24 sierpnia 2006 r. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie NSA i WSA stanowiskiem naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem przez sąd decyzji tylko w sytuacji, gdy stwierdzone uchybienie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji, tym bardziej, że jak wykazano wyżej uchybienie organu I instancji zostało naprawione w postępowaniu przed organem odwoławczym, co było o tyle istotne, że na wniosek SKO w S. postępowanie pierwszoinstancyjne zostało uzupełnione w trybie art. 136 Kpa i ze zgromadzonym materiałem dowodowym skarżąca została zapoznana. W ocenie Sądu dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych sprawy świadczy również o tym, że w sprawie nie uchybiono również obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W ocenie Sądu nie jest również uprawnione stanowisko skarżącej, że w związku z oddaleniem powództwa o eksmisję skarżącej przysługuje tytuł prawny do lokalu, a co za tym idzie również dodatek mieszkaniowy. Należy wyjaśnić, iż oddalenie powództwa o eksmisję ( dodatkowo z uwagi na brak uzasadnienia wyroku Sąd nie mógł poznać motywów tego rozstrzygnięcia) nie jest równoznaczne z odzyskaniem tytułu prawnego do lokalu, który skarżąca utraciła na skutek wypowiedzenia jej w dniu 12 stycznia 2000 roku umowy najmu. Skarżąca kwestionując to wypowiedzenie mogła wystąpić do sądu w trybie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego z żądaniem ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. W trakcie toczącego się postępowania skarżąca oświadczyła, że w tej sprawie (tzn. wypowiedzenia umowy najmu) nie występowała do sądu o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku najmu i nie przedstawiła żadnego innego dokumentu potwierdzającego jej prawo do przedmiotowego lokalu. Równocześnie w zależności od okoliczności (np. w przypadku wystąpienia z wnioskiem o zawarcie umowy najmu na lokal socjalny) skarżąca sama składała oświadczenie, że nie posiada tytułu prawnego do żadnego lokalu mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.