III SA/Łd 541/06

Dnia 28 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 13 listopada 2006 roku E. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W skardze E. Z. podniosła, iż nie zgadza się z w/w orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Skarżąca wskazała, iż była zatrudniona na stanowisku administracyjno – biurowym w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w S. Czynnikiem szkodliwym – w ocenie skarżącej – na którego działanie została narażona w swoim środowisku pracy był toksyczny ksylamit oraz czynniki biologiczne alergizujące. Według skarżącej istnieją przesłanki do rozpoznaniu u niej choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkiego sądu administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje i postanowienia – pkt 1 i 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie – pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej – pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej – pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego – pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Z treści przedmiotowej skargi wynika, iż E. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. w przedmiocie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Podkreślić jednakże należy, iż działalność Instytutu Medycyny Pracy w Ł., w zakresie objętym skargą w sprawie niniejszej, nie ma charakteru działalności administracji publicznej. Działalność ta nie podlega zatem kontroli sądów administracyjnych. W tym kontekście podnieść również trzeba, iż w myśl § 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 roku, Nr 132, poz. 1115) właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych [...]. Lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (art. 6 ust. 1 cyt. Rozporządzenia). Z kolei właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust.1. Natomiast od decyzji wydanej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a od decyzji państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego - skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego (§ 8 ust. 2 zd. 2 w/w Rozporządzenia). Z powyższego wynika, iż w niniejszej sprawie nie został również wyczerpany tryb odwoławczy przed organami administracji. Z kolei w myśl art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie [...]. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.