III SA/Łd 541/11

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu postanawia przyznać skarżącej G. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata R.A. III SA/Łd 541/11 Uzasadnienie Pismem z dnia 8 maja 2011 r. G. K. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu. Postanowieniem z dnia 30 września 2011 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie pismem z dnia 30 listopada 2011 r. skarżąca wystąpiła z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni odwołała się do swojego wcześniejszego oświadczenia o stanie majątkowym oraz złożonych wówczas dokumentów dotyczących jej sytuacji materialnej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz wskazanych dodatkowych dokumentów wynika, że G. K. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest prowadzona przez nią działalność gospodarcza, która obecnie przynosi dochody w kwocie ok. 3.500 zł brutto. Zgodnie z oświadczeniem nie posiada żadnych innych nieruchomości, przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro oraz oszczędności. Wskazała natomiast na ponoszone bieżące wydatki związane z gospodarstwem domowym, do których zaliczyła: czynsz – 260 zł, gaz – 45 zł, energia elektryczna – 116 zł, telefon – 100 zł, zakup leków – 100 zł oraz związane z prowadzoną działalnością gospodarczą: czynsz za lokal – 1.300 zł, energia elektryczna – 70 zł, ZUS – 840 zł. W obecnym wniosku wskazała także, że rachunek firmowy wykazywał na dzień składania wniosku saldo ok. 80 zł. Z przedłożonego w związku z wcześniejszym wniosku zeznania podatkowego PIT-36 za 2010 r. wynika, że skarżąca rok podatkowy zakończyła stratą w wysokości 1.614,47 zł. Skarżąca załączyła także szereg dokumentów, mających uprawdopodobnić fakt ponoszenia wskazanych we wniosku wydatków – kserokopie rachunków za energię elektryczną, szczegółowe rozliczenie wydatków przypisanych do lokalu skarżącej. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do postanowień art. 243 § 1 cytowanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżącej, postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 30 września 2011 r., przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji wobec stwierdzenia, że skarżąca korzysta już z przyznanego jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, to ewentualne przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika skutkować będzie przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygając niniejszy wniosek należy więc zbadać spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Rozpoznając w związku z tym wniosek skarżącej referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest prowadzona przez nią działalność gospodarcza, która obecnie przynosi dochody w kwocie ok. 3.500 zł brutto. Strata z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą za rok 2010 wyniosła 1.614,47 zł. Skarżąca nie posiada przy tym żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, nie posiada także żadnych oszczędności, a rachunek bankowym służący obsłudze prowadzonej działalności gospodarczej na dzień składania wniosku o przyznanie prawa pomocy – jak oświadczyła – wykazywał saldo ok. 80 zł. Skarżąca ponosi natomiast bieżące wydatki związane z gospodarstwem domowym, do których zaliczyła: czynsz – 260 zł, gaz – 45 zł, energię elektryczną – 116 zł, telefon – 100 zł, zakup leków – 100 zł oraz związane z prowadzoną działalnością gospodarczą: czynsz za lokal – 1.300 zł, energia elektryczna – 70 zł, ZUS – 840 zł. Na potwierdzenie faktu ponoszenia powyższych wydatków skarżąca załączyła szereg dokumentów. W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, w szczególności ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącej. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.