III SA/Łd 543/12

Dnia 27 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant ref. staż. Przemysław Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia alkoholu etylowego oddala skargę. Podstawą wszczęcia postępowania w sprawie określenia podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego alkoholu etylowego skażonego przez "A" sp. z o.o. w Ł. były informacje zawarte w protokole pokontrolnym nr [...] z dnia [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że podatnik w okresie od 1 lipca 2007 r. do 30 czerwca 2008 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu - rozcieńczalnikami wytworzonymi na bazie alkoholu etylowego. Ustalono, iż strona błędnie dokonywała klasyfikacji towarów do kodu CN 38140090, PKWiU 24.30.22-7 rozpuszczalniki i rozcieńczalniki organiczne, zamiast do kodu CN 22072000, PKWiU 15.92.12 - alkohol etylowy skażony. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych o nazwach handlowych "Verdunner fur Lacke und Farben" i "Lacke und Farbenerdunner" - na podstawie faktur zakupu nr [...] i nr [...] z dnia [...] oraz nr [...] i nr [...] z dnia [...]. Organ I instancji ustalił, że Spółka na podstawie faktur nr [...] i nr [...] z dnia [...] wystawionych przez firmę "B" GbR O. K., O. S. dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów zaklasyfikowanych przez wystawcę faktur do kodu CN 3814 0090 w ilości 53.688,8 litrów. Towary o tym samych kodzie CN były także przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, dokonanego przez Spółkę na podstawie faktur nr [...] i nr [...] z dnia [...] wystawionych przez firmę "C" GmbH, w łącznej ilości 45.520 litrów. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w tym również z pisma Ministerstwa Finansów z dnia 13 maja 2009 r. wynika, że firmy: "B" GbR O. K., O.S. oraz firma "C" GmbH zgłosiły do Urzędu Celnego we F. przesyłki z rozpuszczalnikami i rozcieńczalnikami do farb i lakierów" taryfikując przedmiotowy towar do kodu CN 3814 0090 w oparciu o Wiążącą Informację Taryfową [...] z dnia [...]. Organ I instancji wskazał, że posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej w odniesieniu tylko do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji. Ponadto osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że w przypadku informacji taryfowej: towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji. Na wniosek Ministerstwa Finansów z dnia [...] zawarty w piśmie nr [...], niemiecka administracja celna przekazała dokumentację dotyczącą wyników badań próbek towarów, pobranych w ramach postępowania wolnocłowego przy zgłoszeniu towarów zwolnionych z podatku na podstawie w/w faktur. Z badań przeprowadzonych przez niemiecką administrację celną w zakresie zgodności zastosowanych klasyfikacji przedmiotowych wyrobów wynika, iż zgłoszony przez firmę "C" GmbH kod CN 3814 0090 nie został potwierdzony i nie był zgodny z towarem opisanym w powoływanej Wiążącej Informacji Taryfowej [...] z dnia [...]. Stwierdzono, że zgłoszone do przesyłki towary powinny być klasyfikowane do kodu CN 2270 2000, tj. alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone. Wyroby te były zgłoszone przez firmę "C" GmbH do przesyłki w 9120 sztukach kanistrów 5 litrowych i ujęte zostały pod numerami rejestru [...] i [...]. Niemiecka administracja celna poddała weryfikacji także towar zgłoszony do kodu CN 3814 0090 przez firmę "B" GmbH, który został zarejestrowany pod numerami [...] i [...]. W wyniku weryfikacji ustalono, że wyroby te nie spełniają wymogów w pełni skażonych towarów w myśl przepisów państw członkowskich, opisanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22.11.1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego. Zgodnie z treścią § 18 ust. 1, ust. 2a lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, zwalnia się od akcyzy alkohol etylowy: - wprowadzany do obrotu handlowego w postaci alkoholu etylowego całkowicie skażonego środkami dopuszczonymi do skażenia alkoholu etylowego na podstawie rozporządzenia Komisji nr 3199/93/WE z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu do celów zwolnienia z podatku akcyzowego; - używany do produkcji rozpuszczalników i rozcieńczalników złożonych organicznych pozostałych, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczony symbolem PKWiU ex 24.30.22-79 i kodem CN ex 3814 00 90, środków zapobiegających zamarzaniu i pozostałych płynów usuwających oblodzenie, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczonych symbolem PKWiU ex 24.66.33-50 i kodem CN ex 3820 00 00 oraz produktów ułatwiających rozpalanie ognia, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, bez względu na symbol PKWiU i kod CN i skażony środkami dopuszczonymi do skażania na podstawie rozporządzenia Komisji nr 3199/93/WE. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. w dniu [...] wydał decyzję, w której określił kwotę podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego alkoholu etylowego skażonego w łącznej kwocie 4.320.266,00 złotych, w tym za listopad 2007 r. w kwocie 2.334.032,00 zł oraz marzec 2008 r. w kwocie 1.986.234,00 zł. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie § 1 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, zwalniające od akcyzy alkohol etylowy zawarty w nabywanych wewnątrzwspólnotowo w opakowaniach jednostkowych o pojemności do 5 litrów, rozpuszczalnikach i rozcieńczalnikach złożonych organicznych pozostałych, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczony symbolem PKWiU ex 24.30.22-79 i kodem CN ex 38140090 w środkach zapobiegających zamarzaniu i pozostałych płynach usuwających oblodzenie, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczonych symbolem PKWiU ex 24.66.33-50 i kodem CN ex 38200000 oraz w produktach ułatwiających rozpalanie ognia, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, bez względu na symbol PKWiU i kod CN. Strona zarzuciła także błędną wykładnię prawa materialnego i w konsekwencji niewłaściwym jej zastosowaniu przez organ I instancji, w następstwie niewłaściwej interpretacji pojęcia "wiążącej informacji taryfowej" (WIT). Spółka wskazała także na obrazę prawa procesowego polegającą na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, zwłaszcza w kontekście faktu pobrania przez Urząd Celny prób z cystern i niekwestionowaniu przez Urząd Celny składu substancji, której próby badano, ładunku o wadze 18.720 kg. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu merytorycznego i prawomocnego rozstrzygnięcia przez organy celne i sądownicze Niemiec albo o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 12 ust. 2 WKC podnosząc, że wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację . Jednakże w myśl art.12 ust.3 WKC osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że: w przypadku informacji taryfowej towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji. Ponadto na podstawie art. 10 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Wykonawczego posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej w odniesieniu tylko do określonego towaru, jeżeli wykaże: w przypadku informacji taryfowej organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem, a towarem opisanym w przedstawionej informacji. Organ stwierdził, że w świetle powyższych przepisów, aby skutecznie powoływać się na Wiążącą Informację Taryfową importowany towar musi być takim samym towarem co towar opisany w WIT. Tak więc nie mogą wy stępować jakiekolwiek różnice, a już na pewno różnice nie mogą się pojawiać w ich składzie, czy też cechach fizyko-chemicznych. Wiążąca Informacja Taryfowa WIT nr [...] z dnia 16.03.2006 r. wydana przez niemieckie władze celne, zawiera następujące informacje: —w polu 6 kod 3814009090, —w polu 7 (opis towaru) - informacje wnioskodawcy: towar przygotowany z bioetanolu i innego organicznego rozpuszczalnika i denaturatora, zastosowanie: w drukarniach do czyszczenia maszyn poligraficznych, ponadto w przemyśle lakierniczym i kosmetycznym, wynik badań: brak zapisu, cechy zewnętrzne: bezbarwna przezroczysta ciecz o nieprzyjemnie gorzkim smaku w plastikowej butelce, dane dotyczące składu i nazwy: "Solvent 100.8" - obecność zawartego w towarze obok alkoholu rozpuszczalnika została zbadana z zastosowaniem chromatografii cienkowarstwowej, otrzymane wyniki badania wykazały rozpuszczalnik organiczny złożony, - w polu 8 (nazwa handlowa i informacje dodatkowe) określono rodzaj towaru (rozcieńczalnik lakierów i farb) i opisano jego skład surowcowy: 95% bioetyloalkohol, 1% glikol propylenowy, 0,3 g/100 l denatoniumbenzoesan. Organ celny wskazał, że w przedmiotowej sprawie na wniosek Ministerstwa Finansów z dnia 4 listopada 2008 r. niemiecka administracja celna przekazała dokumentację dotyczącą wyników badań próbek towarów pobranych w ramach postępowania wolnocłowego przy zgłoszeniu towarów zwolnionych z podatków na podstawie w/w faktur. Po przeprowadzeniu badań w zakresie zgodności zastosowanych klasyfikacji towarowych niemiecka administracja celna poinformowała, iż zgłoszony przez firmę C kod CN 3814 0090 nie został potwierdzony i nie był zgodny z towarem opisanym w powoływanej Wiążącej Informacji Taryfowej DE HH/573/06-01 z dnia 16.03.2006 r. W rzeczywistości zgłoszone do przesyłki towary winny być klasyfikowane do kodu CN 2270 2000, jako alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone. Towary te były zgłoszone przez firmę "C" GmbH do przesyłki zapakowanej w 9120 sztuk kanistrów 5 litrowych i ujęte pod numerami rejestru [...] i [...]. Ponadto weryfikacji przez niemiecką administrację celną został również poddany towar zgłoszony do kodu CN 3814 0090 przez firmę "B" GmbH ujęty pod numerami rejestru [...] i [...]. Po przeprowadzeniu badań ustalono, że wyroby te nie spełniają wymogów w pełni skażonych towarów w myśl przepisów państw członkowskich, opisanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22 listopada 1993 rv w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. pobrał z cysterny o numerze rejestracyjnym [...] (przesyłka według UDT nr [...] - ilość przyjęta 18.720 kg, ubytek 989 kg, dostawca "B" GbR O. K., O. S. ) próbki towaru o numerach 626,627 i 695 określonego jako "rozpuszczalnik do farb i lakierów" z zadeklarowanym kodem CN 3814 009080. Próbkom nadano numery 626, 627 i 695 . Próbkę nr 627 przekazano do badań do Centralnego Labolatorium Celnego Izby Celnej w [...]. W piśmie nr [...] z dnia [...] Centralne Labolatorium Celne poinformowało, że przedmiotową próbkę o nazwie handlowej "rozpuszczalnik do farb i lakierów" kodzie CN deklarowanym przez przedsiębiorcę "A" Sp. zo.o. , [...] Ł., ul. A 398 - CN 3814 00 90 80 stanowi alkohol etylowy o stężeniu 95,71 =/- 0,05 (% objętości) skażony benzoesanem denatonium (bitrexem) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 stycznia 2006r w sprawie środków dopuszczonych do skażania alkoholu etylowego (Dz.U.Nr 8 poz.49). W próbce stwierdzono obecność glikolu propylenowego (1,2 - propanodiolu); 0,95+/- 0,10 (% objętości) co stanowi 1,22 +/- 0,12 (% mas), t-butanolu: około 0,1 (% obj.) co stanowi około 82 gramy na 100 litrów próbki) oraz nieznacznych ilości metanolu. Skład przedmiotowej próbki towaru nie odpowiada składowi z załączonego oświadczenia dostawcy,, ponieważ w badanej próbce nie stwierdzono l -butanolu, natomiast zidentyfikowano t-butanol. Zdaniem Centralnego Laboratorium Celnego, dodatek do alkoholu etylowego skażonego benzoesanem denatonium glikolu propylenowego i t-butanolu w niewielkiej ilości tj. w sumie ok. 1 (% obj.), nie zmienia klasyfikacji taryfowej towaru. Mając na uwadze całość badania stwierdzono, że próbka stanowi alkohol etylowy skażony klasyfikowany do podpozycji 2207 20 Wspólnej Taryfy Celnej. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony o naruszeniu przez organ I instancji prawa procesowego polegającym na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia § 1 ust. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowy towar powinien być klasyfikowany do kodu CN 2270 02 000 do którego powołany przepis rozporządzenia z dnia 10 października 2007 r. nie ma zastosowania. W skardze z dnia 15 czerwca 2012 r. "A" sp. z o.o. w Ł. zarzuciła naruszenie prawa materialnego polegające na naruszeniu § 1 ust. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, zwalniające od akcyzy alkohol etylowy zawarty w nabywanych wewnątrzwspólnotowo w opakowaniach jednostkowych o pojemności do 5 litrów, rozpuszczalnikach i rozcieńczalnikach złożonych organicznych pozostałych, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczony symbolem PKWiU ex 24.30.22-79 i kodem CN ex 38140090 w środkach zapobiegających zamarzaniu i pozostałych płynach usuwających oblodzenie, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczonych symbolem PKWiU ex 24.66.33-50 i kodem CN ex 38200000 oraz w produktach ułatwiających rozpalanie ognia, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, bez względu na symbol PKWiU i kod CN. Strona zarzuciła także błędną wykładnię prawa materialnego i w konsekwencji niewłaściwe jej zastosowaniu przez organ I instancji, w następstwie niewłaściwej interpretacji pojęcia "wiążącej informacji taryfowej" (WIT). Spółka wskazała także na obrazę prawa procesowego polegającą na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, zwłaszcza w kontekście faktu pobrania przez Urząd Celny prób z cystern i niekwestionowaniu przez Urząd Celny składu substancji, której próby badano, ładunku o wadze 18.720 kg. Zdaniem Spółki decyzja została wydana przedwcześnie, przed rozstrzygnięciem istotnych zagadnień przez organy celne i sądownicze innego państwa UE- Niemiec. Zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu merytorycznego i prawomocnego rozstrzygnięcia przez organy celne i sądownicze Niemiec. W odpowiedzi na skargę z dnia 27 czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2a lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2006 r. nr 72, poz. 500) – zwalnia się od akcyzy alkohol etylowy używany do produkcji rozpuszczalników i rozcieńczalników złożonych organicznych pozostałych zawierających w swym składzie alkohol etylowy oznaczonych symbolem PKWiU ex 24,30.22-79 i kodem CN ex 38140090, środków zapobiegających zamarzaniu i pozostałych płynów usuwających oblodzenie, zawierającym w swym składzie alkohol etylowy , oznaczony symbolem PKWiU ex 24.66.33-50 i kodem CN ex 3820 00 00 oraz produktów ułatwiających rozpalanie ognia, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, bez względu na symbol PKWiU i kod CN i skażony środkami dopuszczonymi do skażania na podstawie rozporządzenia Komisji nr 3199/93/WE. Zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.) podstawą opodatkowania alkoholu etylowego jest liczba hektolitrów czystego alkoholu o temperaturze 20 stopni C zawartego w gotowym wyrobie. Ust. 4 tego artykułu stanowi , że stawka akcyzy na alkohol etylowy wynosi 6,300 zł od 1 hektolitra czystego alkoholu zawartego w gotowym wyrobie. Art. 72 ust. 5 w/w ustawy zawiera delegację dla Ministra Finansów Na podstawie tej delegacji Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 22 kwietnia 2004 r. określił obniżone stawki podatku akcyzowego . W § 2 ust, 1 rozporządzenia została określona stawka podatku akcyzowego dla alkoholu etylowego w wysokości 4.550,00 zł od 1 hl alkoholu etylowego 100 % vol. Zgodnie z art. 4 ust. 3 w/w ustawy opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należytej wysokości. Z art. 6 ust 1 i ust. 6 tej ustawy wynika, obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynność podlegającej opodatkowaniu, w przypadku gdy nie można określić tego dnia za datę jego powstania uważa się dzień, w którym uprawniony podmiot stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu W myśl art. 11 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy podatnikami są podmioty nabywające lub posiadające wyroby akcyzowe , jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należytej wysokości. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.)- zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia , z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku organ podatkowy wydaje decyzję w której określa wysokość zobowiązania podatkowego W przedmiotowej sprawie skarżąca na podstawie faktur nr [...] i [...] z dnia [...] wystawionych przez firmę "B" dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów zaklasyfikowanych przez wystawcę faktur do kodu CN 3814 0090 w ilości 53. 688,8 l. Wyroby o tym kodzie były także przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonanego przez skarżącą na podstawie faktur nr [...] i nr [...] z dnia [...]wystawionych przez firmę "C" GMbH w ilości łącznej 45.520 l. Organ celny przedstawił dowód w postaci pisma z Ministerstwa Finansów z dnia [...] z którego wynika, że w/w firmy "B" i "C" zgłosiły do Urzędu Celnego we F. przesyłki z rozpuszczalnikami i rozcieńczalnikami do farb i lakierów taryfikując przedmiotowy towar do kodu CN 3814 0090 w oparciu o Wiążącą Informację Taryfową DE HH/573/06-01 z dnia 16 marca 2006 r. Na wniosek Ministerstwa Finansów niemiecka administracja celna przesłała dokumentację dotyczącą wyników badań próbek towarów, pobranych w ramach postępowania wolnocłowego przy zgłoszeniu towarów zwolnionych od podatku na podstawie w/w faktur. Jak się okazało zgłoszony przez firmę "C" kod CN 3814 0090 nie został potwierdzony i nie był zgodny z towarem opisanym w powoływanej Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia 16 marca 2006r. Towary te winny być klasyfikowane do kodu CN 2207 2000- alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone. Niemiecka administracja celna dokonała również weryfikacji towaru zgłoszonego do kodu CN 3814 0090 przez firmę "B". Weryfikacja ta wykazała iż wyroby te nie spełniają wymogów w pełni skażonych towarów w myśl przepisów państw członkowskich opisanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22 listopada1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego. W dniu [...]. Naczelnik Urzędu I Celnego w Ł. pobrał próbki towaru dostarczanego przez firmę " B " jako " rozpuszczalnik do farb i lakierów z zadeklarowanym kodem 3814 009080. Próbki te przesłano do Centralnego Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...]. W piśmie z dnia [...] Centralne Laboratorium Celne poinformowało, że przedmiotową próbkę stanowi alkohol etylowy o stężeniu 95,71 =/-0,05(%objętości) skażony benzoesanem denatonium (bitrexem) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 stycznia 2006 r. w sprawie środków dopuszczonych do skażanie alkoholu etylowego (Dz. U. nr 8 poz. 49). W próbce stwierdzono obecność glikolu propylenowego ( 1,2- propanodiolu ) , 0,95 +/-0,10 ( % objętości) co stanowi1,22 +/-0,12 (%obj.) co stanowi około 82 gramy na 100 litrów próbki) oraz nieznacznych ilości metanolu. Skład przedmiotowej próbki towaru nie odpowiadał składowi z załączonego oświadczenia dostawcy , ponieważ w badanej próbce nie stwierdzono l-butanolu, natomiast zidentyfikowano t-butanol. Zdaniem Centralnego Laboratorium Celnego dodatek do alkoholu etylowego skażonego benzoesanem denatonium glikolu propylenowego i t-butanolu w niewielkiej ilości nie zmienia klasyfikacji taryfowej towaru. Mając na uwadze całość badania stwierdzono, że próbka stanowi alkohol etylowy skażony klasyfikowany do podpozycji 2207 20 Wspólnej Taryfy Celnej . Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organy podatkowe prawidłowo zaklasyfikowały przedmiotowy towar do kodu CN 22072000. Organy zasadnie przyznały moc dowodów zarówno informacji niemieckiej administracji celnej jak i Centralnego Laboratorium Celnego. Z punktu widzenia przepisów o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN co potwierdza orzecznictwo sądowe (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 133/11 niepublikowany). Podsumowując – skoro organy podatkowe prawidłowo zaklasyfikowały wskazany towar do pozycji CN 22072000 jako alkohol etylowy skażony – to stosownie do ustawy o podatku akcyzowym jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegało opodatkowaniu akcyzą . W ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń prawidłowość wyliczenia zobowiązania podatkowego. Skarżąca spółka nie podważała poprawności rachunkowego wyliczenia tego zobowiązania Zarzuty strony skarżącej nie są zasadne. Nie doszło do naruszenia § 1 ust. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 2007 r., gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje że przedmiotowy towar powinien być klasyfikowany do kodu CN 22072000 do którego powołany przepis rozporządzenia nie ma zastosowania. Skarżący zarzucił błędną wykładnię prawa materialnego, lecz nie wskazał konkretnego przepisu w związku z czym Sąd nie ma możliwości ustosunkowania się do tego zarzutu. Sąd nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów prawa procesowego. Zdaniem Sądu w tym składzie organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy przy czym jednak wyprowadziły z nich inne wnioski niż tego chciałaby skarżąca, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej ) nie świadczy o pominięciu czy nieuwzględnieniu dowodów na które powołuje się skarżąca, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Odnośnie zarzutu dotyczącego Wiążącej Informacji Taryfowej to podkreślić należy, iż organ prawidłowo powołał art. 12 ust. 2 WKC, zgodnie z którym wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby na którą wystawiono informację . Jednak zgodnie z art. 12 ust. 3 WKC osoba której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić że w przypadku informacji taryfowej towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu , który jest opisany w informacji. Na podstawie art. 10 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Wykonawczego posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej w odniesieniu tylko do określonego towaru , jeżeli wykaże w przypadku wiążącej informacji taryfowej organom celnym , że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji. Nie mogą zatem występować jakiekolwiek różnice a na pewno różnice nie mogą pojawiać się w składzie czy też cechach fizyko-chemicznych. Sąd nie zawiesił postępowania zgodnie z wnioskiem strony skarżącej zawartym w skardze, gdyż strona skarżąca nie wskazała żadnej konkretnej sprawy, która pozwoliłaby zastosować art. 125 p.p.s.a. Pozostałe zarzuty strony skarżącej nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a.skargę oddalił b.a.