III SA/Łd 55/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska /spr/. Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku W dniu 4 września 2008 roku L. W. zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w R. z wnioskiem o naliczenie i wypłatę zasiłku dla bezrobotnych wskazując, iż w dniu dokonania rejestracji, tj. 1 grudnia 2003 roku spełniała warunki określone w art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1995r., Nr 1, poz., 1 ze zm.). Decyzją z dnia [...] Starosta R. odmówił przyznania L. W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 grudnia 2003 roku z uwagi na upływ 3-letniego terminu przedawnienia, wynikającego z art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Od powyższej decyzji L. W. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazała, że dokonała rejestracji jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w dniu 1 grudnia 2003 roku i z tą datą powinna uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż spełniała warunki określone w art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W ocenie skarżącej roszczenie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych nie uległo przedawnieniu, gdyż w okresie od dnia 3 czerwca 2004 roku do dnia 21 sierpnia 2007 roku w ramach prowadzonych przed sądami postępowań w sprawie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego, kwestionowany był fakt jej zatrudnienia, jaki miał miejsce w okresie od dnia 1 października 2002 roku do dnia 30 listopada 2003 roku, a który był istotny dla przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie art. 23 wyżej cytowanej ustawy. Fakt zatrudnienia skarżącej w okresie od dnia 1 października 2002 roku do dnia 30 listopada 2003 roku został ostatecznie potwierdzony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Wobec powyższego wystąpienie z wnioskiem o naliczenie i zapłatę zasiłku dla bezrobotnych w dniu 4 września 2008 roku nie narusza 3 - letniego terminu przedawnienia. Decyzją z dnia [...] roku Wojewoda Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 104; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Analogicznie kwestię uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych regulował art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, obowiązujący w dacie zgłoszenia się skarżącej do urzędu pracy, tj. w dniu 1 grudnia 2003 roku. W myśl natomiast art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, roszczenia z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że roszczenia z tytułu m. in. zasiłków dla bezrobotnych, dodatków szkoleniowych i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę. W niniejszej sprawie, jak ustalił organ I instancji L. W. w dniu zgłoszenia się do urzędu pracy, tj. w dniu 1 grudnia 2003 roku spełniała warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż posiadała wymagany okres zatrudnienia 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji. Jednakże dopiero w dniu 4 września 2008 roku złożyła wniosek o naliczenie i wypłatę zasiłku dla bezrobotnych na dzień dokonania rejestracji tj. 1 grudnia 2003 roku. Wcześniej takiego wniosku skarżąca nie złożyła, była zainteresowana wyłącznie ustaleniem przez urząd pracy jej uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają więc okoliczności podane przez skarżącą w odwołaniu. Prowadzenie sporu sądowego o ustalenie wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego i związany z tym spór o podleganie obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu z tytułu zawartej umowy o pracę w okresie od dnia 1 października 2002 roku do dnia 30 listopada 2003 roku nie stanowiło przeszkody dla strony, aby złożyła wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. W niniejszej sprawie bezspornym zatem jest, iż formalności związane ze złożeniem wniosku w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zostały dopełnione przez stronę dopiero w dniu 4 września 2008 roku, podczas gdy skarżąca warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych spełniała w dniu 1 grudnia 2003 roku i tę datę należy, w ocenie organu odwoławczego, przyjąć jako datę rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia stosownie do cytowanego przepisu art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie organu odwoławczego nie można także uznać, że toczące się postępowanie sądowe w kwestii przyznania skarżącej uprawnień do świadczenia przedemerytalnego przerwało bieg terminu przedawnienia, Nie stanowiło bowiem przeszkody do złożenia przez skarżącą wniosku o ustalenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 80 w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż celem jej wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w dniu 1 grudnia 2003 roku było dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna i przyznanie prawa do zasiłku, a potwierdzeniem tej okoliczności jest wydruk z dnia 4 grudnia 2003 roku jaki uzyskała w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. zawierający informację o przysługującym prawie do zasiłku w wysokości 120% zasiłku podstawowego. Odnosząc się do kwestii biegu terminu przedawnienia skarżąca podkreśliła, iż art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczy osób, którym po nabyciu uprawnień do zasiłku w wyniku dokonania rejestracji, zasiłek nie został wypłacony z przyczyn leżących po stronie organu. W niniejszej sprawie fakt, iż w okresie od dnia 1 października 2002 roku do dnia 30 listopada 2003 roku skarżąca była zatrudniona został ostatecznie potwierdzony dopiero wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] (...), dopiero więc po tej dacie mogła skutecznie dochodzić swojego roszczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast w myśl art. 145 § 1 powołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 grudnia 2003 roku, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit a w/w ustawy Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni W świetle zaś art. 76 ust. 3 ustawy Roszczenia z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. W zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 76 ust. 5). Analiza powyższych uregulowań prawnych w kontekście ustalonego w sprawie stanu faktycznego upoważnia do twierdzenia, że organy administracji nie naruszyły obowiązującego prawa odmawiając skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 grudnia 2003 roku. W oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy należy przyjąć, że L. W. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w R. w dniu 1 grudnia 2003 roku. W tym też dniu złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Wobec powyższego założono jej kartę rejestracyjną osoby uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego, a następnie przekazano dokumentację do ZUS-u celem ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Bezsporne jest, że dalsze postępowanie zakończone wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] toczyło się w ramach postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego i dotyczyło sporu w zakresie zaliczenia skarżącej okresu zatrudnienia od dnia 1.10.2002 roku do dnia 30.11.2003r. Należy oczywiście przyznać fakt, iż warunkiem uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego w świetle art. 37k ust. 1 obowiązującej w dniu rejestracji skarżącej ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003r. Nr 58 poz. 514) było spełnienie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, nie mniej jednak skarżąca poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego uruchomiła postępowanie administracyjne w tym przedmiocie. Organy nie prowadziły więc postępowania w przedmiocie przyznanie jej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych w określonej wysokości. Wszelkie świadczenia dla bezrobotnych w tym zasiłek dla bezrobotnych wypłacane są przez organy na podstawie decyzji stwierdzających określone prawo i ustalających wysokość przysługującego świadczenia. Skarżąca nie uzyskała decyzji przyznającej jej status osoby bezrobotnej i prawo do świadczenia od 1 grudnia 2003 roku, a wniosek o naliczenie i wypłatę zasiłku dla bezrobotnych złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w dniu 4 września 2008 roku. Wobec powyższego zarzut skarżącej, że z uwagi na fakt spełnienia już w dniu 1 grudnia 2003 roku przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych organ winien wypłacić jej to zaległe świadczenia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, w świetle których roszczenia z tytułu zasiłków (...) ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawniona osobę(...). Również zarzut skarżącej, że termin przedawnienia został przerwany na skutek toczącej się przed Sądem Okręgowym - Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. T., a następnie przed Sądem Apelacyjnym w Ł. sprawy dotyczącej ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego nie może zostać uwzględniony. W świetle art. 76 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia w zakresie nieuregulowanym m.in. w ust. 3 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Znajduje tu więc zastosowanie art. 123 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; 2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, 3) przez wszczęcie mediacji. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że czynność procesowa tylko wtedy przerywa bieg przedawnienia, gdy można ją uznać za "przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia" (por. wyrok SN z dnia 4 października 2006r. II CSK 202/06 M.Prawn. 2006, nr 21 s. 1127 oraz komentarz do art. 123 Kodeksu cywilnego A. Kidyba, K.Kopczyńska-Pieczniak, E. Niezbecka, Z. Gawlik, A.Janiak, A.Jedliński, T.Sokołowski, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna). W kontekście rozpoznawanej sprawy oznacza to, że złożenie odwołania do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. T. w sprawie odmowy ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego, nie miało wpływu na bieg terminu przedawnienia w sprawie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jak to wywodzi skarżąca. Wniesienie bowiem odwołania od decyzji w przedmiocie odmowy ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego, powoduje skutek przerwania biegu terminu przedawnienia tylko w odniesieniu do roszczenia, którego czynność dotyczy, nie zaś w stosunku do pozostałych roszczeń wynikających z danego stosunku prawnego. Należy zwrócić również uwagę na fakt, iż z treści art. 123 Kodeksu cywilnego wynika, że czynność, która przerywa bieg terminu przedawnienia musi być dokonana przed sądem lub organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju. W przedmiotowej sprawie sądem powołanym do rozpoznawania spraw z zakresu zasiłku dla bezrobotnych nie jest Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a Wojewódzki Sąd Administracyjny, a więc również z tego powodu wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, nie mogło skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia w sprawie zasiłku dla bezrobotnych. Jeszcze raz należy podkreślić, że nie toczyło się postępowanie w sprawie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zarzut skarżącej, że organy nie ustaliły jej rzeczywistych intencji w momencie rejestracji, a jej celem była rejestracja jako osoby bezrobotnej oraz uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Bezsporne jest, że w dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego znajduje się własnoręcznie podpisany wniosek skarżącej z dnia 1 grudnia 2003 roku o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz podpisana przez skarżąca karta rejestracyjna osoby uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego. W tej sytuacji Sąd nie uwzględnił zarzutu skargi naruszenia art. 77 i 80 Kpa. Wniosek skarżącej, że potwierdzeniem faktu, iż była uprawniona do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku podstawowego od dnia 1 grudnia 2003 roku, jest komputerowy wydruk znajdujący się w aktach sprawy, nie jest usprawiedliwiony. Wydruk został sporządzony celem dołączenia go do akt sprawy przesyłanych do ZUS-u w związku z ustaleniem wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia świadczenia przedemerytalnego, a dokumentem potwierdzającym fakt uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest decyzja administracyjna. Również w ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzut skarżącej, że trzyletni termin, o którym mowa w art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia odnosi się tylko do osób, które nabyły uprawnienia do otrzymania zasiłku, ale się nie zarejestrowały, natomiast nie dotyczy to osób, które się zarejestrowały, a zasiłek nie został im wypłacony z przyczyn leżących po stronie organu, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Przeczy temu konstrukcja i wykładnia przepisów dotyczących ustalania statusu osoby bezrobotnej i przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Warunkiem koniecznym uzyskania świadczenia jest rejestracja w Powiatowym Urzędzie Pracy, na podstawie kompletu wymaganych dokumentów oraz wydanie przez uprawniony organ decyzji administracyjnej potwierdzającej spełnienie przez bezrobotnego przesłanek uprawniających do uzyskania określonego świadczenia (art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 9 pkt 14 lit. a , b ustawy o promocji zatrudnienia). Oznacza to, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulują m.in. uprawnienia i obowiązki osób zarejestrowanych oraz sposób procedowania w określonych sprawach przez uprawnione organy. Na marginesie sprawy należy stwierdzić, że gdyby nawet skarżąca złożyła we właściwym czasie wniosek o naliczenie i wypłacenie zasiłku dla bezrobotnych, a organ z przyczyn leżących po jego stronie nie rozpoznałby wniosku, to po upływie terminu określonego w art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia co do zasady nastąpiłoby przedawnienie roszczenia, chyba, że w międzyczasie od złożenia wniosku zaistniałyby okoliczności przerywające bieg terminu przedawnienia. Reasumując należy wskazać, iż w świetle ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i na tle obowiązujących przepisów prawa materialnego zaskarżona decyzja, a tym samym poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa, a przytoczona argumentacja organu odwoławczego w pełni zasługuje na uwzględnienie. Organy rozpoznające sprawę wnikliwie oceniły materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Podnoszone natomiast w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji . Mając zatem powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. A. B.