III SA/Łd 555/14

Dnia 9 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 roku sprawy ze skargi B.B. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] bez numeru w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz B. B. kwotę 200 ( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w zw. z art. 200 ust. 3, art. 201, art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), § 10, § 11 ust. 1, § 12, § 13 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r. poz. 1581), Rektor Uniwersytetu [...] po rozpoznaniu wniosku B.B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014, utrzymał w mocy decyzję o nieprzyznaniu stypendium doktoranckiego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: B. B., student I roku studiów doktoranckich na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu [...] wystąpił o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2014/2015. Po zaopiniowaniu wniosku, w dniu 4 listopada 2013 r. komisja doktorancka nie rekomendowała przyznania stypendium doktoranckiego B. B., z uwagi na nieosiągnięcie minimalnej liczby 48 pkt. Jednocześnie komisja doktorancka zarekomendowała przyznanie zwiększenia stypendium z dotacji podmiotowej. Decyzją z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] odmówił B.B. przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014. Uzasadniając wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego strona uzyskała 45 pkt. Limit stypendiów doktoranckich dla I roku Studiów Doktoranckich Nauk Humanistycznych Uniwersytetu [...] wynosił 5 i został wyczerpany przy ilości 48 pkt uzyskanych podczas postępowania rekrutacyjnego. B. B. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kwestionując ilość uzyskanych punktów, skarżący dokonał analizy swoich osiągnięć naukowych podlegających ocenie w toku postępowania rekrutacyjnego, które następnie zestawił z punktacją przewidzianą w § 9 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich. W ocenie strony z dokonanego zestawienia wynika, że uzyskana przez niego punktacja powinna przekraczać 50 pkt. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast ile punktów zostało mu przyznane za poszczególne osiągnięcia. Ponadto skarżący podniósł, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja, co do wyczerpania limitów stypendiów dla danego roku nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Nie może mieć bowiem miejsca taka sytuacja, w której organ nie zachowa środków finansowych na przyznanie stypendiów w wyniku dokonania rewizji swych wcześniej wydanych decyzji. Decyzją z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] Powołując przepisy regulujące tryb przyznawania stypendiów doktoranckich wskazał, że B. B. w wyniku przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego uzyskał łącznie 45 pkt. Na powyższą punktację składają się: 8 pkt za uzyskaną ocenę na dyplomie; 6 pkt za średnią ocen ze studiów; 0 pkt za działalność w ruchu naukowym; 10 pkt za publikacje; 8 pkt za rozmowę kwalifikacyjną; 1 pkt za konspekt rozprawy doktorskiej; 2 pkt za znajomość języków obcych, 10 pkt za udział w konferencjach naukowych. Po utworzeniu listy rankingowej ustalono, że dla I roku Studiów Doktoranckich Nauk Humanistycznych Uniwersytetu [...] liczba osób, którym przyznano stypendium wynosiła 5, a limit punktacji został wyczerpany przy ilości 48 pkt. Z powyższych względów odmówiono przyznania wnioskowanego stypendium. W dalszej części uzasadnienia organ administracji odniósł się do zarzutów strony przedstawionych w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 13 lutego 2014 r. zatytułowanym "Wyjaśnienia do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (...)" B. B. wskazał, że nie było jego intencją podważanie obiektywności i wiarygodności naukowej członków komisji rekrutacyjnej. Z uwagi na fakt, że nie miał wglądu w szczegółową punktację, przedstawione przez niego argumenty stanowiły próbę odgadnięcia, w których kategoriach poniósł punktowe straty, co spowodowało nieprzyznanie wnioskowanego stypendium. Dalej strona wskazała, że z uzasadnienia decyzji z dnia [...] wynika, iż w toku rekrutacji nie przyznano mu punktacji za działalność w ruchu naukowym, z uwagi na niepotwierdzenie tej działalności przez opiekuna koła naukowego. Nieprzyznanie powyższej punktacji zaważyło w ocenie wnioskodawcy na wydanym rozstrzygnięciu. Doktorant zaznaczył, iż przedstawiając swój dorobek naukowy zamieścił informację o długoletniej działalności w studenckim ruchu naukowym, działalności na rzecz środowiska akademickiego oraz na rzecz rozwoju i popularyzacji wiedzy. Wszystkie te informacje uwiarygodnione zostały zeskanowanymi potwierdzeniami, znajdującymi się na załączonej do wniosku płycie CD. Ponadto część tych informacji była przedkładana do oceny w zakresie przyznania mu nagrody Rektora Uniwersytetu [...] w roku 2012. Wskazał nadto, że nadal aktywnie działa w Studenckim Kole Naukowym Administratywistów na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...]. Z uwagi na powyższe doktorant wniósł o wznowienie postępowania w sprawie przyznania mu stypendium na podstawie art. 145 § 1 ust. 5 K.p.a. Postanowieniem z dnia 11 marca 2014 r. Rektor Uniwersytetu [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] orzekającą o odmowie przyznania B. B. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2014/2015. Następnie decyzją z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] postanowił utrzymać w mocy decyzję z dnia [...] o nieprzyznaniu stronie wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu organ administracji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że wyniku wznowienia postępowania, po przeanalizowaniu materiałów zebranych w sprawie, dokonano zmiany przyznanej skarżącemu punktacji. Uwzględniono bowiem działalność strony w ruchu naukowym, za co przyznano 10 pkt. Jednocześnie dokonano korekty punktacji przyznanej wcześniej za publikacje. W toku analizy zgromadzonego materiału wyszedł na jaw fakt zgłoszenia przez stronę tego samego spisu publikacji w trakcie procesu ubiegania się o stypendium doktoranckie na WPiA Uniwersytetu [...]. W ocenie organu takie postępowanie doktoranta uznać należało za naganne i nieetyczne, skutkujące odjęciem 10 pkt, przyznanych wcześniej za to kryterium. Mając powyższe na uwadze, po dokonaniu korekty przyznanej punktacji ustalono, że suma uzyskanych przez stronę w procesie rekrutacji punktów wynosi 45. Natomiast limit stypendiów doktoranckich dla I roku Studiów Doktoranckich Nauk Humanistycznych Uniwersytetu [...] wynosił 5 i został wyczerpany przy ilości 48 pkt uzyskanych podczas postępowania rekrutacyjnego. Tym samym odmówiono przyznania wnioskowanego stypendium. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazał, że dokonana przez organ korekta przyznanej punktacji polegająca na przyznaniu mu 10 pkt za działalność w ruchu naukowym i jednoczesnym odjęciu 10 pkt za publikację, jest sprzeczna z wyrażonym w art. 139 K.p.a zakazem orzekania na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie. Podniósł, że w toku rekrutacji na studia doktoranckie na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu [...] przedstawił listę publikacji przygotowanych samodzielnie lub we współautorstwie w latach 2008-2014. Natomiast w toku studiów na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] przedstawiał jedynie te publikacje (i osiągnięcia) przygotowane w danym, ocenianym roku. Skarżący podkreślił, że nigdy nie przedstawił dwukrotnie tych samych osiągnięć. Tym bardziej, że przedstawiane przez niego na przestrzeni lat listy różniły się ilością publikacji. Takie postępowanie było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak również z wewnętrznymi przepisami Uniwersytetu [...]. Żaden z tych aktów nie zakazywał prezentowania w postępowaniu rekrutacyjnym ogółu dorobku powstałego przed zakończeniem procesu rekrutacji. Wskazał ponadto, że skoro złożony przez niego w postępowaniu rekrutacyjnym wniosek z załączoną listą publikacji budził jakiekolwiek wątpliwości, to na podstawie § 8 ust. 4 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich i zwiększania stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych winien zostać wezwany do uzupełnienia jego braków. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Jak wynika bowiem z treści art. 207 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., od decyzji wydanej przez rektora nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może się zwrócić do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pełnomocnik organu administracji przyznał, że w pouczeniu zaskarżonej decyzji błędnie została zawarta informacja o przysługującym stronie prawu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika prawidłowym sposobem dalszego postępowania będzie umożliwienie stronie złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co zapewni dochowanie ustawowej zasady dwuinstancyjności, jak również umożliwi organowi ponowne przeanalizowanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów aniżeli zostały w niej podniesione. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez Rektora Uniwersytetu [...] artykułu 15 K.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności postępowania, co doprowadziło do spełnienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, która wymieniona jest w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Stosownie natomiast do art. 156 k.p.a., stwierdzenie nieważności odnosi się do decyzji, która: 1/ wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2/ wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3/ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4/ została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5/ była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6/ w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7/ zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przedmiotem kontroli sprawowanej pod względem zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 200 ust. 3, art. 201, art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) oraz § 10, § 11 ust. 1, § 12, § 13 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r. poz. 1581), o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania B. B. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd miał na uwadze, że decyzja z [...] była trzecim rozstrzygnięciem podjętym przez Rektora w tym samym przedmiocie. Z przedstawionych sądowi akt wynika bowiem, iż decyzją z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] odmówił B. B. przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14. Na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] Rektor utrzymał w mocy decyzję o nieprzyznaniu stronie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14. Następnie, decyzją z dnia [...] Rektor ponownie utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] o nieprzyznaniu B. B. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14. Mając na uwadze wynikającą z art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wydanie przez Rektora Uniwersytetu [...] decyzji z [...] w administracyjnym toku instancji było niedopuszczalne. Stosownie do art. 16 § 1 K.p.a., decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie albo zmiana takiej decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania możliwe jest tylko w przypadkach przewidzianych w K.p.a. albo w ustawach szczególnych. Z decyzji wydanej przez Rektora dnia [...] nie wynika w jakikolwiek sposób, ażeby została ona podjeta w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, w szczególności w trybie wznowienia postępowania, jak uzasadniał to pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę. Zaskarżona decyzja Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] w podstawie prawnej wyraźnie odwołuje się do art. 138 § 1 K.p.a., dotyczącego rozstrzygnięć organu wydawanych w drugiej instancji administracyjnej, a nie do art. 151 K.p.a., regulującego sposoby wydawania orzeczeń po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. Także treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] odpowiada brzmieniu powołanego w podstawie prawnej tej decyzji artykułowi 138 § 1 pkt 1 K.p.a., dotyczy bowiem utrzymania w mocy decyzji o nieprzyznaniu B. B. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14. Rozstrzygnięcie o takiej treści nie zostało natomiast przewidziane przez ustawodawcę w art. 151 K.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 K.p.a.). Dokonując zatem analizy decyzji w postępowaniu wznowieniowym, w dalszym ciągu w obrocie prawnym utrzymuje się dotychczasowa decyzja ostateczna i wciąż wywołuje ona określone w niej skutki prawne. Sam fakt wznowienia postępowania jest tylko rozstrzygnięcie formalnym i nie prowadzi jeszcze do unicestwienia skutków ostatecznej decyzji administracyjnej oraz do przełamania zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Taki efekt wywołałoby dopiero ewentualne wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie decyzja Rektora z dnia [...] po raz kolejny utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] o odmowie przyznania B. B. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania. Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby potraktować decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] jako wydaną po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, to i tak rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji rażąco narusza treść art. 151 K.p.a., który w sposób precyzyjny reguluje rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w wyniku przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn jego wznowienia. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Decyzja ostateczna oznacza, że sprawa została rozstrzygnięta w definitywny sposób. Zastosowanie każdego z przewidzianych kodeksem lub ustawą szczególnych trybów nadzwyczajnych prowadzących do wzruszenia decyzji ostatecznej, jako wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznej możliwe jest wyłącznie w przypadkach ściśle przewidzianych przepisami regulującymi te tryby. W przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, a zatem w podstawie prawnej decyzji, nie powinny znaleźć się przepisy prawa materialnego, jak również w uzasadnieniu decyzji nie powinny być rozpatrywane kwestie materialnoprawne objęte rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ostatecznej. Decyzja Rektora z dnia [...] co wynika wprost z jej treści, po raz kolejny rozstrzyga co do istoty sprawę przyznania B. B. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14, na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie analizuje natomiast przyczyn wznowienia postępowania pod kątem wydania rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 151 K.p.a. Rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji nie odpowiada brzmieniu art. 151 K.p.a., jak również umieszczone w niej pouczenie, co do środków zaskarżenia przysługujących stronie sugeruje, że jest to decyzja wydana przez organ ponownie rozpatrujący merytorycznie sprawę administracyjną, a nie organ działający w trybie wznowienia postępowania. Brak jest zatem przesłanek, aby uznać ją za wydaną w ramach wznowienia postępowania i odrzucić skargę B. B., jak domagał się tego pełnomocnik organu, z uwagi na niewyczerpanie toku instancji. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Regulacja ta obejmuje swoim zakresem powagę rzeczy osądzonej. Zachodzi ona w sytuacji, gdy kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje załatwiające sprawę co do istoty, z których pierwsza ma charakter ostateczny. Zaistnienie powagi rzeczy osądzonej stanowi przeszkodę do wszczęcia kolejnego postępowania administracyjnego w tej samej sprawie. Taka sytuacja zaistniała w niniejszym przypadku, kiedy to ten sam organ administracji publicznej w tożsamej pod względem przedmiotowym sprawie oraz wobec tej samej strony wydał kolejną decyzję rozstrzygającą ten sam wniosek. Zaistnienie podstawy nieważności poddanej kontroli sądowej decyzji obligowało Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do stwierdzenia w pkt 1 wyroku nieważności decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z [...] Orzekając w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że wcześniejsza decyzja z 9 stycznia 2014 r. ma charakter ostateczny i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, przewidzianych w przepisach K.p.a. Od decyzji tej przysługiwało skarżącemu odrębne prawo do wniesienia skargi do tutejszego Sądu, o czym został on prawidłowo pouczony. Skarżący nie skorzystał z tego prawa. Mając na uwadze, że skarżący w dniu 13 lutego 2014 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania mu stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14, a Rektor Uniwersytetu [...] w dniu 11 marca 2014 r. wydał postanowienie o wznowieniu przedmiotowego postępowania administracyjnego, organ ten winien zakończyć wznowione postępowanie rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 151 K.p.a. W 2 pkt wyroku Sąd, działając w oparciu o art. 200 p.p.s.a., zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania na które złożył się jedynie wpis od skargi stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.). ab/