III SA/Łd 560/06

Dnia 7 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007r. sprawy ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę III SA/Łd 560/06 U Z A S A D N I E N I E Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu Z. Z. i jego nieletniej córki K. Z. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru korespondencji, Z. Z. odebrał powyższe rozstrzygnięcie w dniu 11 września 2006 r. W dniu 26 września 2006 r. strona złożyła odwołanie. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] Nr[...], na podstawie art. 134 kpa, stwierdził, że odwołanie Z. Z. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa. W uzasadnieniu, organ podniósł, iż czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przewidziany w art. 129 kpa jest terminem ustawowym, którego niedotrzymanie powoduje dla strony ujemne skutki procesowe. Przede wszystkim zaś, powoduje utratę prawa do wniesienia odwołania, wskutek czego decyzja organu, który ją wydał staje się ostateczna. W ocenie Wojewody, decyzja organu I instancji, zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania. Skoro zatem decyzja organu I instancji została doręczona Z. Z. w dniu 11 września 2006 r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania biegł w rozpoznawanej sprawie od dnia 12 września 2006 r. do dnia 25 września 2006 r. Z tego też względu, odwołanie Z. Z. złożone osobiście w dniu 26 września 2006 r., należało uznać za wniesione z uchybieniem przepisanego prawem terminu. Organ zauważył przy tym, iż do odwołania nie został załączony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przewidziany w art. 58 kpa. Powyższe postanowienie Z. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze strona przedstawiła zarzuty przeciwko decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie wymeldowania. Odpowiadając na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. skarżący poparł skargę i wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji o wymeldowaniu z dnia[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest orzeczenie o charakterze procesowym, jakim jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia odwołania, wydane na podstawie art. 134 kpa. Stosownie do treści tego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, zauważyć należy, iż przepis art. 134 kpa, w swym brzmieniu jest jednoznaczny i obliguje organ administracyjny wyższego stopnia do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego, w każdym przypadku, gdy spełnione zostaną przesłanki do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, iż jego zastosowanie nie jest uzależnione od uznania organu administracyjnego. W ocenie Sądu, organ II instancji słusznie zastosował art. 134 kpa, jako konsekwencję uchybienia terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z dyspozycją art. 129 § 1 kpa odwołanie należało wnieść do właściwego organu odwoławczego (w tym wypadku Wojewody[...]) za pośrednictwem organu, który wydał decyzję- to jest Prezydenta Miasta Ł. Termin do złożenia odwołania wynosił czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdyby decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2 art. 129). W świetle załączonych do akt administracyjnych dokumentów nie budzi wątpliwości fakt, iż doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 11 września 2006 r. Odbiór wskazanego rozstrzygnięcia Z. Z. potwierdził własnoręcznym podpisem, złożonym na zwrotnym poświadczeniu odbioru korespondencji. Zatem, termin do wniesienia odwołania biegł od dnia 12 września 2006 r. do dnia 25 września 2006 r. Upłynął on jednak bezskutecznie, gdyż odwołanie od decyzji opatrzone datą 25 września 2006 r. zostało złożone przez stronę w organie I instancji dopiero w dniu 26 września 2006 r. czyli jeden dzień po wymaganym terminie. Uchybienie terminu, o którym mowa w art. 129 kpa było w tej sytuacji oczywiste. Co więcej, należy stwierdzić, iż Z. Z., składając odwołanie po terminie w żaden sposób nie wytłumaczył przyczyn tego spóźnienia, a w szczególności nie podał, iż nastąpiło ono bez jego winy. Nie było, zatem podstaw do podjęcia przez organ odwoławczy jakichkolwiek działań w kierunku rozważenia możliwości przywrócenia uchybionego terminu w trybie art. 58 kpa, tym bardziej, że sam skarżący nie wystąpił z takim wnioskiem. Dodać przy tym trzeba, że również skład orzekający w niniejszej sprawie nie mógł się wypowiedzieć w kwestii zgłoszonego na rozprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić bowiem trzeba, że Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawniony jest do kontroli zgodności z prawem aktów i czynności organów administracji publicznej, a nie do zastępowania tych organów w ich roli. Skoro zatem spełnione zostały przesłanki do wydania przez Wojewodę [...] postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy nie mógł, rozpoznać sprawy merytorycznie i ustosunkować się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w złożonym środku odwoławczym. W tej sytuacji również zarzuty merytoryczne dotyczące wymeldowania, podniesione w skardze, nie mogły być przedmiotem oceny Sądu. Podkreślić trzeba, iż merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego po upływie wymaganego terminu, czego domagał się skarżący ,byłoby rażącym naruszeniem prawa przez organ odwoławczy. (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 r., ONSA 1982, Nr 1, poz. 52). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).