III SA/Łd 566/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Asesor Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. III SA/Łd 566/04 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania A. S. statusu osoby bezrobotnej od dnia 14 grudnia 2001r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż A. S. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy nr 1 w celu rejestracji w dniu 1 czerwca 2001r., a w dniu 6 czerwca 2001r. wydane zostało postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania mu statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 czerwca 2001r. oraz prawa do zasiłku, z uwagi na złożenie przez skarżącego odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. w przedmiocie odmowy prawa do przedłużonego okresu zasiłkowego z powodu odzyskania zdolności do pracy. Organ wskazał, iż w dniu 26 listopada 2003r. do Powiatowego Urzędu Pracy nr 1 w Ł. wpłynęła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Ł. o wypłaceniu A. S., zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 30 kwietnia 2003r., zasiłku rehabilitacyjnego za okres od 05.08.2001 do 02.11.2001. Dodał, iż z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., oddalającego apelację A. S. od wyroku z dnia 30 kwietnia 2003r., wynikało, iż w okresie od 13.12.2000r. do dnia 04.08.2001r. skarżący pobierał zasiłek chorobowy. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 26 listopada 2003r. podjęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie przyznania A. S. statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 czerwca 2001r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego, a decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o odmowie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 czerwca 2001r. Organ podał, iż w dniu 26 lutego 2004r. A. S. przedstawił w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., sygn. akt VIII U2761/02, mocą którego zawieszono postępowanie w sprawie odwołania skarżącego od decyzji ZUS z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do renty. Ponadto, w oświadczeniu z dnia 26 lutego 2004r. A. S. poinformował, iż po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, nadal nie świadczy gotowości do podjęcia pracy i dlatego podjął starania o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zdaniem organu rozpatrywanie przez sąd sprawy o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy stanowi zagadnienie wstępne, które w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. winno wywołać skutek w postaci zawieszenia postępowania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. S. wniósł o jego anulowanie, ponieważ od dnia 1 czerwca 2001r. skarżący jest zarejestrowany w urzędzie jako osoba bezrobotna. Podniósł, iż wypłata zasiłku rehabilitacyjnego skończyła się z dniem 2.11.2001r., wobec czego nabył prawo do wypłaty świadczeń jako bezrobotny z dniem 3.11.2001r., a nie 14.12.2001r. Dodał, iż w dniu 26 lutego 2004r. był na obowiązkowej wizycie kontrolnej w Urzędzie i ma wpis w karcie jako osoba zarejestrowana z dniem 1 czerwca 2001r. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] , działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 2 i 3, art. 101 § 3, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 23, art. 6c ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i zawiesił postępowanie w sprawie przyznania A. S. statusu osoby bezrobotnej i ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych na dzień 3 listopada 2001r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż kwestia zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia stanowi zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, gdyż zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zdolność i gotowość do podjęcia pracy stanowi jeden z warunków przyznania statusu osoby bezrobotnej, a w myśl art. 23 tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej. Zdaniem organu, w przypadku A. S. do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta ostatecznie kwestia jego uprawnień do renty, wiążąca się z oceną zdolności do pracy. Z oświadczenia złożonego w dniu 26 lutego 2004r. wynika, iż A. S. po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego nie był zdolny do podjęcia pracy i ubiegał się o przyznanie renty i dlatego, w ocenie organu, nie było możliwym ustalenie, czy po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego skarżący był osobą zdolną do podjęcia zatrudnienia. Powyższe okoliczności uzasadniały, zdaniem organu, zawieszenie postępowania w sprawie przyznania A. S. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, jednak w postanowieniu z dnia 8 marca 2004r. organ pierwszej instancji nieprawidłowo określił datę ustalenia uprawnień do zasiłku i przyznania statusu bezrobotnego po podjęciu zawieszonego postępowania. Wskazał, iż A. S. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. jako osoba poszukująca pracy i nie miał obowiązku potwierdzania zdolności i gotowości do podjęcia pracy, wobec czego za datę ustalenia uprawnień należy przyjąć dzień następny po ustaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie A. S. podniósł, iż za okres od miesiąca listopada 2001r. do miesiąca września 2002r. powinien mu zostać wypłacony zasiłek dla bezrobotnych wraz z należnymi odsetkami naliczanymi do chwili wypłaty tego zasiłku. Wskazał, iż dzień 2.11.2001r. był ostatnim dniem wypłaty zasiłku rehabilitacyjnego, a decyzja ZUS odmawiająca mu prawa do renty wydana została 25 września 2002r., od której złożył odwołanie w dniu 30 września 2002r. Podniósł, iż w uzasadnieniu postanowienia podawane są nieprawdziwe fakty, a w toku postępowania był zastraszany i szantażowany różnymi formami oświadczeń przez pracowników urzędu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005r. skarżący oświadczył, iż starania o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy podjął w czasie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania A. S. statusu osoby bezrobotnej i ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych na dzień 03.11.2001r., z uwagi na treść złożonego przez skarżącego, w dniu 26 lutego 2004r., pisemnego oświadczenia, iż po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego nie był zdolny do podjęcia pracy i ubiegał się o przyznanie renty. Organ uznał, iż kwestia zdolności i gotowości do podjęcia pracy stanowi zagadnienie wstępne w sprawie, której przedmiotem jest przyznanie statusu osoby bezrobotnej i ustalenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe stanowisko należy uznać za zasadne. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2, obowiązującej do dnia 31 maja 2004r. ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58 poz. 514 z późn. zm.), przez "bezrobotnego" należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 , niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli spełnia warunki wymienione od lit. a) do j) tego przepisu. Wobec tego, iż skarżący w toku pobierania zasiłku rehabilitacyjnego rozpoczął starania o przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy, a następnie nie zgodził się z treścią decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] uznającej go za zdolnego do pracy i odmawiającej mu prawa do renty, zakwestionował tym samym swoją zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Organ zatrudnienia prawidłowo uznał, iż nie leży w jego kompetencji orzekanie o zdolności skarżącego do pracy i dlatego sprawę przyznania mu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku zawiesił do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Zarzut podnoszony przez skarżącego, iż za okres od ustania pobierania zasiłku rehabilitacyjnego do czasu wydania przez ZUS decyzji odmawiającej mu prawa do renty (03.11.2001 – 24.09.2002) powinien mu zostać wypłacony zasiłek dla bezrobotnych nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z oświadczenia złożonego przez A. S. w dniu 26 lutego 2004r. w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. oraz w dniu 21 stycznia 2005r na rozprawie przed sądem administracyjnym, wynika, iż skarżący po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego tj. 2.11.2001r. nadal nie był zdolny do podjęcia pracy i jeszcze w okresie pobierania zasiłku rehabilitacyjnego rozpoczął działania zmierzające do uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy. Powyższe okoliczności świadczą o tym, iż po ustaniu okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego skarżący nadal nie spełniał warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do uznania go za osobę bezrobotną, gdyż brak było podstaw do przyjęcia, iż jest on osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Z tych też względów nie było również przesłanek do przyznania skarżącemu za powyższy okres prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ zgodnie z art. 23 powołanej wyżej ustawy prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobie uznanej za bezrobotnego. W ocenie Sądu, podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawarte zostały przez organ dane sprzeczne ze stanem faktycznym, nie miała wpływu na treść merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawarto nieprawdziwą informację, że w dniu 26 listopada 2003r. złożył w urzędzie dokument z ZUS-u, podczas gdy dokument ten odebrał z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dopiero 28 listopada 2003r. Fakt ten nie może mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż z zamieszczonego na przedmiotowym dokumencie stempla wynika, że wpłynął on do Powiatowego Urzędu Pracy faktycznie w dniu 26 listopada 2003r., natomiast to czy dostarczył ten dokument sam skarżący czy też przekazany został przez ZUS nie ma istotnego znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia tej sprawy. W aktach sprawy brak jest również dowodów, które potwierdzałyby, podnoszoną przez skarżącego okoliczność, iż w toku postępowania administracyjnego był zastraszany i szantażowany przez pracowników urzędu różnymi formami oświadczeń. Z tych wszystkich względów, uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.