III SA/Łd 566/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]nr [...]Prezydent Miasta Ł. nałożył na K. R. karę pieniężną w wysokości 46 102,42 zł za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej w dzielnicy [...] o powierzchni 18,98 m2 na Al. A pod całoroczny obiekt handlowy w okresie do dnia 1 lutego 2013r. do dnia 13 stycznia 2014r. W uzasadnieniu podniesiono, że fakt pozostawania obiektu handlowego w pasie drogowym został potwierdzony w trakcie kontroli w dniach: 31 stycznia 2013r., 3 kwietnia 2013r., 14 maja 2013r., 17 czerwca 2013r., 12 września 2013r., 18 listopada 2013r., 18 grudnia 2013r. i 13 stycznia 2014r. Z oświadczenia K.R. i jego pełnomocnika złożonych w dniu 22 listopada 2013r., z umowy najmu obiektu zawartego z W. B. oraz z oświadczenia E. R. wynika, że właścicielem obiektu jest K. R. Obiekt handlowy znajduje się w pasie drogowym i K. R. nie uzyskał zezwolenia na zajęcia pasa drogowego. W związku z czym uzasadnione było wymierzenie wobec niego kary pieniężnej. Od wymienionej decyzji odwołanie wniósł K.R. zarzucając naruszenie: a. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji podjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu ustalenie powstałego stanu faktycznego w szczególności uprawnień wynikających z wydanych przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z [...] listopada 2009r. a następnie decyzji zmieniającej z dnia [...]sierpnia 2010r. oraz decyzji z [...]września 2010r., które w sposób wyraźny wskazują na możliwość posadowienia pawilonu o powierzchni 19 m2 oraz udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr 124/3 a ponadto pominięcie okoliczności, że mapy którymi dysponuje organ wskazują na złe umiejscowienie poprzedniego obiektu. b. art.107 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wskazania stanu faktycznego dotyczącego obiektu handlowego i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w normie art.39 i 40 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych , w celu ustalenia ich zgodności. c. art.9 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na naruszeniu obowiązków należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego d. art.10 w związku z art.61 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez uprzedniego zawiadomienia strony o jego wszczęciu i umożliwienie wzięcia udziału w przeprowadzonych czynnościach takich jak oględziny a następnie wymierzenie kary pieniężnej za reklamę posadowioną w pasie drogowym za okres, w którym K. R. nie był stroną postępowania e. art.11 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niepoinformowaniu strony o stanie prawnym oraz wszystkich okolicznościach faktycznych mających znaczenie dla sprawy oraz na nieinterpretowaniu tych informacji w sposób zmierzający do wykazania racjonalności, słuszności i skuteczności rozstrzygnięcia poprzez pozostawienie bez odpowiedzi decyzji wydawanych w przedmiocie warunków zabudowy pawilonu oraz pozwolenia na budowę. f. art.77 § 1 i art.80 K.p.a. poprzez nieprawidłowe i nieudokumentowane dokonanie pomiaru obiektu handlowego oraz zaniechanie załączenia do decyzji szkicu geodezyjnego zwymiarowania budynku względem pasa drogowego wskazującego zarówno granicę pasa drogowego jak i odległości obiektu od krawędzi jezdni drogi co uniemożliwia ustalenie istotnej okoliczności jaką jest ogólne zajęcie pasa drogowego w rozumieniu art.40 ustawy o drogach publicznych a w konsekwencji nie można wymierzyć kar pieniężnych ani ich skontrolować g. art.110 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez organ przy wydawaniu skarżącego rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...]listopada 2009r. następnie decyzji zmieniającej z dnia [...] września 2010r. zatwierdzającej projekt budowlany pawilonu handlowego. W konkluzji odwołujący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art.1 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. nr 79 z 2001r. poz. 856 z późn. zm.) oraz art.2 ust.1, art.4 pkt 1, art.40 ust.1 i ust.2 pkt 3, ust. 3, ust.6, ust.8, ust.10, ust.12, ust.13 i ust.15 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013r. poz.260 z późn. zm.), § 1 pkt 3 i § 2 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z 17 października 2012r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg – Dz.Urz. Woj. [...]z 2012r. poz.2635), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z treścią art.39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013r. poz. 260 z późn. zm.) zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: 1) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; W myśl art.39 ust.3 ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Zgodnie z treścią art.40 ust.1 ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art.40 ust.2 pkt 3 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; Zgodnie z treścią art.40 ust.3 ustawy za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. W myśl art.40 ust.11 ustawy opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z treścią art.40 ust.12 ustawy za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Pawilon handlowy K. R. znajduje się w pasie drogowym gdyż jest usytuowany na działce nr 124/3, która według informacji z ewidencji gruntów i budynków, oznaczona jest symbolem "dr" co oznacza użytek faktyczny "droga". Działka jest więc w pasie drogowym drogi powiatowej Al. A. Fakt usytuowania pawilonu w pasie drogowym w okresie od 1 lutego 2013r. do 13 stycznia 2014r. wynika z szeregu kontroli w terenie przeprowadzonych przez pracowników Zarządu Dróg i Transportu. Organ odwoławczy podniósł, że za zajęcie pasa drogowego przez pawilon handlowy były już wielokrotnie nakładane kary pieniężne na poprzedniego właściciela pawilonu E. R., byłą żonę skarżącego. Łącznie kary zostały nałożone za okres od 18 października 2010r. do 18 października 2012r. E. R. dwukrotnie odmówiono także wydania zezwolenia na zajęcie pasa zaś decyzją Prezydenta Ł. z dnia [...]2012r. nakazano jej przywrócenie pasa drogowego do poprzedniego stanu poprzez usunięcie obiektu z pasa. Dla obiektu handlowego nie została wydana decyzja lokalizacyjna o której mowa w art.39 ust.3 ustawy o drogach publicznych. Za decyzję taką nie można uznać decyzji z dnia [...] listopada 2009r. ustalającej warunki zabudowy oraz decyzji z [...] września 2010r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. R. pozwolenia na budowę. Za decyzję lokalizacyjną nie można także uznać pisma Zarządu Dróg i Transportu z dnia 7 kwietnia 2009r. Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest wydawane na określony okres i ustala ono opłatę za zajęcie pasa zaś pismo z 7 kwietnia 2009r. takich elementów nie zawiera. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i decyzja o pozwoleniu na budowę zostały wydane na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz na podstawie ustawy Prawo budowlane a nie w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych. Nadto obie te decyzje nie rozstrzygały o udzieleniu zgody na zajęcie pasa drogowego, nie określały okresu na które wydawane jest zezwolenie ani nie określały opłaty za zajęcie pasa. Nie można zatem ich traktować jako zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Obiekt handlowy jest usytuowany w odległości 1,5 metra od krawędzi jezdni i takie usytuowanie stanowi naruszenie § 44 ust.2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Nadto pawilon koliduje z planowaną inwestycją budowy ścieżki rowerowej na Al. A. Pawilon znajduje się na trasie ścieżki zaś realizacja inwestycji jest planowana w 2014r. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie posiadał zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego a więc uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na wymienioną decyzję K. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając naruszenie: a. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji podjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu ustalenie powstałego stanu faktycznego w szczególności uprawnień wynikających z wydanych przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z [...] listopada 2009r. a następnie decyzji zmieniającej z dnia [...] sierpnia 2010r. oraz decyzji z [...] września 2010r., które w sposób wyraźny wskazują na możliwość posadowienia pawilonu o powierzchni 19 m2 oraz udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr 124/3 a ponadto pominięcie okoliczności, że mapy którymi dysponuje organ wskazują na złe umiejscowienie poprzedniego obiektu. b. art.107 § 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wskazania stanu faktycznego dotyczącego obiektu handlowego i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w normie art.39 i 40 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych , w celu ustalenia ich zgodności. c. art.9 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na naruszeniu obowiązków należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego d. art.10 w związku z art.61 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez uprzedniego zawiadomienia strony o jego wszczęciu i umożliwienia wzięcia udziału w przeprowadzonych czynnościach takich jak oględziny a następnie wymierzenie kary pieniężnej za reklamę posadowioną w pasie drogowym za okres, w którym K. R. nie był stroną postępowania e. art.11 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niepoinformowaniu strony o stanie prawnym oraz wszystkich okolicznościach faktycznych mających znaczenie dla sprawy oraz na nieinterpretowaniu tych informacji w sposób zmierzający do wykazania racjonalności, słuszności i skuteczności rozstrzygnięcia poprzez pozostawienie bez odpowiedzi decyzji wydawanych w przedmiocie warunków zabudowy pawilonu oraz pozwolenia na budowę. f. art.77 § 1 i art.80 K.p.a. poprzez nieprawidłowe i nieudokumentowane dokonanie pomiaru obiektu handlowego oraz zaniechanie załączenia do decyzji szkicu geodezyjnego zwymiarowania budynku względem pasa drogowego wskazującego zarówno granicę pasa drogowego jak i odległości obiektu od krawędzi jezdni drogi co uniemożliwia ustalenie istotnej okoliczności jaką jest ogólne zajęcie pasa drogowego w rozumieniu art.40 ustawy o drogach publicznych oraz powierzchnia obiektu handlowego a w konsekwencji nie można wymierzyć kar pieniężnych ani ich skontrolować g. art.110 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez organ przy wydawaniu skarżącego rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] listopada 2009r. następnie decyzji zmieniającej z dnia [...] sierpnia 2010r. oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] września 2010r. zatwierdzającej projekt budowlany pawilonu handlowego. Nadto skarżący zarzucił: - pominięcie przez organ okoliczności, że pawilon od samego początku miał zostać posadowiony na działce nr 123/3 oraz, że obiekt nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego a ponadto prowadzona w nim działalność związana jest z zaspokojeniem potrzeb ruchu drogowego – obsługą pasażerów (sprzedaż biletów MPK) - pominięcie prze organ okoliczności, że inspektor z Wydziału Planowania Przestrzennego i Ochrony Zabytków UMŁ wskazał miejsce i kierunek wysunięcia nowego pawilonu względem poprzedniego usytuowania co jest zgodne z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę gdyż brak było przeciwwskazań w umiejscowieniu nowego pawilonu, gdzie w rzeczywistości znajdował się stary pawilon a nie w miejscu gdzie był umiejscowiony na mapach. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013r. poz. 260 z późn. zm.), zwana dalej u.d.p. Zgodnie z treścią art.4 pkt1 wymienionej ustawy pas drogowy oznacza wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą; W myśl art.39 ust.1 pkt 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: 1) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; Zgodnie z treścią art.39 ust.3 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. W myśl art.39 ust.3a u.d.p. w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: 1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Zgodnie z treścią art.40 ust.1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art.40 ust.2 pkt 3 u.d.p. zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; Zgodnie z treścią art.40 ust.3 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. W myśl art.40 ust.11 u.d.p. opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z treścią art.40 ust.12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w okresie od 1 lutego 2013r. do 13 stycznia 2014r. K. R., nie posiadając zezwolenia zarządcy drogi, zajmował pas drogowy drogi powiatowej (Al. A) pod pawilon handlowy o powierzchni 18,98 m2. Fakt zajmowania pasa drogowego w wymienionym okresie wynika z protokołów kontroli w terenie przeprowadzonych w dniach 31 stycznia 2013r., 3 kwietnia 2013r., 14 maja 2013r., 17 czerwca 2013r., 17 czerwca 2013r., 12 września 2013r., 18 listopada 2013r., 5 grudnia 2013r., 18 grudnia 2013r. i 13 stycznia 2014r. Nie ulega wątpliwości, że pawilon handlowy znajdował się w pasie drogowym. Usytuowany jest on na działce nr 124/3 w obrębie[...]. Z informacji z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr 124/3 to użytek faktyczny "dr" co oznacza "droga" (§ 68 ust.3 pkt 7a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – Dz.U. nr 38 poz.454). Obiekt handlowy jest zatem usytuowany w pasie drogowym drogi powiatowej Al. A. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie posiadał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 lutego 2013r. do 13 stycznia 2014r. Należy zaznaczyć, że na usytuowanie obiektu budowlanego nie związanego z potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym konieczne jest uzyskanie decyzji lokalizacyjnej, o której mowa w art.39 ust.3 u.d.p. oraz zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w art.40 ust.1 u.d.p. W niniejszej sprawie skarżący nie uzyskał ani decyzji lokalizacyjnej ani też nie posiadał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Za decyzję lokalizacyjną nie można uznać pisma Zarządu Dróg i Transportu w Ł. z dnia 7 kwietnia 2009r. Kwestia charakteru prawnego wymienionego pisma została szczegółowo omówiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 24 września 2013r. w spr. III SA/Łd 553/13 i nie ma potrzeby powtarzania argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu tego orzeczenia. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionym wyroku. Należy zatem uznać, że pismo Z.D i T. z 7 kwietnia 2009r. nie jest decyzją lokalizacyjną w rozumieniu art.37 ust.3 u.d.p. Za zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie można uznać decyzji z 19 listopada 2009r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji z 1 września 2010r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Kwestia dlaczego obu decyzji nie można uznać za zezwolenie na zajęcie pasa drogowego została także szczegółowo omówiona w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi w spr. III SA/Łd 553/13 i sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. Wspomnieć tylko należy, że obie decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym praz ustawy Prawo budowalne a nie w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych. Ta ostatnia ustawa przewiduje, że każde zajęcie pasa drogowego wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na takie zajęcie. W zezwoleniu takim określa się okres na który jest ono wydane oraz ustala się opłatę za zajęcie pasa. Skarżący żadnego takiego zezwolenia nie uzyskał i tego braku nie może konwalidować wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa jest niejako kontynuacją wcześniejszych spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego przez E. R., byłą żonę skarżącego, która była wcześniej właścicielem spornego pawilonu handlowego. Na E. R. nałożone zostały kary pieniężne ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta Ł.: - z [...] sierpnia 2011r. za okres od 18 października 2010r. do 31 maja 2011r. - z [...]sierpnia 2011r. za okres od 1 czerwca 2011r. do 13 czerwca 2011r. - z [...]sierpnia 2011r. za okres od 14 czerwca 2011r. do 19 sierpnia 2011r. - z [...] października 2011r. za okres od 20 sierpnia 2011r. do 24 października 2011r. - z [...] grudnia 2011r. za okres od 24 października 2011r. do 29 grudnia 2011r. - z [...] marca 2012r. za okres od 30 grudnia 2011r. do 12 marca 2012r. - z [...]maja 2012r. za okres od 19 marca 2012r. do 29 maja 2012r. - z [...] sierpnia 2012r. za okres od 30 maja 2012r. do 17 sierpnia 2012r. - z [...] października 2012r. za okres od 19 sierpnia 2012r. do 18 października 2012r. E. R. dwukrotnie występowała także o wydanie zezwolenia za zajęcie pasa drogowego i ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta Ł. z [...] marca 2011r. i z [...] lipca 2011r. odmówiono uwzględnienia tych wniosków. Nadto Prezydent Miasta Ł. ostateczną decyzją z [...] lipca 2012r. nakazał E. R. przywrócenie terenu pasa drogowego do stanu pierwotnego poprzez usunięcie pawilonu handlowego z pasa drogowego. E. R. w części wymienionych spraw wniosła skargi do WSA w Ł. i wszystkie one zostały oddalone prawomocnymi wyrokami sądowymi. Niniejsza sprawa jest zatem dalszym ciągiem sprawy samowolnego zajęcia pasa drogowego Al. A pod pawilon handlowy z tym, że dotyczy obecnego właściciela pawilonu K. R. W ocenie sądu organy administracji słusznie nałożyły karę pieniężną na skarżącego a nie na jego była żoną. E. R. oświadczyła bowiem, że nie jest już właścicielem pawilonu handlowego gdyż stał się on własnością jej byłego męża. W związku z czym pismem z dnia 13 maja 2013r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenia w terminie 7 dni dokumentów potwierdzających zmianę właściciela. Takie dokumenty nie zostały złożone. W związku z czym pismem z 25 września 2013r. wezwano K. R. do złożenia wyjaśnień. W czasie kontroli w dniu 18 listopada 2013r. skarżący potwierdził, że jest właścicielem kiosku zaś wszelką dokumentację posiada jego pełnomocnik, który ją dostarczy organowi. Dokumentacja taka nie została jednak złożona. Na spotkaniu w dniu 22 listopada 2013r. pełnomocnik K.R. potwierdził, że skarżący jest właścicielem pawilonu i zobowiązał się dostarczyć dokumenty na tę okoliczność. Dokumenty te nie zostały jednak złożone. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji słusznie uznały, że to skarżący jest właścicielem pawilonu handlowego i to na niego nałożono karę pieniężną. Okoliczność, że pawilon jest własnością K. R. nie była zresztą kwestionowana przez stronę skarżącą. W ocenie sądu organy administracji prawidłowo przyjęły powierzchnię zajętego pasa drogowego – 18,98 m2. Należy zaznaczyć, że pomiaru pawilonu handlowego dokonano w dniu 17 listopada 2010r. i powierzchnia zajętego pasa wyniosła 20,74 m2. W dwóch wnioskach o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego E. R. podała powierzchnię 18,98 m2. Taką też powierzchnię przyjęto we wszystkich decyzjach o nałożeniu na E.R. kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa a także w decyzji nakazującej przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego przez usunięcie obiektu handlowego. We wszystkich wymienionych sprawach powierzchnia 18,98 m2 nie była kwestionowana. Z chwilą przejęcia pawilonu przez skarżącego powierzchnia pawilonu handlowego nie uległa zmianie a przynajmniej skarżący żadnej takiej okoliczności nie podnosił. W związku z czym sąd uznał, że organy administracji prawidłowo przyjęły, że powierzchnia zajętego pasa drogowego wynosi tak jak w poprzednich sprawach czyli 18,98 m2. W przekonaniu sądu wysokość kary pieniężnej została wyliczona w sposób określony w art.40 ust.12 u.d.p. Stawka opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego wynosi 0,70 zł ( § 1 pkt 3 i § 2 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z 17 października 2012r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg – Dz.Urz. Woj. [...] Z 2012r. poz.2635) zaś dziesięciokrotna opłata to 7 zł. Łączna wysokość kary wyniosła zatem 46 102,423 zł( 7zł x 18,98 m2 x 347 dni). Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracji nie uwzględniły faktu, że wydane zostały decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, o pozwoleniu na budowę oraz o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo odniesiono się do wymienionych decyzji i wyjaśniono dlaczego decyzji tych nie można uznać za zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Rozważania organu odwoławczego w tym zakresie są logiczne i przekonujące. Nie można uznać, że mają one charakter dowolny. Sąd podzielił argumentację organu odwoławczego w tej kwestii. Wspomnieć tylko należy, iż zezwolenie na zajęcie pasa drogowego musi określać czas na jaki zostało wydane oraz ustalać wysokość opłaty za zajęcie pasa. Decyzje o warunkach zabudowy, o pozwoleniu na budowę i o pozwoleniu na użytkowanie nie regulują tych kwestii i chociażby z tego powodu nie można ich uznać za bezterminowe zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że postępowanie było prowadzone bez uprzedniego powiadomienia strony o jego wszczęciu co uniemożliwiało jej wzięcie udziału w czynnościach procesowych. Należy zaznaczyć, że zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania pismem z dnia 4 grudnia 2013r. Pismo to zawiera szczegółowe pouczenie o uprawnieniach przysługujących stronie. Zostało ono doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 31 grudnia 2013r. i miał on możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wniosków i oświadczeń. Mimo to nie skorzystał jednak z prawa zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy jak również nie składał żadnych uwag ani wniosków. Faktem jest, że strona nie została zawiadomiona o czynnościach kontroli w terenie w dniach 13 stycznia i 17 stycznia 2014r. lecz nie jest to uchybienie procesowe, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1c.) p.p.s.a.) a sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art.77 § 1 i 80 K.p.a. gdyż nie zostało ustalone czy pawilon handlowy znajduje się w pasie drogowym oraz jaka jest jego powierzchnia. Sporny obiekt znajduje się na działce nr 124/3, która według informacji z ewidencji gruntów i budynków, jest oznaczona jako droga. Skoro wymieniona działka jest drogą to tym samym jest elementem pasa drogowego drogi powiatowej jaką jest Al. A. Jeżeli chodzi o powierzchnię pawilonu handlowego to kwestia ta została omówiona ze wcześniejszej części rozważań. Dodać należy, że pomiar obiektu w dniu 17 listopada 2010r. wykazał, że ma on powierzchnię 20,74 m2 zaś wniosek E. R. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa określał powierzchnię obiektu – 18,98 m2, która mieściła się w granicach 10% błędu geodezyjnego w stosunku do pomiaru. Taką też powierzchnię (18,98 m2) przyjmowano we wszystkich następnych sprawach ( o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, o karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego i o przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego poprzez usunięcie obiektu handlowego). Powierzchnia ta nie uległa zmianie z chwilą przejęcia pawilonu przez skarżącego. Uzasadnione było więc przyjęcie w niniejszej sprawie powierzchni 18,98 m2. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Jeżeli chodzi o zarzut skargi, że pawilon handlowy nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego to pozostaje to poza zakresem rozważań sądu w niniejszej sprawie. Istotne jest bowiem to, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez wcześniejszego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na takie zajęcie. W związku z czym zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w okresie od 1 lutego 2013r. do 13 stycznia 2014r. K. R. bez wymaganego zezwolenia zajmował pas drogowy drogi powiatowej Al. A. Uzasadniało to wymierzenie kary pieniężnej, o której mowa w art.40 ust.12 ustawy o drogach publicznych. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę K. R. k.ż.