III SA/Łd 572/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III W składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] Nr [...], [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. R.T. J.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 20 kwietnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Skarżący w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 572/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu wymierzono karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem w wysokości 12.000 zł. Sąd podkreślił, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zdaniem Sądu nie uprawdopodobniono w szczególności, że uiszczenie tej kwoty przekracza możliwości finansowe skarżącego i wywoływałoby jego niewypłacalność. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o aktualnym stanie majątkowym skarżącego. Tymczasem wskazał on tylko na wysokość uzyskiwanych dochodów w 2014, 2015 i 2016 roku. Nie sposób określić faktyczną, obecną sytuację majątkową strony skarżącej. Istotne dla oceny sytuacji majątkowej i faktycznych możliwości płatniczych strony, w szczególności w kontekście możliwości zapłaty kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł byłyby informacje o składnikach majątku ruchomego i nieruchomego pozostających w dyspozycji skarżącego. Niezwykle istotne byłyby zestawienia wyciągów z rachunków bankowych, ze wskazaniem wykonywanych operacji z tych rachunków oraz informacją o zgromadzonych na nich środkach pieniężnych, w szczególności informacja o ewentualnych lokatach bankowych i kwotach na tych lokatach ewentualnie zgromadzonych. W dniu 11 sierpnia 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 8 sierpnia 2017 r. pt "Ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej". Powyższe pismo potraktowane zostało jako wniosek o uchylenie i zmianę postanowienia z dnia 27 lipca 2017 r. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił uchylenia i zmiany postanowienia WSA w Łodzi z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 572/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że skarżący nie wykazał żadnych zmian okoliczności sprawy, o których mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a., które legły u podstaw wydania ww. postanowienia. Postanowieniem z dnia 22 września 2017 roku WSA w Łodzi odrzucił zażalenie strony na powyższe postanowienie. Pismem procesowym z dnia 18 października 2017 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 24 października 2017 r., skarżący ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że istnieje ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla skarżącego. Wskazał w związku z tym, że jego dochód za rok 2014 wyniósł 42.000 złotych (miesięcznie około 3.500 zł), dochód za 2015 rok wyniósł około 47.000 złotych (miesięcznie około 3.900 złotych), zaś dochód za 2016 rok wyniósł 63.000 zł więc w przeliczeniu na jeden miesiąc około 5250 zł i jest to dochód osiągnięty praktycznie w całości z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Z początkiem 2017 r. nastąpiła zmiana istotnych okoliczności mających wpływ na stan finansowy rodziny skarżącego a tym samym na wynik sprawy, tj. prowadzona przez niego działalność gospodarcza przyniosła jedynie niewielki zysk, zaś w miesiącach czerwcu i lipcu poniosła stratę, wobec czego ciężar utrzymania przeszedł całkowicie na małżonkę, która jest zatrudniona w oparciu o umowę o pracę i jej wynagrodzenie wynosi jedynie 2766 zł brutto. Do pisma skarżący załączył PIT-36 i PIT-B za rok 2014, 2015, 2016, zaświadczenie o dochodach za maj, czerwiec, lipiec 2017 r. oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach M.N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei art. 61 § 4 P.p.s.a. stanowi, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zauważyć, że rozpoznawany obecnie wniosek jest kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożonym przez J.N. w niniejszej sprawie. Uprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r., orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Następnie w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2017 r. Sąd orzekł o odmowie uchylenia i zmiany postanowienia WSA w Łodzi z dnia 27 lipca 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności podniesione w obecnie rozpoznawanym wniosku skarżącego nie różnią się w zasadzie od tych, jakie były już przedmiotem oceny we wskazanych wyżej postanowieniach. Argumentacja strony wskazująca na złą sytuację majątkową oraz fakt, że ciężar utrzymania domu przeszedł całkowicie na żonę, której wynagrodzenie brutto wynosi 2700 zł, była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2017 r. Sąd uznał, że skarżący wskazał wprawdzie, że nie posiada żadnych lokat bankowych ani oszczędności, nie wskazał jednak żadnych informacji o składnikach majątku ruchomego i nieruchomego pozostających w jego dyspozycji. Skarżący nie przedstawił żadnego zestawienia wyciągów z rachunków bankowych swoich czy też żony, ze wskazaniem wykonywanych operacji z tych rachunków. Sąd uznaje stanowisko przedstawione w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2017 r. za trafne, jako takie odpowiada ono na wszystkie argumenty podnoszone w obecnie ocenianym wniosku, gdzie skarżący nadal nie podjął próby wykazania, by nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w wysokości 12.000 złotych wywoływało skutki opisane w art. 61 § 3 P.p.s.a., a jedynie ponowił ogólnikową argumentację powołaną w pierwszym i drugim wniosku. Do kolejnego wniosku załączył jedynie PIT-36 i PIT-B za rok 2014, 2015, 2016, zaświadczenie o dochodach za maj, czerwiec, lipiec 2017 r. oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach M.N. Sąd nie miał więc podstaw by tak zredagowany wniosek strony ocenić w odmienny sposób. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. bg