III SA/Łd 579/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę W dniu [...] roku na podstawie dokumentu celnego SAD nr [...] A Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu towar w postaci wózków podnośnikowych - przywiezionych z T., deklarując kod CN 84279000, z preferencyjną stawką celną w wysokości 0% wartości celnej towarów (uprzednio złożonych w składzie celnym wg SAD nr[...] z dnia [...] r.). Zadeklarowaną stawkę celną zastosowano na podstawie załączonego do zgłoszenia świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] roku, potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towarów z Tajlandii. W związku z raportem z dnia 12 marca 2008 roku, przekazanym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF, zawierającym informacje o przeprowadzonej kontroli dotyczącej weryfikacji pochodzenia ręcznych wózków paletowych (HPT) eksportowanych z T. do Wspólnoty Europejskiej oraz o unieważnieniu m. in. wskazanego powyżej świadectwa pochodzenia Form A, (przekazanym za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w W. pismem nr [...] z dnia [...] roku i pismem Ministerstwa Finansów - Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowym nr CA8/8614/6/MDO/08/19 z dnia 19 grudnia 2008 roku), postanowieniem z dnia [...] roku - Naczelnik Urzędu Celnego[...] w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. decyzją z dnia [...] roku, nr [...] określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości 37.058,00 zł wraz z należnymi odsetkami, z tytułu importu wskazanych powyżej towarów, stosując stawkę celną erga-omnes w wysokości 4% oraz stawkę 46,7% ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych pochodzących z Chin. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki po upływie trzech lat od daty dokonania zgłoszenia celnego obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego, do której zapłaty w chwili dokonywania zgłoszenia celnego import tych towarów, co potwierdzały stosowne dokumenty nie podlegał opłatom celnym. Decyzją z dnia [....] roku, nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z treścią art. 67 Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993roku, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 roku, rozdz. 2 tom 6 strona 3), do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się: a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68, b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a) pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69. Wykaz procesów obróbki lub przetworzenia, do wykonania na materiałach niepochodzących aby przetworzony produkt mógł uzyskać status pochodzącego, określa załącznik nr 15 do wyżej powołanego rozporządzenia. Dla towarów sklasyfikowanych w pozycjach 8425 - 8428 Taryfy celnej, opisanych jako maszyny do podnoszenia, przenoszenia, załadunku lub wyładunku przewidziano następujące reguły: 1) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex works produktu, i w wyżej podanych granicach materiały objęte pozycją w 8431 mogą zostać użyte tylko do wysokości 10% ceny ex works produktu, 2) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 30% ceny ex works produktu. W myśl zaś art. 70 cytowanego rozporządzenia, prosty montaż - proste składanie części artykułów w celu utworzenia kompletnego artykułu uważany jest jako niewystarczająca obróbka lub przetworzenie aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego czy wymogi przewidziane w art. 69 są spełnione. Organ podniósł, iż z akt sprawy wynika, że na podstawie dokumentu zgłoszenia celnego wystawionego w dniu [...] roku Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu wózki podnośnikowe - paleciaki kod CN 8427, deklarując preferencyjne pochodzenie towaru z T., którego eksporterem była firma B Ltd.. W wyniku przeprowadzonej kontroli przez Komisję Europejskiego Urzędu ds Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF ustalono, że eksporter towaru - firma GT Mover w której przeprowadzany był montaż wysyłanych wózków, importowała z Chin części klasyfikowane w pozycji 8414 (pompy hydrauliczne) oraz 8431 (pozostałe części HPT). Materiały te wynoszą średnio około 35% gotowego produktu HPT. Ze zgromadzonych dokumentów wynika także, że pozostałe części (widełki, łączniki przedłużające, drążek sterów do łącznika, wały) stanowiące z kolei ok. 20 % ceny wyrobu gotowego zostały dostarczone przez dostawcę krajowego – firmę B., która jak wykazała przeprowadzona kontrola nie jest producentem poliuretanowych oraz nylonowych wałów, stanowiących ok. 15% ceny wyrobu gotowego. Jak ustalono, wały są importowane z Chin, co oznacza, iż łączna wartość surowców z Chin stanowi około 50% ceny wyrobu gotowego i powoduje, że żadna z powyżej powołanych reguł pochodzenia dla nadania preferencyjnego pochodzenia towaru nie została zachowana. W toku kontroli przeprowadzonej przez Urząd OLAF, unieważniono i wycofano 738 sztuk świadectw Form A, (których numery podano w zał. nr 1 do raportu), 35 sztuk świadectw, które zostały przekazane do weryfikacji, w tym 22 sztuki dokumentów pozytywnie zweryfikowanych, z uwagi na podanie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawionych przez eksportera (zał. nr 2). Wśród wymienionych dowodów pochodzenia zostało wskazane świadectwo Form A nr [...] z dnia [...] roku. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż z raportu sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć OLAF po przeprowadzonej kontroli wynika, że importowane do Wspólnoty towary posiadają chińskie pochodzenie, a w związku z tym powinny podlegać cłu antydumpingowemu, zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 roku nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 2005, Nr 189 str.1 ). Wynik zatem przeprowadzonej kontroli i raport przedstawiony przez Biuro OLAF uprawniał zatem Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł., zgodnie z art. 78 ust. 3 WKC, do wszczęcia z urzędu na podstawie art. 165 Ordynacji podatkowej postępowania administracyjnego zmierzającego do odzyskania należności celnych. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Celnej w Ł. za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując, że w dniu przyjęcia zgłoszenia towar nie podlegał zwolnieniu z należności celnych, lecz jako element kalkulacyjny długu celnego została zastosowana preferencyjna stawka celna w wysokości 0% wartości celnej towaru i stąd kwotę cła określono w wysokości 0,00 zł. Skierowanie przez organ celny świadectwa pochodzenia towaru do władz T. celem jego weryfikacji po zwolnieniu towarów było działaniem podjętym w ramach czynności kontrolnych, do czego uprawnia dyspozycja art. 78 ust. 2 WKC, regulująca tzw. kontrolę a posteriori oraz przepisy art. 93 i 94 RWKC zezwalające w ramach współpracy administracyjnej na weryfikacje świadectw pochodzenia na Formularzu A, którą przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów. Negatywny wynik, lub brak odpowiedzi w przewidzianym przepisami terminie, uprawnia organy celne do odmowy stosowania preferencji celnych. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że art. 23 ust. 1 ustawy - Prawo celne nakłada na zgłaszającego obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty należności celnych. Postępowanie prowadzone po zwolnieniu towaru ma na celu określenie ostatecznej kwoty należności, której winny podlegać towary. Jeżeli w toku postępowania zostanie ustalone, że kwota należności za towary przywiezione na podstawie zgłoszenia celnego jest wyższa niż została zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, organ celny wydaje decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu należności. Zgodnie natomiast z art. 220 ust. 1 WKC jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczenia kwoty prawnie należnej, jak również określenia dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). W sentencji decyzji określa się kwotę należności, która nie została uiszczona, tj. różnicę pomiędzy całością należności którym podlegają towary, a kwotą uiszczoną na podstawie zgłoszenia celnego. Decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu rozstrzyga więc o nieuiszczonej różnicy, ponieważ na jej podstawie księguje się niezaksięgowaną dotąd kwotę należności. Za niezasadny, Dyrektor Izby Celnej uznał także zarzut dotyczący naruszenia zasady nie działania prawa wstecz, wskazując, iż zgodnie z art. 221 ust. 3 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 WKC). Zgłoszenie celne dokonane zostało w dniu [...] roku, natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego została doręczona adresatowi w dniu 14 lipca 2009 roku, a zatem przed upływem trzech lat od dnia powstania długu celnego. Odwołując się natomiast do treści art. 65 ust. 5 Prawa celnego, Dyrektor Izby Celnej w Ł. podziela stanowisko Spółki w kontekście spełnienia przesłanek art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, wymaganych dla odstąpienia od poboru odsetek. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że przeprowadzona przez administrację T. na prośbę polskich władz celnych weryfikacja dowodu pochodzenia zakończyła się pozytywnym wynikiem, z uwagi na podanie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji eksportera towaru Spółki. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka podtrzymując zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki po upływie ponad dwóch lat od daty dokonania zgłoszenia celnego obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ żaden ze wskazanych przez organ celny przepisów nie uprawnia do obciążenia importera obowiązkiem zapłaty długu celnego w wysokości większej, niż wynika to z dokumentów złożonych w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i zastosowanych stawek celnych. Zwłaszcza, że Spółka składając przedmiotowe dokumenty, które w dniu zgłoszenia celnego spełniały wszystkie wymogi formalne, działała w dobrej wierze. Podkreślono, iż mając wiedzę o konieczności zapłaty cła od sprowadzanych wózków paletowych Spółka na pewno rozważyłaby kwestię opłacalności importu towaru z T. Nałożony na Spółkę obowiązek narusza zatem zasadę zaufania obywatela do organów państwa oraz art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 21 stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z 19 marca 2004 roku - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622 ze zm.), wprowadzenie towaru na obszar celny Wspólnoty lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. W myśl art. 23 ust. 1 wymienionej ustawy zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych. Stosownie natomiast do treści art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 2 tom 4, zwany dalej WKC) po dokonaniu zwolnienia towaru organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Jak natomiast wynika z art. 78 ust. 3 jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Jak wynika z art. 220 ust. 1 WKC jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 219. W przedmiotowej sprawie konieczność przeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia celnego w trybie art. 78 ust. 3 WKC (po zwolnieniu towaru) uzasadniona była informacją o wynikach kontroli przeprowadzonej przez Komisję Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF, która ustaliła, że eksporter towaru - firma B w której przeprowadzany był montaż wysyłanych wózków, importowała z Chin części klasyfikowane w pozycji 8414 (pompy hydrauliczne) oraz 8431 (pozostałe części HPT). Materiały te wynosiły średnio około 35% gotowego produktu HPT. Ze zgromadzonych dokumentów wynika także, że pozostałe części (widełki, łączniki przedłużające, drążek sterów do łącznika, wały) stanowiące z kolei ok. 20 % ceny wyrobu gotowego zostały dostarczone przez dostawcę krajowego (tajlandzkiego) – firmę C, która jednak jak wykazała przeprowadzona kontrola nie jest producentem poliuretanowych oraz nylonowych wałów, które stanowiły ok. 15% ceny wyrobu gotowego. Wały, jak ustalono były importowane z Chin, co oznacza, iż łączna wartość surowców z Chin stanowiła około 50% ceny wyrobu gotowego i powoduje, że żadna z reguł pochodzenia dla nadania preferencyjnego pochodzenia towaru nie została zachowana. W toku kontroli przeprowadzonej przez Urząd OLAF, unieważniono i wycofano 738 sztuk świadectw Form A, (których numery podano w zał. nr 1 do raportu), 35 sztuk świadectw, które zostały przekazane do weryfikacji, w tym 22 sztuki dokumentów pozytywnie zweryfikowanych, z uwagi na podanie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawionych przez eksportera (zał. nr 2). Wśród wymienionych dowodów pochodzenia zostało wskazane świadectwo Form A nr [...] z dnia [...] roku, będące załącznikiem zgłoszenia celnego z dnia 16 maja 2007 roku. Wykazano zatem, że wystawca weryfikowanych świadectw Form A nie miał prawa potwierdzenia tajlandzkiego pochodzenia przedmiotowych wózków. Należy zaznaczyć, iż wyniki tej kontroli nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż z raportu sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć OLAF po przeprowadzonej kontroli wynika, że importowane do Wspólnoty towary posiadają chińskie pochodzenie, a w związku z tym powinny podlegać cłu antydumpingowemu, zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 roku nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 2005, Nr 189 str.1 ). W tej sytuacji, nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość wyliczenia przez organy celne kwoty należności wynikającej z długu celnego. Zgodnie z Taryfą celną Wspólnot Europejskich TARIC dla towarów zaklasyfikowanych do pozycji 84279000 posiadających chińskie pochodzenie wymagana była zwykła stawka celna erga omnes 4% wartości celnej towaru. W tym względzie wyliczenie należności celnych w porównaniu z zadeklarowanymi przez importera nie uległo zmianie, bowiem już w zgłoszeniu celnym z [...] roku strona zadeklarowała właśnie taką stawkę. Jednocześnie jednak, z uwagi na ustalone chińskie pochodzenie towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] roku, winna zostać zastosowana stawka cła antydumpingowego zgodnie z treścią rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z 18 lipca 2005 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 2005, Nr 189 str.1 ). W myśl tego rozporządzenia dla towarów zaklasyfikowanych do kodu CN 84279000 pochodzących z Chin, dla których nie ustalono konkretnego producenta (taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie), stawka cła antydumpingowego wynosi 46,7% wartości celnej towaru. Po dokonaniu stosownych wyliczeń niezaksięgowana kwota należności wynikającej z długu celnego wyniosła 37058,00 zł. Wyliczenie tej należności nie było zresztą kwestionowane przez stronę skarżącą. Zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Jeżeli chodzi o zarzut, iż organy celne nie podały podstaw prawnych swoich decyzji i bezprawnie "nałożyły na importera obowiązek uiszczenia długu celnego w kwocie większej, po tym jak importer ten posługując się legalnymi dokumentami w chwili składania zgłoszenia celnego pozostającymi w mocy nabył prawo do zapłaty cła liczonego według niższych stawek" - to należy podnieść, iż organy celne wskazały przepisy prawne w oparciu o które wydały decyzje. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji organu I instancji powołano przepisy szeregu aktów prawnych będące podstawą rozstrzygnięcia. Wśród wskazanych przepisów szczególne znaczenia ma cytowany przez organy celne art. 23 ust. 1 Prawa celnego, który zobowiązuje zgłaszającego do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym prawidłowej kwoty należności przywozowych. Z kolei art. 78 ust. 3 WKC, stanowi podstawę prawną dokonywania przez organy celne weryfikacji zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów. Natomiast regulacja art. 220 ust. 1 WKC jednoznacznie wskazuje na możliwość retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności wynikających z długu celnego w przypadku, gdy kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 WKC lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej. Wyliczenie tej niezaksięgowanej kwoty następuje w decyzji organu celnego podjętej z zastosowaniem procedury wynikającej z Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż decyzje zostały wydane bez przytoczenia podstaw prawnych uzasadniających ich podjęcie oraz z naruszeniem zasady lex retro non agit z uwagi na fakt, iż w chwili zgłoszenia celnego Spółka posługiwała się legalnymi dokumentami. Jak wykazano wyżej, wskazane przepisy jednoznacznie świadczą o tym, że po dokonaniu zgłoszenia celnego organy celne są uprawnione do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu po zwolnieniu towaru, a także są zobowiązane do uregulowania sytuacji towaru zgłoszonego nieprawidłowo. Wynika to z treści art. 78 ust. 2 i 3 WKC. W wyniku kontroli postimportowej ujawniono, iż sprowadzony towar nie ma pochodzenia tajlandzkiego zaś świadectwo pochodzenia z dnia [...] roku zostało unieważnione przez władze T. W opinii Sądu osoba zobowiązana do uiszczenia należności celnych nie może opierać uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowości (legalności) dokumentów, w tym konkretnym przypadku świadectwa FORM A na okoliczności przyjęcia tego świadectwa przez organy celne państwa członkowskiego w dniu zgłoszenia celnego, ponieważ czynności służb celnych w ramach wstępnej akceptacji takich dokumentów nie stanowią przeszkody dla przeprowadzenia późniejszych weryfikacji (art. 78 ust. 2 WKC). Dla osiągnięcia celu weryfikacji przeprowadzanej po zwolnieniu towarów, polegającego na sprawdzeniu autentyczności i prawidłowości świadectwa, to na podmiocie zobowiązanym do uiszczenia należności celnych spoczywa ciężar dowiedzenia, że rzeczone świadectwo zostały wystawione przez organy państwa trzeciego na podstawie właściwego przedstawienia faktów. Na podmiotach gospodarczych ciąży obowiązek podjęcia w ramach ich stosunków umownych kroków niezbędnych do uchronienia się przed zagrożeniem dochodzenia retrospektywnego pokrycia należności celnych W każdym razie jest bezsporne, że Wspólnota Europejska nie może ponosić szkodliwych konsekwencji nieprawidłowych działań dostawców importerów (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2006 roku w sprawie C-293/04). W przedmiotowej sprawie weryfikacja przeprowadzona po zwolnieniu towarów wykazała inne (chińskie) aniżeli zadeklarowane przez stronę (tajlandzkie) pochodzenie towaru. Organy celne były zatem zobowiązane do ustalenia należności celnych odpowiadających ustalonemu pochodzeniu towaru i do zaksięgowania retrospektywnego należności celnych i takie działanie znajduje oparcie w cytowanych wyżej przepisach obowiązującego prawa. Dodać należy, iż nie został także naruszony trzyletni termin, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC. Zgłoszenie celne zostało dokonane w dniu [...] roku, zaś powiadomienie skarżącego w sprawie określenia kwoty długu celnego miało miejsce w dniu [...] roku (data doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji). Zachowany zatem został trzyletni termin określony w art. 221 ust. 3 WKC. Rozpoznając zatem niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. D.T.