III SA/Łd 58/16

Dnia 21 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł., ul. [...]kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej W. K. z urzędu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nr [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez W. K., w terminie 14 dni, nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnego za okres od 2 lipca 2014 r. do 2 kwietnia 2015 r., w łącznej kwocie 7 776, 90 zł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] W. K. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu wskazano, że dokumenty złożone w urzędzie pracy potwierdzają, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem strona rozwiązała stosunek pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron, a zatem zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), zasiłek przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. Kolejną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego na okres od 2 lipca 2014 r. do 2 kwietnia 2015 r. w wysokości brutto:120 % kwoty 831,10 zł miesięcznie, tj. 997,40 zł przez okres 90 dni; 120% kwoty 652,60 zł, tj. 783, 20 zł przez pozostały okres pobierania zasiłku. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnego z dniem 3 kwietnia 2015 r., z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania. W czerwcu 2015 r. Powiatowy Urząd Pracy w S. powziął wiadomość, iż skarżący w okresie od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 6 czerwca 2014 r. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia w firmie A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Z uwagi na powyższe, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o utracie przez W. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 maja 2014 r. Następnie Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego orzekł o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] wydanej w sprawie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego; 2) odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 lipca 2014 r., 3) uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] wydanej w sprawie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem 3 kwietnia 2015 r., z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania. Kolejną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S., działając w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 76 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o obowiązku zwrotu przez W. K. , w terminie 14 dni, nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnego za okres od 2 lipca 2014 r. do 2 kwietnia 2015 r., w łącznej kwocie 7 776, 90 zł. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie do Wojewody [...], w którym wyjaśnił, że nie był świadomy, iż podjęcie pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia spowoduje utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Tym bardziej, że zasiłek ten zaczął pobierać po upływie okresu na jaki zawarł umowę o pracę. Wskazał, że z tytułu w/w zatrudnienia, w miesiącu maju 2014 r. uzyskał wynagrodzenie w kwocie 6 zł netto. Podniósł także, że pracę w firmie A. porzucił w ciągu tygodnia od jej podjęcia i pozostawał w przekonaniu, iż nie przekroczył 7 dniowego terminu, w którym winien powiadomić urząd o swoim zatrudnieniu. Nie zna przyczyn dlaczego pracodawca skreślił go z ewidencji pracowników dopiero z dniem 6 czerwca 2014 r. Wniósł o uchylenie decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 149) organ odwoławczy wskazał, iż ustawowe pojęcie bezrobotnego- oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przy czym, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, zwrot "inna praca zarobkowa" - oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Organ wskazał ponadto na treść art. 71 ust. 1 z którego wynika, iż prawo do zasiłku przysługuje osobie bezrobotnej, jak również na brzmienie art. 76 ust. 1, ust. 2 powołanej ustawy, regulującego instytucję zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. Wojewoda [...] podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że skarżący w okresie pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych PUP w S., w dniach od 26 maja 2014 r. do 6 czerwca 2014 r. był jednocześnie zatrudniony w ramach umowy zlecenia przez Spółkę z o.o. A. z siedzibą w W. Tym samym z dniem podjęcia zatrudnienia strona utraciła status osoby bezrobotnej oraz możliwość korzystania z uprawnień związanych z tym statusem, np. prawa pobierania zasiłku dla bezrobotnego. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do braku świadomości następstw podjęcia zatrudnienia organ odwoławczy wskazał, iż z pouczenia jakie otrzymał skarżący w dniu rejestracji , tj. 2 kwietnia 2014 r. wynika, że został on właściwie pouczony o wszelkich okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej oraz świadczeń przysługujących bezrobotnym, jak również o obowiązku poinformowania właściwego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, w terminie 7 dni. Skarżący zapoznał się z treścią powyższego pouczenia, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Tym samym argumentacja strony w powyższym zakresie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wojewoda Łódzki wskazał ponadto, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje wobec osób zobowiązanych do zwrotu świadczeń pieniężnych możliwość, w szczególnie uzasadnionych przypadkach odroczenia płatności, rozłożenia na raty, czy też jej umorzenia w całości bądź w części na zasadach określonych prawem, na wniosek zobowiązanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez przyjęcie, że w okresie od dnia 2 lipca 2014 r. do dnia 2 kwietnia 2015 r. nie spełniał przesłanek do uznania go za osobę bezrobotną, podczas gdy we wskazanym okresie nie był zatrudniony i nie otrzymywał żadnego wynagrodzenia; - art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez uznanie, że jest zobowiązany do zwrotu pobranego zasiłku, w sytuacji gdy wypłacone świadczenie nie może zostać uznane za nienależnie pobrane; - art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez uznanie , że pobrany przez niego zasiłek był świadczeniem nienależnym; - art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 2, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, jego błędną ocenę oraz pozbawienie strony czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, jak również nieprawidłowe uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniósł także o przyznanie prawa pomocy w poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 58/16 referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego i umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Kolejnym postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 58/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] orzekająca o obowiązku zwrotu przez W. K. nienależnie pobranego świadczenia - zasiłku dla bezrobotnego za okres od dnia 2 lipca 2014 r. do dnia 2 kwietnia 2015 r., w łącznej kwocie 7 776, 90 zł. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 149) - dalej: ustawa. Zgodnie z treścią art. 76 ust. 1 ustawy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się między innymi świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach (art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy). Decyzja nakładająca obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. W prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu organ administracji publicznej jest zobowiązany jedynie ustalić czy zaistniały okoliczności powodujące ustanie prawa do pobierania zasiłku, czy zostały wypłacone świadczenia po zaistnieniu tych okoliczności oraz czy bezrobotny miał świadomość, że wystąpienie tych okoliczności pozbawia go prawa do otrzymania świadczenia. Stwierdzenie wystąpienia powyższych przesłanek nakłada na organ administracji obowiązek wydania decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranych świadczeń. Przy czym podkreślenia wymaga również, że warunkiem wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia jest uprzednie uchylenie lub zmiana, na podstawie której świadczenie to zostało przyznane. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano za nienależne świadczenie, do którego zwrotu zobowiązano skarżącego, uznany został wypłacony stronie zasiłek dla bezrobotnego za okres od 2 lipca 2014 r. do 2 kwietnia 2015 r. Wskazać także należy, iż w myśl art. 71 ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przysługuje osobie bezrobotnej. Z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika natomiast, że użyty przez ustawodawcę termin bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przy czym w myśl art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy użyty przez ustawodawcę zwrot "inna praca zarobkowa" - oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Treść powołanych powyżej przepisów art. 2 ust. 2 pkt 2 i pkt 11 ustawy wskazuje zatem, że jedną z przesłanek posiadania statusu osoby bezrobotnej jest nie tylko niezatrudnienie, ale również niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Wykonywanie przez daną osobę pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy cywilnoprawnej, w tym umowy zlecenia, wyłącza możliwość uzyskania lub zachowania przez taką osobę statusu bezrobotnego. Podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej skutkuje z mocy ustawy utratą statusu bezrobotnego, a właściwy organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Nie jest bowiem prawnie dopuszczalne równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Tym samym osoba, która aktywizuje swoją pracę zarobkową nie może pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z zasiłku dla bezrobotnych lub innych form pomocy wypłacanych ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia. W przedmiotowej sprawie z bezspornie ustalonego stanu faktycznego wynika, iż skarżący na podstawie ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, a następnie na podstawie decyzji z dnia [...] zostało mu przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres od dnia 2 lipca 2014 r. do dnia 2 kwietnia 2015 r. Po upływie tego okresu, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o utracie prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnego. W sprawie bezsporna pozostaje także okoliczność, iż w okresie od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 6 czerwca 2014 r. skarżący, na podstawie zawartej umowy zlecenia był zatrudniony w firmie A. Sp. z o. o. z siedzibą w W., o czym nie powiadomił właściwego PUP, w przepisanym prawem 7 dniowym terminie. Fakt zawarcia powyższej umowy wynika zarówno ze złożonego do akt oświadczenia skarżącego z dnia 2 czerwca 2015 r. wraz z załączoną do niego kserokopią druku ZUS P ZWUA (k. 35 akt administracyjnych), jak również z zaświadczenia wystawionego przez w/w spółkę w dniu 22 czerwca 2015 r. (k. 39 akt administracyjnych). Opisane wyżej ustalenia stanowiły podstawę do wydania przez Prezydenta Miasta S. decyzji z dnia [...] o utracie przez W. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2014 r., a następnie decyzji z dnia [...], wydanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, orzekającej o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia 2 lipca 2014 r. o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego; 2) odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 lipca 2014 r., 3) uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia 7 kwietnia 2015 r. wydanej w sprawie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem 3 kwietnia 2015 r. Skarżący nie kwestionował zasadności powyżej wskazanych rozstrzygnięć i nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołań od wydanych jego sprawie decyzji. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej prawidłowo nałożyły na W. K. obowiązek zwrotu wypłaconego zasiłku dla bezrobotnego, jako świadczenia nienależnego. Podjęcie przez skarżącego zatrudnienia na postawie zawartej umowy zlecenia z dnia 26 maja 2014 r. skutkowało bowiem, z mocy ustawy, utratą przyznanego mu decyzją z dnia [...] statusu osoby bezrobotnej. Powyższe potwierdza wydana w dniu [...] ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S. Tym samym skoro z dniem 26 maja 2014 r. skarżący utracił status osoby bezrobotnej, to nie mógł uzyskać prawa do przyznanego mu decyzją z dnia 2 lipca 2014 r. zasiłku dla bezrobotnego, które to uprawnienie, jak już wcześniej wskazano, jest nierozerwalnie związane z faktem posiadania statusu bezrobotnego. Brak uprawnień do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 lipca 2014 r. potwierdza ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o odmowie przyznania prawa do tego zasiłku. Na wynik powyższego stanowiska bez wpływu pozostają podnoszone w toku postępowania okoliczności, co do okresu świadczenia przez skarżącego pracy, wysokości uzyskanego z tego tytułu wynagrodzenia, czy też braku świadomości, co do następstw wynikających z zawartej umowy zlecenia. Wysokość otrzymywanego wynagrodzenia, czy też okres świadczenia pracy, w tym fakt zakończenia jej świadczenia przed datą początkową pobierania świadczenia, nie stanowią bowiem przesłanek podlegających ocenie, w postępowaniu w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Jak już wcześniej wskazano w sprawie ocenie podlegały jedynie przesłanki wystąpienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczenia (utrata przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2014 r., tj. z chwilą podjęcia zatrudnienia) oraz istnienia, po stronie skarżącego świadomości, że wystąpienie tych okoliczności skutkuje utratą prawa do otrzymania świadczenia. Odnośnie drugiej z przesłanek Sąd stwierdził, że skarżący został w sposób prawidłowy pouczony o ciążących na nim obowiązkach wynikających z faktu pozostawania w rejestrze osób bezrobotnych, jak i następstwach ich niedochowania, w tym między innymi o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego, obowiązku informowania właściwego organu o wszelkich okolicznościach mających wpływ na ten status, jak również o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Fakt zapoznania się z powyższymi obowiązkami, jak również zobowiązanie do ich przestrzegania, skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem, złożonym w dniu 2 kwietnia 2014 r. na znajdującej się w aktach sprawy "Informacji dla osób rejestrujących się w PUP w S.", której egzemplarz otrzymał. Ponadto, co istotne, przed wydaniem decyzji orzekającej o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia uchylona została, w wyniku wznowienia postępowania, ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla bezrobotnego. Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należało za bezzasadne. W szczególności, nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, iż w decyzji nie wskazano, który konkretnie przepis stanowi o uznaniu wypłaconego mu świadczenia za nienależne. W sentencji oraz uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] wyraźnie wskazany został - jako podstawa prawna rozstrzygnięcia - art. 76 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] istotnie w podstawie prawnej powołuje art. 76 ust. 1 i 2 ustawy, jednak wobec tego, że jest to decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, jak również z uwagi na bezsporny stan faktyczny niniejszej sprawy, nie powinno budzić żadnych wątpliwości, jaka konkretnie przesłanka stanowiła podstawę do uznania otrzymanego przez skarżącego świadczenia za nienależne. Za nietrafne w ocenie Sądu uznać należało również zarzuty skargi w zakresie naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów procedury administracyjnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ administracji publicznej wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o stan faktyczny sprawy, ustalony na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego, zapewniając stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu. Zasadność wydanego rozstrzygnięcia oraz jego motywy organ administracji przedstawił w sporządzonym uzasadnieniu, spełniającym wymogi określone w art. 107 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 490). d.j.