III SA/Łd 582/07

Dnia 6 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. III SA/Łd 582/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]. nr [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, Burmistrz [...] orzekł o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego I. K. i jej małoletniego syna J. K. z mieszkania nr [...] na osiedlu B. blok nr [...] w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że rozpatrując wniosek A. K. o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr [...] na osiedlu B. blok nr [...] w W. I. K. i jej małoletniego syna J. K., w toku postępowania zbadano, czy spełnione są przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ww. ustawy. W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że I. K. nie przebywa w mieszkaniu nr [...] na osiedlu B. blok nr [...] w W. od grudnia 2005 roku. I. K. twierdzi, iż opuściła ww. lokal mieszkalny po kłótni z konkubentem — R. K., nie miało to jej zdaniem charakteru trwałego i dobrowolnego o czym świadczy również to, iż A. K. wymienił zamki w drzwiach wejściowych. Organ I instancji wskazał, że z oświadczenia wnioskodawcy, złożonego do protokołu rozprawy w dniu 12 grudnia 2006 roku wynika, że "[...] W styczniu 2006 roku ja wymieniłem zamki w drzwiach wejściowych, ponieważ stare zamki były zepsute i chciałem się zabezpieczyć, aby ktoś obcy nie wchodził. Kluczy nie dawałem I. K. Nie pamiętam czy ona o nie prosiła. [...]". Organ I instancji stwierdził, że wymiana zamków nie miała na celu uniemożliwienie I. K. dostępu do mieszkania, lecz wynikało to tylko i wyłącznie z faktu ich zepsucia. Ponadto brak jest w aktach sprawy oświadczenia I. K., czy prosiła o przekazanie jej kluczy do nowych zamków, co można również łączyć z brakiem zainteresowania w zakresie zabrania reszty rzeczy osobistych pozostałych w tym lokalu mieszkalnym. Starosta [...] wyjaśnił, że A. K. wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie I. K. w oparciu o udzielone mu pełnomocnictwo przez właściciela mieszkania, tj. syna – R. K. i w związku z faktem nieprzebywania ww osoby w tym mieszkaniu. Z akt sprawy niezbicie wynika, iż I. K. opuściła przedmiotowy lokal i jak podaje do protokołu rozprawy "[..] Obecnie skoncentrowałam swoje życie osobiste u dziadków, na ul. S. w W. Tu proszę kierować do mnie korespondencję. [...]". Organ wskazał, że I. K. podnosiła w toku prowadzonego postępowania, iż w przedmiotowym lokalu pozostały jej rzeczy osobiste. Zdaniem organu charakter tych rzeczy, wśród których znajduje się ława, sztućce, łóżeczko i zabawki dziecka nie uniemożliwiają jej codziennego funkcjonowania w miejscu, w którym obecnie przebywa, tj. w W., ul. S. bowiem te przedmioty nie są rzeczami osobistego użytku. Ponadto A. K. umawiał się z I. K. na konkretne terminy, aby zabrała te przedmioty, lecz nie zgłaszała się po nie. Zdaniem organu nie są te rzeczy I. K. potrzebne lub pozostawiając je w tym mieszkaniu chce stworzyć wrażenie przebywania tam lub chęci powrotu do niego. Wnioskodawcy natomiast nie można tutaj zarzucić braku woli ich wydania. Ponadto organ I instancji wskazała, że I. K. podnosiła, iż był jej utrudniany powrót do tego mieszkania, gdyż nie została do niego wpuszczona. W aktach sprawy znajduje się kserokopia pisma ww. do Komendy Powiatowej Policji w W. z dnia 16 stycznia 2006 roku, w którym informuje, iż została pozbawiona możliwości wejścia do mieszkania nr [...] na os. B. blok [...] w W. W odpowiedzi na pismo z dnia 20 lutego 2007 roku, w którym organ prosił o podanie, czy odnotowano fakt uniemożliwiania I. K. wejścia do tego mieszkania, KPP w W. pismem z dnia 28 lutego 2007 roku nie potwierdziła takich sytuacji, a jedynie wskazała, iż ,,[...] Funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w W. od stycznia 2006 roku nie podejmowali żadnych interwencji wobec R. K. zam. W., os. B. [...].[...]". Bezspornym jest, że I. K. nie była przez nikogo zmuszana do opuszczenia tego lokalu i dopiero po złożeniu wniosku o jej wymeldowanie podjęła czynności zmierzające do udowodnienia, iż nie opuściła dobrowolnie przedmiotowego mieszkania. Ww. miała zwrócić się do właściwego organu, by w drodze postępowania cywilnego uzyskać przywrócenie utraconego posiadania, lecz tego nie uczyniła, o czym poinformowała organ prowadzący postępowanie pismem z dnia 27 grudnia 2006 roku, w którym stwierdziła, iż "[...] W związku z koniecznością opłaty za pozew o wzruszenie posiadania w sądzie w wysokości od 100 zł i brakiem ww. kwoty wnoszę o kontynuowanie postępowania administracyjnego [...]". Organ I instancji wyjaśnił, że za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Organ stwierdził, że istniejący stan rzeczy jest więc niczym innym, jak utrzymywaniem fikcji ewidencyjnej, polegającej na potwierdzeniu urzędowym stałego pobytu w miejscu, gdzie I. K. nie zamieszkuje. Uznano, że powyższe ustalenia wyczerpują przesłanki uzasadniające wymeldowanie I. K. i jej małoletniego syna J. K. Decyzja Starosty [...] z dnia [...]. doręczona została pełnomocnikowi I. K. radcy prawnemu – Z. P., który przed jej wydaniem, w dniu 21 marca 2007 r. został zapoznany z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie i nie zgłosił żadnych wniosków. Od powyższej decyzji odwołała się I. K. Podała, że obowiązek wymeldowania powinien dotyczyć jej konkubenta R. K., bo nie przebywa w przedmiotowym lokalu od ponad roku, a nie jej i syna. Podniosła, że nie wyjaśniono, dlaczego nie przebywa w mieszkaniu i co sprawiło, że jest taki stan. Ponadto podniosła, że bez jej wiedzy i zgody wymieniono zamki i nie dostarczono jej kluczy. Zarzuciła, że nie wyjaśniono, dlaczego do chwili obecnej nie interweniowała policja, pomimo dowodu, że była powiadomiona na piśmie. Odwołująca podała, że zamieszkanie u dziadków wraz z synem było i jest jedynym jej ratunkiem. Podniosła, że Burmistrz powinien jej wskazać, gdzie powinna się przeprowadzić. Decyzją z dnia [...]. znak [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku ze złożonym w dniu 28 lipca 2006 r. przez A. K. - pełnomocnika R. K. wnioskiem o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego I. K. i jej syna J. K. Burmistrz Miasta W. w dniu 27 marca 2007 r. wydał decyzję orzekającą o ich wymeldowaniu z lokalu nr [...] w bloku nr [...] na osiedlu B. w W. Stanowisko swoje Burmistrz oparł na ustaleniu, że I. K.i jej syn miejsce stałego pobytu opuścili dobrowolnie. W przedmiotowym postępowaniu administracyjnym organ I instancji w dniu 12 grudnia 2006 r. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem I. K., Z. P. - pełnomocnika I. K. i A. K. Wystosował w dniu 20 lutego 2007 r. pismo do Komendy Powiatowej Policji w W. o udzielenie informacji, czy I. K. zgłaszała fakt uniemożliwiania jej wejścia do lokalu położonego na osiedlu B. [...] m [...] w W. Organ II instancji wskazał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji potwierdziło fakt opuszczenia przez I. K. i jej małoletniego syna J.K. w grudniu 2005 r. lokalu położonego w W. osiedle B. [...] m [...]. Kwestią sporną są okoliczności jego opuszczenia przez ww. osoby. A. K. twierdził, że I. K. dokonała opuszczenia lokalu dobrowolnie, I. K. stwierdziła, że do opuszczenia lokalu została zmuszona, a gdy chciała do niego powrócić uniemożliwiono jej to poprzez wymianę zamków w drzwiach wejściowych. Kwestie wymiany zamków wyjaśnił A. K. w trakcie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej i nie miała ona na celu uniemożliwienia I. K. wejścia do przedmiotowego lokalu, tylko zabezpieczenie lokalu. Organ I instancji wyjaśniając stan faktyczny w sprawie, w szczególności charakter opuszczenia przez I. K. i jej syna miejsca pobytu stałego wystosował pismo do Komendy Powiatowej Policji w W. z zapytaniem, czy ww. uniemożliwiono wejście do przedmiotowego lokalu. Z uzyskanej odpowiedzi wynika, że w lokalu położonym na osiedlu B. [...] m [...] w W. nie miały miejsca interwencje policji. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgadza się z organem przeprowadzającym postępowanie, że na podstawie uzyskanych w postępowaniu administracyjnym od stron, jak również z policji informacji nie można wywieść wniosku, że I. K. uniemożliwiono powrót do przedmiotowego lokalu. Również organ II instancji podzielił stanowisko jakie zajął organ I instancji wobec podniesionej przez I. K. kwestii pozostawienia przez nią jej rzeczy osobistych w miejscu zameldowania na pobyt stały. Rzeczy pozostawione w lokalu, wśród których znajduje się ława, sztućce i zabawki dziecka zdaniem organu odwoławczego nie uniemożliwiają I. K. i jej synowi codziennego funkcjonowania w miejscu ich obecnego pobytu, gdzie jak ww. sama stwierdziła w trakcie rozprawy administracyjnej, koncentruje się ich życie osobiste. Organ odwoławczy wskazał, że I. K. poinformowała organ prowadzący postępowanie, że wystąpiła do sądu z pozwem o naruszenie posiadania. W wyniku uzyskanej w sądzie informacji, że musi dokonać opłaty sądowej zrezygnowała z tej formy dochodzenia swoich praw. Zdaniem Wojewody [...] zarzuty podniesione przez I. K. w odwołaniu nie znalazły potwierdzenia w aktach sprawy. Organ odwoławczy wskazał, iż w ramach prowadzonego postępowania dodatkowo wystosował w dniu 15 maja 2007 r. pismo do Komendy Powiatowej Policji w W. w sprawie wyjaśnienia, czy uniemożliwiano I. K. pobyt w miejscu zameldowania na stałe, jak również w sprawie pisma z dnia 16 stycznia 2006 r. skierowanego przez ww. do policji. Z uzyskanej informacji wynika jednoznacznie, że interwencji ze strony policji w okresie od listopada 2005 do dnia 27 marca 2007 r. w przedmiotowym lokalu nie było. Natomiast w sprawie określonej w piśmie wystosowanym przez I. K. do policji w dniu 16 stycznia 2006 r. strony doszły do porozumienia. Zdaniem organu odwoławczego Burmistrz Miasta W. przeprowadzając postępowanie w sprawie o wymeldowanie I. K. i jej syna J. K. podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie w oparciu o art. 15 ust 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarta w ww. artykule przesłanka jest spełniona, jeżeli opuszczenie miejsca pobytu ma charakter trwały i jest dobrowolne. W świetle tego orzecznictwa za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., V SA 3078/00, Lex nr 78937; wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r., V SA 108/00, Lex nr 49954; wyrok z dnia 18 kwietnia 2000 r., V SA 1424/99). Organ odwoławczy stwierdził, iż w omawianej sprawie został dostatecznie ustalony element trwałości i dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu. Powyższa decyzja Wojewody [...] doręczona została skarżącej oraz jej pełnomocnikowi radcy prawnemu Z. P. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła, że nie zawiadomiono jej pełnomocnika o możliwości przejrzenia akt sprawy. Skarżąca podała, że nie opuściła dobrowolnie i na stałe miejsca swojego pobytu w W. w lokalu mieszkalnym nr [...] bl. [...] położonego na osiedlu B. Powrót do lokalu uniemożliwiono jej ze względu na wymianę zamków w drzwiach wejściowych i nie dostarczono je kluczy do tej pory. Nie przeprowadzono wizji lokalnej, nie wskazano jej żadnego lokalu zastępczego. Podała, że pobyt u dziadków (wiek 70 lat) jest dla niej i jej dziecka nie do przyjęcia (zamieszkuje 6 osób). Nie wyjaśniono jakie stanowisko w sprawie zajmuje dziadek dziecka – A. K. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. W odpowiedzi na zarzut skarżącej dotyczący niepowiadomienia pełnomocnika o możliwości przejrzenia akt sprawy, organ wskazał, że ponieważ skarżąca złożyła odwołanie osobiście, a nie przez pełnomocnika kierował korespondencję bezpośrednio do strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniała obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż z sytuacją faktycznego opuszczenia lokalu mamy do czynienia wtedy, gdy osoba dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu. Do faktycznego opuszczenia lokalu dochodzi w razie przebywania z zamiarem stałego pobytu w innym miejscu. W niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w dostateczny sposób. Skarżąca w grudniu 2005 roku opuściła sporny lokal i zamieszkała u dziadków przy ul. S. 4 w W. Przyczyną opuszczenia lokalu była, jak wynika z protokołu przesłuchania z dnia 12 grudnia 2006 r., kłótnia z R. K. Ponadto skarżąca podała, że zabrała w grudniu 2005 r. niezbędne rzeczy. Po resztę rzeczy nie mogła się zgłosić, ponieważ była w pracy. Twierdzenie skarżącej, że z mieszkania na osiedlu B. w W. nie wyprowadził się dobrowolnie, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. I. K. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jej stanowisko. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa zaś na osobie wywodzącej z niego korzystny skutek prawny (por. wyrok NSA Warszawa z 1 kwietnia 2005 r. OSK 1730/04 Lex nr 169356). Tymczasem skarżąca nie wskazała żadnych świadków, którzy potwierdziliby okoliczności opuszczenia lokalu. Sama zaś skarżąca podała, że opuściła lokal w wyniku kłótni z R. K. – ojcem dziecka, co może świadczyć o jej zamiarze stałego pobytu w innym miejscu. Tym bardziej, że w odwołaniu z dnia 12 kwietnia 2007 r. podała, że R. K. nie przebywa w swoim mieszkaniu od ponad roku. Ponadto z protokołu rozprawy z dnia 12 grudnia 2006 r. wynika, że od momentu opuszczenia lokalu I. K. nie ponosiła kosztów jego utrzymania, czemu skarżąca nie zaprzeczyła. Nawet zresztą, gdyby skarżąca, nie opuściła spornego lokalu dobrowolnie, to na rozprawie administracyjnej w dniu 12 grudnia 2006 roku oświadczyła, że skoncentrowała swoje życie osobiste u dziadków. Należy więc przyjąć, iż w lokalu dziadków skarżąca miała wolę przebywać i tu przeniosła swoje centrum życiowe. O tym, że skarżąca opuściła sporny lokal i skoncentrowała swoje życie w innym miejscu świadczy również to, że wprawdzie podjęła działania prawne celem powrotu do przedmiotowego lokalu i wystąpiła do sądu cywilnego z pozwem o naruszenie posiadania, ale go nie opłaciła, powołując się na brak środków finansowych. Zauważyć w tym miejscu należy, że gdyby skarżąca rzeczywiście miała wolę dochodzenia swych praw, to wnosiłaby o zwolnienie jej od kosztów sądowych, tak jak to uczyniła w niniejszym postępowaniu przed sądem administracyjnym. Nie można wprawdzie wykluczyć prawdziwości twierdzeń skarżącej co do tego, że w styczniu 2006 roku nie została wpuszczona do mieszkania przez A. K., nie jest to jednak okoliczność świadcząca o tym, że dobrowolnie nie opuściła ona lokalu na osiedlu B. w W. Treść pisma skarżącej z dnia 16 stycznia 2006 r. skierowanego do Komendy Powiatowej Policji w W. wskazuje bowiem na utrudnienia w odbiorze znajdujących się w spornym lokalu jej i dziecka rzeczy, niż na działania zmierzające do umożliwienia jej ponownego zamieszkania w lokalu. Podnoszona przez skarżącą okoliczność wymiany zamków w drzwiach i nieudostępnienia jej kluczy miałaby wpływ na ocenę dobrowolności opuszczenia przez nią przedmiotowego mieszkania, gdyby nie zostało wykazane, że skarżąca dobrowolnie opuściła ten lokal przed wymianą zamków przez ojca R. K. – A. K. Ponadto skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego, że wzywała A. K. do wydania kluczy. Okoliczność niezamieszkiwania skarżącej w omawianym lokalu została potwierdzona w toku przeprowadzonego przez organy administracji postępowania wyjaśniającego. Skarżąca nie podniosła żadnej okoliczności, która podważałaby wiarygodność dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Zarzuty dotyczące niezapewnienia skarżącej lokalu zastępczego, niewyjaśnienia jakie jest stanowisko w tej sprawie dziadka dziecka – A. K., nieprzeprowadzenia wizji lokalnej nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, organy administracji dokonały oceny materiału dowodowego w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a. i prawidłowo ustaliły, że I. K. opuściła miejsce pobytu stałego bez wymeldowania się, a zatem spełnione zostały przesłanki do orzeczenia o jej wymeldowaniu. Za uzasadniony Sąd uznał zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie jej pełnomocnikowi zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Zdaniem Sądu, naruszenie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko istotne naruszenie przepisów postępowania skutkowałoby, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, iż pełnomocnik skarżącej został zapoznany z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję oparł się przede wszystkim na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji. Wprawdzie w toku postępowania odwoławczego do akt sprawy załączone zostało pismo Komendy Powiatowej Policji w W. z dnia 25 maja 2007 r., pismo to nie wnosiło jednak nic nowego do sprawy, potwierdzało jedynie ustalenia dokonane przez organ I instancji. Zdaniem Sądu, niezapewnienie stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przez organ administracji przed wydaniem decyzji mogłoby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli naruszenie to miałoby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie (takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04 ONSA/WSA 2005/4/66). Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. a.ł.