III SA/Łd 582/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o przyznaniu J. M. statusu osoby bezrobotnej od dnia 3 listopada 2011 r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w dniu 7 lutego 2011 r. J. M. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy [...] w Ł. w celu dokonania rejestracji i uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznał J. M. status bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. od dnia 7 lutego 2011 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku podstawowego, określonego w art. 72 ust. 1 na okres 12 miesięcy, tj. od dnia 15 lutego 2011 r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Z uwagi na powzięcie przez PUP [...] w Ł. informacji o posiadaniu przez J. M.zameldowania na pobyt stały w Ł., ul. A. (dzielnica [...]) od dnia 4 marca 2009 r. Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. uchylił w całości decyzję z dnia [...]r. i odmówił przyznania statusu bezrobotnego od dnia 7 lutego 2011 r. W dniu 7 listopada 2011 r. J. M. złożył od powyższej decyzji odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz poprzedzające ją postanowienie. W dniu 5 stycznia 2012 r. skarżący złożył skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc, iż nie został w pełni poinformowany o fakcie rejestracji w niewłaściwym urzędzie. Niezależnie od powyższego J. M. w dniu 3 listopada 2011 r. zgłosił się do PUP [...] w Ł. w celu dokonania rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej. Prezydent Miasta Ł. na mocy decyzji z dnia [...] r. nr [...] przyznał J. M. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 3 listopada 2011 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W dniu 14 listopada 2011 r. J. M. złożył od powyższej decyzji odwołanie. Biorąc pod uwagę fakt złożenia przez J. M.skargi do WSA w Łodzi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. W dniu 1 marca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem o sygn. akt III SA/Łd 72/12 oddalił skargę J. M.. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Po rozpatrzeniu odwołania J. M. Wojewoda [...] wydał zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu powołał brzmienie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) Wskazał, iż J. M. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł., tj. 3 listopada 2011 r. spełniał warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, nie uczącą się w szkole w systemie dziennym. Osobie zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy, spełniającej kryteria przyznania statusu bezrobotnego przysługuje zasiłek dla bezrobotnego, po udokumentowaniu okresu uprawniającego do jego nabycia. Zdaniem Wojewody [...] J. M. nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż nie udokumentował okresu uprawniającego do jego nabycia. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 2 maja 2010 r. do dnia 2 listopada 2011 r. był zatrudniony w A. od 3 października 2005 r. do 30 września 2010 r. w pełnym wymiarze czasu pracy (świadectwo pracy z dnia 30 września 2010 r., w aktach administracyjnych sprawy). W okresie od 1 października 2010 r. do 30 stycznia 2011 r. pobierał zasiłek chorobowy, zaś podstawę wymiaru zasiłku stanowiła kwota wyższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę ("Zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia" z dnia 7 lutego 2011 r., w aktach administracyjnych sprawy). Zatem okres uprawniający do zasiłku w przypadku skarżącego wynosi 274 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku organ zaliczył w. w. okres zatrudnienia oraz okres pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia. Skarżący nie udokumentował żadnego innego okresu uprawniającego do zasiłku określonego w ustawie, co potwierdza zgromadzona w sprawie dokumentacja. Organ wskazał, iż żeby nabyć uprawnienia do zasiłku bezrobotny musi wykazać spełnienie warunków określonych w art. 71 ustawy, tj. musi wykazać fakt posiadania co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnego w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują w tym zakresie żadnych wyjątków. Wskazał ponadto, iż organ administracji nie ma uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłków dla bezrobotnych, wobec tego dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogą mieć znaczenia okoliczności opisane przez skarżącego, dotyczące jego sytuacji życiowej. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w tych przepisach. Dlatego też trudna sytuacja materialna, życiowa i zdrowotna bezrobotnego nie stanowi samoistnej podstawy przyznania i wypłaty zasiłku dla bezrobotnego. Może natomiast stanowić podstawę do uzyskania pomocy materialnej ze środków pomocy społecznej np.: w postaci zasiłku okresowego, na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. nr 64, poz. 593 z późn. zm.) Rozpatrując skargę J. M. na działalność PUP [...] w Ł. oraz PUP [...] w Ł. organ wskazał, że na podstawie uchwały nr XXII/377/l l Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 września 2011 r. w sprawie likwidacji Powiatowego Urzędu Pracy [...] w Ł. i Powiatowego Urzędu Pracy [...] w Ł. oraz utworzenia Powiatowego Urzędu Pracy w Ł.i nadania mu statutu, z dniem 1 stycznia 2012 r. utworzono Powiatowy Urząd Pracy w Ł., a z dniem 31 stycznia 2012 r. osoby bezrobotne z terenu miasta Ł. mogą korzystać z usług rynku pracy bez względu na rejonizację. W ocenie Wojewody [...], w. w. reorganizacja struktury organizacyjnej urzędu pracy w Ł. wpłynie pozytywnie na podniesienie jakości obsługi osób bezrobotnych. Na powyższą decyzję J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podniósł, iż w okresie 8 miesięcy poprzedzających rejestrację był zarejestrowany w PUP [...] w Ł. i właściwie ten okres jest okresem brakującym mu do wymaganych 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazał również, iż pracownicy PUP 1 nie zauważyli faktu zmiany przez niego dowodu osobistego, tym samym zmiany miejsca zamieszkania, co stanowiło ich błąd. Nie zwrócili bowiem uwagi na fakt dokonania przez niego nieprawidłowego zarejestrowania się. Wskazał również na inne nieprawidłowości w działaniu urzędów pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która miała miejsce przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 6 września 2012 r., skarżący poparł swoją skargę. Oświadczył, iż nie wiedział, że istnieje rejonizacja urzędów pracy. Po uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, w czasie wizyt w Urzędzie Pracy posługiwał się już dowodem osobistym z właściwym adresem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Po przeprowadzeniu analizy zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Sąd doszedł do przekonania, że decyzje są prawidłowe i odpowiadają obowiązującym unormowaniom prawnym, a tym samym nie uwzględnił zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Na wstępie wskazać należy, że skarżący od dnia 7 lutego 2011 r. był zarejestrowany jako bezrobotny w niewłaściwym miejscowo urzędzie pracy. Legitymował się bowiem dowodem osobistym z nieaktualnym adresem zameldowania. Właśnie w związku z faktem powzięcia przez PUP [...] w Ł. informacji o posiadaniu przez J. M. innego zameldowania na pobyt stały niż wskazany w dowodzie, Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., którą przyznano skarżącemu status bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. od dnia 7 lutego 2011 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego. Po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] r. nr [...]Prezydent Miasta Ł. uchylił w całości decyzję z dnia [...] r. i odmówił przyznania statusu bezrobotnego od dnia 7 lutego 2011 r., zaś decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 72/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego po wznowieniu postępowania. Od powyższego wyroku skarżący nie wnosił skargi kasacyjnej Wyrok ten stał się zatem prawomocny od dnia 3 kwietnia 2012 r. Prawomocność orzeczenia oznacza zaś ostateczne zakończenie postępowania w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe należy podkreślić, iż postępowanie w niniejszej sprawie odnosi się jedynie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., orzekającej o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia kolejnej rejestracji, tj od dnia 3 listopada 2011 i odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, w tym określone okresy służby wojskowej, okresy za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego, okresy urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów, inne niewymienione w ust. 1 pkt 2 okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy między innymi pobierania zasiłku chorobowego. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że J. M., rejestrując się jako bezrobotny w dniu 3 listopada 2011 r., nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie udokumentował on bowiem wskazanego w tym przepisie, wymaganego okresu uprawniającego do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. Według zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony w A. w pełnym wymiarze czasu pracy. Pobierał ponadto zasiłek chorobowy. Okres uprawniający J. M. do zasiłku dla bezrobotnych, według materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynosi 274 dni. Okres, w którym skarżący był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł., tj. od dnia 7 lutego 2011 r. do dnia kolejnej rejestracji – 3 listopada 2011 r., wobec wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazanego wyżej wyroku z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 72/12, nie może zostać zaliczony do brakującego okresu zatrudnienia, określonego w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak już bowiem wskazano, wyrok ten uprawomocnił się w dniu 3 kwietnia 2012 r. Przyznanie zaś świadczenia, o którym mowa, zależne jest od ścisłego spełnienia kryteriów zawartych w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięcia organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji nie dopatrzył się zatem naruszenia przez nie przepisów prawa. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji e.o.