III SA/Łd 583/12

Dnia 13 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 roku sprawy ze skargi L. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. L. W. zgłosiła się w dniu 1 grudnia 2003 r. do Powiatowego Urzędu Pracy R. w celu zarejestrowania się jako osoba uprawniona do świadczenia przedemerytalnego i złożyła wniosek o ustalenie wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T., Inspektorat w R. decyzją z dnia . [...] znak: [...] odmówił skarżącej ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. Wobec powyższego Starosta [...] decyzją z dnia [...] odmówił L. W. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 grudnia 2003 r. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 4 kwietnia 2008 r. do organu I instancji wpłynęła decyzja ZUS z dnia [...] nr [...] o odmowie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 37k ust. 1 i art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i art. 104 k.p.a., odmówił skarżącej prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w decyzji ZUS z dnia [...] odmówiono skarżącej ustalenia prawa do emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego stwierdzając, że na dzień 2 grudnia 2003 r. po uwzględnieniu okresu zatrudnienia od 1 października 2002 r. do 30 listopada 2003 r. skarżąca udowodniła okres składkowy wynoszący: 16 lat, 9 miesięcy i 1 dzień oraz okres nieskładkowy: 5 lat, 7 miesięcy i 1 dzień, co stanowiło negatywną przesłankę do ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. W związku z powyższym w ocenie organu I instancji skarżąca nie spełnia warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego. W odwołaniu strona wskazała, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiła decyzja ZUS, od której strona wniosła odwołanie do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2008 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i § 3, art. 103, art. 123 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zawiesił postępowanie odwoławcze. W piśmie z dnia 2 lutego 2012 r. L. W. zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w R. z prośbą o ponowne rozpatrzenie wniosku o świadczenie przedemerytalne od dnia 1 grudnia 2003 r. Wskazała, że na dzień 1 grudnia 2003 r. czyli dzień rejestracji, spełniała warunki: staż ponad 30 lat pracy i ukończone 50 lat życia. Podniosła, że ZUS nie uznał urlopu wychowawczego, który w ramach stosunku pracy w całości wlicza się do stażu pracy. Skarżąca powołała się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt I UZP 1/11, z której wynika, że okresy bezpłatnego urlopu dla matek pracujących opiekujących się małymi dziećmi, a następnie urlopu wychowawczego – wykorzystane przed dniem 1 stycznia 1999 r. – są od dnia 28 stycznia 1972 r. okresem podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu pozostawania w stosunku pracy w rozumieniu art. 29 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżąca podniosła, że przy 4 dzieci ustawowo przysługiwał jej urlop 6 lat, plus 3 lata dodatkowe na chorą córkę, czyli łącznie 9 lat. Z dokumentów wynika, że na urlopie była 9 lat. Pismem z dnia 10 lutego 2012 r. organ I instancji wezwał skarżącą do wyjaśnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia czy w piśmie z dnia 2 lutego 2012 r. wnosi o podjęcie postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czy też pismo ma inny charakter, a jeśli tak to jaki. Jednocześnie wezwano skarżącą do wyjaśnienia czy postępowanie przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie odwołania od decyzji ZUS z dnia [...] zostało zakończone oraz czy została wydana decyzja ustalająca wysokość emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 20 lutego 2012 r., skarżąca wskazała, że domaga się ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego z datą wsteczną od dnia 1 grudnia 2003 r. W ocenie strony tryb postępowania został wskazany w uchwale o sygn. akt III UZP 1/11. Postępowanie winno być wszczęte przez organ na podstawie złożonego wniosku, natomiast postępowanie winno być podjęte na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. z urzędu. Skarżąca wyjaśniła, że wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. oddalił odwołanie od decyzji ZUS z dnia [...]. Strona wskazała, że do okresu nieskładkowego powinno się zaliczyć cały okres urlopu wychowawczego tj. 8 lat 6 miesięcy i 7 dni, z tytułu opieki nad dzieckiem specjalnej troski, a Sąd i organ rentowy zaliczyli tylko 6 lat. Wezwaniem z dnia 14 marca 2012 r. [...] Urząd Wojewódzki zobowiązał skarżącą do przedłożenia wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. o sygn. akt VU [...] , ze wskazaniem czy wyrok jest prawomocny. W piśmie z dnia 26 marca 2012 r. skarżąca wskazała, że jej wniosek z dnia 2 lutego 2012 r. do PUP nie dotyczy zawieszonego postępowania z dnia 10 lipca 2008 r. L. W. podała, że wnioskowała o ponowne ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 grudnia 2003 r. w oparciu o nowe okoliczności, tj. uchwałę SN o sygn. akt I UZP 1/11. W odpowiedzi na pismo organu z dnia 2 kwietnia 2012 r., Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że postępowanie w sprawie odwołania od decyzji ZUS zostało zakończone i Sąd oddalił odwołanie. Postanowieniem z dnia 7 maja 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] podjął z urzędu z dniem 7 maja 2012 r. zawieszone postępowanie dotyczące odwołania L. W. od decyzji Starosty [ ...] z dnia [...]. Jednocześnie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4 , ust. 7 pkt 2, art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 37k ust. 1,2,3, art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 29 ust. 2, art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z 146 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. W związku z tym, iż postępowanie administracyjne przed organami zatrudnienia nie zostało zakończone do dnia 31 maja 2004 r. włącznie wniosek z dnia 1 grudnia 2003r. podlega rozpatrzeniu na podstawie art. 37k i art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 maja 2004 r., w związku z art. 29 ust. 2 i art. 30 ustawy z dnia 30.04.2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami art. 29 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych, tj. przed dniem 1 sierpnia 2004r. zarejestrowały się we właściwym powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2004 r. włącznie. Powiatowe Urzędy Pracy do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych ustalają i wypłacają te świadczenia osobom zarejestrowanym w powiatowych urzędach pracy, na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed dniem 1.08.2004 r., stosuje się przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych spraw związanych z wypłatą świadczeń przedemerytalnych, podlegających rozpatrzeniu po dniu tego przejęcia. Powołując się na treść przepisu art. 37k i art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu organ odwoławczy wyjaśnił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. Inspektorat w R. na mocy decyzji z dnia [...] odmówił skarżącej ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 13 marca 2008 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ rentowy wskazał, że skarżąca na dzień 2 grudnia 2003 r. po uwzględnieniu okresu zatrudnienia w firmie A A. W. od dnia 1.10.2002 r. do dnia 30.11.2003 r. udowodniła łączny staż pracy wynoszący: 22 lata, 4 miesiące i l dzień. Wobec niespełnienia warunku posiadania odpowiedniego stażu pracy ZUS odmówił ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. Powyższa decyzja została zakwestionowana przez L. W., jednakże Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt VU [...] oddalił odwołanie. Skarżąca nie zakwestionowała powyższego wyroku i postępowanie w sprawie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego zostało zakończone. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, iż zaskarżona decyzja Starosty [...] z dnia [...] jest prawidłowa. Skarżąca nie spełniała bowiem warunków przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W dniu 1 grudnia 2003 r. nie ukończyła 58 lat (data urodzenia: 09.03.1952 r.) i legitymowała się ogólnym stażem pracy wynoszącym 22 lata, 4 miesiące i l dzień. Odnosząc się do pism skarżącej z dnia 2 lutego 2012 r. i 30 marca 2012 r. organ wskazał, że nie ma uprawnień do zmiany wyroku sądowego w oparciu o nowe okoliczności, pouczając o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania przed sądem. W skardze z dnia 20 czerwca 2012 r. L. W. wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów i opłat sądowych. W ocenie skarżącej decyzję w sprawie ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego powinien wydać Powiatowy Urząd Pracy a nie ZUS. Skarżąca wskazała, że całe postępowanie zapoczątkowane wydaniem decyzji przez ZUS jest nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. skarżąca poparła skargę oraz wniosła o zwrot kosztów przejazdu do Sądu samochodem o poj. silnika 1100 cm/3, wskazując, że odległość w jedną stronę to 375 km. Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika. Zarządzeniem z dnia 24 września 2012 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W dniu 20 września 2012 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym poinformowała się rozprawa przed Sądem Okręgowym w Piotrkowie Trybunalskim wyznaczona na dzień 18 września 2012 r. została odwołana (sygn. akt VU [...]). W piśmie procesowym z dnia 8 marca 2013 r. skarżąca wskazała, że nie zakończyło się postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania o ustalenie wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. Wskazała, że zasadnym byłyby wniosek Powiatowego Urzędu Pracy o wydanie przez ZUS ponownej decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości emerytury. Skarżąca wskazała na naruszenie zasady dwuinstancyjności przy rozpoznawaniu jej sprawy. W piśmie z dnia 12 marca 2013 r. skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy z uwagi na okoliczność otrzymania wyroku w sprawie o sygn. akt VU [...] oraz zamiar wniesienia środka odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga L. W. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić przesłankę do ich uchylenia. Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że podstawę prawną zaskarżonych do Sądu decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58 poz. 514 ze zm.). W myśl bowiem art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r. nr 120 poz. 1252 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych podlegające rozpatrzeniu po dniu przejęcia w związku z art. 37l ust. 2 i art. 27 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podkreślić także należy, że w myśl art. 29 ust. 2 powołanej ustawy osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.10)) w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy. Jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. decyzją z dnia [...] odmówił skarżącej ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. Dodać należy, że postępowanie to toczyło się na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 13 marca 2008 r. Ustalono, że skarżąca na dzień 1 grudnia 2003 r. udowodniła łączny staż pracy wynoszący 22 lata 4 miesiące i 1 dzień oraz nie ukończyła 58 lat. Odnosząc powyższe do treści przepisu art. 37 k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowi, że: świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4 stwierdzić należy, że skarżąca nie spełniała warunków do ustalenia emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. Z treści powołanego przepisu art. 37 k ust. 3 i 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu według stanu na dzień 31 maja 2004 r. – decyzję ustalającą wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego organ rentowy wydaje na wniosek powiatowego urzędu pracy. Od decyzji organu rentowego przysługują środki odwoławcze, określone w odrębnych przepisach. Z powyższych przepisów wynika, że urząd pracy jest związany ostateczną decyzją organu rentowego nie tylko co do wysokości przyznanego świadczenia przedemerytalnego, ale też stanowiskiem co do nabytego lub też nie uprawnienia do tego świadczenia. Jak już wskazano, w niniejszej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu. [...] wydał decyzję, w której odmówił skarżącej prawa do ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt VU [...] je oddalił. Skarżąca nie kwestionowała tego rozstrzygnięcia, zatem wyrok się uprawomocnił. Biorąc pod uwagę powyższe organ będąc związany decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie mógł wydać odmiennego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja organu rentowego nie ma podstaw do prowadzenia ponownego postępowania w tym zakresie. W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty podnoszone przez skarżącą są niezasadne. Wskazać należy, że przed Sądem Okręgowym w Piotrkowie Trybunalskim toczy się postępowanie z wniosku L. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wznowienie postępowania o ustalenie wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego (sygn. akt VU [...]). Zatem dopóki nie zostanie wzruszona prawomocna decyzja z dnia [...] Starosta [...], jak również Wojewoda [...] są ustaleniami w niej zawartymi związane. Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem ustalony w sprawie stan faktyczny dawał podstawę do wydania decyzji. Organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności określonej w treści art. 15 k.p.a., bowiem prawidłowo rozpoznał odwołanie skarżącej. Zasada dwuinstancyjności oznacza bowiem, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zadaniem organu II instancji w postępowaniu administracyjnym jest rozważenie, jak należy daną - indywidualnie rozpatrywaną - sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej, a nie tylko, rozważyć czy utrzymać lub zmienić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 357/12, Lex nr 1230493). Nie ma zatem racji skarżąca wskazując, że Wojewoda [...] winien jedynie ocenić decyzję organu I instancji, nie rozpoznając przy tym merytorycznie sprawy. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej z dnia 12 marca 2013 r. o odroczenie rozprawy, gdyż w myśl przepisu art. 99 § 1 p.p.s.a sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Zamiar wniesienia przez skarżącą środka zaskarżenia od wyroku wydanego w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wysokości emerytury w celu świadczenia przedemerytalnego nie stanowi ważnej przyczyny w rozumieniu cytowanego przepisu ani nie był przeszkodą do merytorycznego rozpoznania sprawy. Reasumując, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. d.r.