III SA/Łd 586/07

Dnia 25 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2007 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stawki zasiłku dla bezrobotnych oraz okresu jego wypłacania oddala skargę. III SA/Łd 586/07 UZASADNIENIE W dniu 24 lipca 2007 roku J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 2. ust. 1 pkt 2, art. 71, art. 72 ust. 1 i ust. 6, art. 73 ust. 1 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz.1001 ze zm.), Prezydent Miasta Ł. przyznał J. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia 16 stycznia 2007 roku oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100 % zasiłku podstawowego na okres 6 miesięcy od dnia 24 stycznia 2007 roku. W odwołaniu od powyższej decyzji J. G. wniósł o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 % zasiłku podstawowego. Skarżący wskazał, że rejestrując się ponownie jako osoba bezrobotna przedłożył dokumenty, które dotyczyły okresu po wyrejestrowaniu się z urzędu pracy. W czasie dokonywania ponownej rejestracji zakwestionowano jeden z wcześniejszych dokumentów, tj. zaświadczenie z ZUS o przebiegu ubezpieczenia z lat 1983 - 1990. Skutkiem tego było niezaliczenie około 7 lat zatrudnienia, co spowodowało przyznanie zasiłku w wysokości 100 % zamiast 120 % zasiłku podstawowego. J. G. wyjaśnił, że nie rozumie dlaczego miałby dokumentować powtórnie okoliczność już raz udokumentowaną i przyjętą przez ten sam urząd. Powołał się na decyzję z dnia [...] przyznającą mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 % zasiłku podstawowego. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1, 2 i 3, art. 73 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Organ odwoławczy powołał przepisy stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] stwierdził, że rozstrzygając sprawę uprawnień do zasiłku J. G., organ l instancji prawidłowo uznał, że skarżący nie udokumentował 20 lat okresów uprawniających do zasiłku. Obliczony na podstawie akt sprawy ogólny okres uprawniający do zasiłku w przypadku skarżącego wynosi 18 lat 7 miesięcy i 2 dni. Do ogólnego okresu uprawniającego do zasiłku nie wliczono okresu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej (od dnia 1 kwietnia 1983 roku do dnia 31 października 1990 roku), gdyż skarżący nie przedłożył zaświadczenia o opłacaniu z tego tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przedłożone przez J. G. w dniu 22 lutego 2002 roku, z którego wynika jedynie, że skarżący w okresie od dnia 1 kwietnia 1983 roku do dnia 31 października 1990 roku podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Stosownie, zaś do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d warunkiem zaliczenia do ogólnego okresu uprawniającego do zasiłku okresu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej, jest opłacanie w tym okresie składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy musi stanowić kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Organ odwoławczy podkreślił, że organ l instancji zwracał się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z prośbą o udzielenie informacji w sprawie opłacania przez J.G. składek na ubezpieczenie społeczne w wyżej wymienionym okresie współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej, jednakże Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że z uwagi na zastrzeżenia zawarte w przepisach ustawy o ochronie danych osobowych oraz ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych takich informacji powiatowemu urzędowi pracy udzielić nie może. Wskazał jednocześnie, że informacje takie może uzyskać skarżący we właściwym dla miejsca siedziby płatnika składek oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W związku z powyższym J.G. został wezwany i poproszony przez organ odwoławczy o uzupełnienie przedłożonej dokumentacji dotyczącej stażu pracy o stosowne zaświadczenie (wezwanie z dnia 28 maja 2007 roku). W dniu 8 czerwca 2007 roku skarżący zgłosił się do siedziby Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. i został pouczony o konieczności przedłożenia zaświadczenia o opłacaniu składek w okresie współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej oraz zapoznany z przepisami prawa materialnego dotyczącymi przedmiotowej sprawy. Skarżący uznał jednakże, że dokument ZUS z dnia 22 lutego 2002r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej jest ważny i wystarczający. W ocenie organu, dokument taki był wystarczającą podstawą do zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej, ale wyłącznie w stanie prawnym obowiązującym w czasie uprzednich rejestracji skarżącego tj. w dniu 31 stycznia 2002 roku i w dniu 4 marca 2004 roku. W myśl wówczas obowiązujących przepisów, o zaliczeniu okresu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej do okresu uprawniającego do zasiłku decydowało podleganie ubezpieczeniu społecznemu z tego tytułu (art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - Dz.U. z 2003 roku, Nr 58, poz. 514 z późn. zm.). Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (wejście w życie od dniem 1 maja 2004 roku), wprowadziła zapis, z którego wynika, że warunkiem zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej jest opłacenie za ten okres składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W skardze na powyższą decyzję J.G. zarzucił naruszenie art. 220 k.p.a. i § 4.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, co miało istotny wpływ na treść decyzji I instancji oraz podtrzymanie tego stanu w postępowaniu II instancji. Ponadto skarżący zarzucił decyzji sprzeczność z zasadą ochrony praw słusznie nabytych, błędne i nietrafne uzasadnienia decyzji II instancji oraz sprzeczność z interesem społecznym i elementarnym poczuciem sprawiedliwości. J.G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w części dotyczącej stawki zasiłku podstawowego i okresu jego wypłacania. Skarżący wyjaśnił, że w sprawie naruszono art. 220 k.p.a. i sformułowany w tym samym duchu § 4.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, których celem jest ograniczenie biurokracji, ale przede wszystkim ochrona petenta przed wymuszaniem na nim dodatkowych obciążeń czy czynności ponad rzeczywiście niezbędne. W ocenie skarżącego, pomimo zmiany ustawy dotyczącej bezrobotnych i związanej z tym zmiany niektórych określeń i definicji – przedłożone wcześniej zaświadczenie z ZUS zawiera wszystkie dane niezbędne do aktualizacji stanu faktycznego w sposób zgodny z nową ustawą. O fakcie opłacania składek w wymaganej ówcześnie wysokości świadczy w oczywisty sposób brak zadłużenia potwierdzony w zaświadczeniu ZUS. Można było zatem przeprowadzić aktualizację danych istniejących w myśl zapisu § 4.2 cytowanego wyżej rozporządzenia. J.G. wskazał, że stan prawny PRL nie dopuszczał dowolności w ubezpieczeniu społecznym właścicieli zakładów rzemieślniczych i osób współpracujących, stawki składek obowiązującego ubezpieczenia były określane przez państwo, a ich uiszczanie skrupulatnie kontrolowane, bo zaległości skutkowały dotkliwymi represjami z likwidacją firmy włącznie. Niemożliwe było niepłacanie składek lub uiszczanie składek poniżej państwowego minimum. Zdaniem skarżącego, nowoczesną administrację powinna cechować służebna rola wobec obywateli, co manifestuje się m. in. poprzez odpowiedni poziom samokontroli i elastyczność działania. Właściwą reakcją urzędu byłoby zwrócenie się do skarżącego o wyrażenie zgody na wykorzystanie dokumentu znajdującego się w zasobach PUP do aktualizacji zgodnie z wymogami nowej ustawy. Dopiero przy braku zgody strony urząd wymagałby dostarczenia nowego druku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Jak już wyżej wskazano, przedmiotem postępowania, które toczyło się przed organami administracji był status osoby bezrobotnej i wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Kwestią sporną była możliwość zaliczenia do okresu zasiłkowego zatrudnienia skarżącego jako osoby współpracującej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 kwietnia 1983 roku do dnia 31 października 1990 roku, a konkretnie sprawa aktualności zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...], dotyczącego ubezpieczenia społecznego za wskazane wyżej lata. Materialne przesłanki zaliczenia danego okresu zatrudnienia jako osoby współpracującej do okresu zasiłkowego zostały uregulowane w przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz.1001 ze zm.). Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit d) ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wysokość zasiłku została natomiast uregulowana w treści art. 72 ustawy, który to przepis wskazuje kwotę zasiłku dla bezrobotnych oraz procentowo określa wysokość zasiłku jaką otrzymuje bezrobotny zależnie od długości okresów wskazanych w treści art. 71 ust. 1 pkt 2. Od długości okresu uprawniającego do zasiłku ustawodawca uzależnił również okres na jaki zasiłek jest przyznany (73 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy). W sytuacji skarżącego zaliczenie bądź niezaliczenie okresu zatrudnienia jako osoby współpracującej do okresu uprawniającego do zasiłku powoduje zmianę zarówno długości okresu przyznania zasiłku jak również jego kwoty. Należy jednocześnie wyjaśnić, że w stanie prawnym przed wejściem w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (czyli przed dniem 1 maja 2004 roku), materie wyżej wskazane regulowała ustawa z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.). Odpowiednikiem przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit d) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy był art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. d) poprzednio obowiązującej ustawy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie. Ustawodawca zaostrzył zatem wymagania jakie stawia się osobom bezrobotnym, wskazując jako przesłankę zaliczenia danego okresu zatrudnienia jako osoba współpracująca do okresów podlegania zasiłkowi, konieczność opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, a nie jak wcześniej tylko podlegania ubezpieczeniu społecznemu, niezależnie czy składki były opłacane czy też nie. Bezspornym jest, iż skarżący w uprzednio obowiązującym stanie prawnym był rejestrowany jako osoba bezrobotna i otrzymywał zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku podstawowego – decyzja [...] (k. 11 akt sądowych). Dokonując ponownej rejestracji w dniu 16 stycznia 2007r., w związku ze zmianą stanu prawnego pojawiła się konieczność uaktualnienia istniejących w Urzędzie Pracy danych, między innymi zaświadczenia dotyczącego przebiegu ubezpieczenia społecznego w okresie od 1 kwietnia 1983 roku do dnia 31 października 1990 roku. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został w tym dniu pouczony o zmianie stanu prawnego i zobowiązał się do dostarczenia poprawionego świadectwa pracy oraz dokumentów, które potwierdzałyby opłacanie składek za sporny okres – oświadczenie k. 93 akt administracyjnych. Powiadomiono jednocześnie skarżącego, że na dzień rejestracji tj. 16 stycznia 2007r. ma udokumentowane 18 lat pracy, co uprawnia go do zasiłku w wysokości 100%. Już na wstępie należy wskazać, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko organów, że zaświadczenie, które skarżący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w dniu 22 lutego 2002 roku nie mogło być uznane za wystarczające dla udokumentowania, że skarżący w okresie od 1 kwietnia 1983 roku do dnia 31 października 1990 roku opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej oraz że podstawę wymiaru składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przedmiotowe zaświadczenie nie dowodzi spełnienia przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit d) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dane w nim zawarte jednoznacznie określają jedynie podleganie ubezpieczeniu społecznemu i roczne kwoty dochodu stanowiącego podstawę wymiaru składki. Natomiast brak danych na temat zadłużenia w opłacaniu składek nie świadczy wcale o ich opłaceniu. W zaświadczeniu nie wskazano bowiem, że zadłużenie nie występuje – odpowiednie rubryki zostały pominięte i nie sposób na tym etapie postępowania ustalać czy z powodu nieobjęcia tych danych zakresem wniosku o wydanie zaświadczenia czy też z innych przyczyn. Niejasna jest również informacja dotycząca stosunku podstawy wymiaru składek do najniższego wynagrodzenia, gdyż dotyczy ona lat 90-ych, a nie okresu objętego zaświadczeniem. Z powyższych względów Sąd uznał, iż stanowisko organów zatrudnienia o konieczności uzupełnienia danych skarżącego w związku ze zmianą przepisów należy uznać za zasadne, a brak prawidłowego dokumentu potwierdzającego opłacane przez skarżącego składek za sporny okres nie dawał organom podstawy do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. Jednym z zarzutów skargi jest naruszenie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. (Dz.U. Nr 262, poz. 2607) w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, zgodnie z którym w przypadku gdy bezrobotny lub poszukujący pracy był już zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy, ponowna rejestracja polega na wprowadzeniu do rejestru nowych danych lub aktualizacji istniejących. Nie ulega wątpliwości, że organy administracji posiadały informacje, że skarżący w latach 1983 – 1990 był zarejestrowany jako osoba współpracująca oraz że podlegał ubezpieczeniu społecznemu. Jednakże niezależnie od tego, czy uznanie, że kwestia opłacania składek na ubezpieczenie społecznego w tym okresie mieści się w kategorii aktualizacji danych istniejących czy też wprowadzenia nowych danych, to nie sposób zarzucić organowi naruszenie cytowanego wyżej przepisu. Powiatowy Urząd Pracy w Ł. zwrócił się bowiem w dniu 12 lutego 2007 roku do właściwego oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych celem uzyskania informacji w zakresie opłacania przez skarżącego składek na ubezpieczenie społeczne w spornym okresie, uzyskując jednak odpowiedź, że brak jest podstaw prawnych do przekazania takich danych organowi zatrudnienia. W piśmie z dnia 5 marca 2007r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł., podał, iż dane o które wystąpił Urząd Pracy mogą być udostępnione bezpośrednio Panu J.G. Ocena odpowiedzi udzielonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wykracza poza ramy tego postępowania, jednakże stwierdzić należy, że Powiatowy Urząd Pracy w Ł. dołożył starań by nie przerzucać na stronę obowiązków wynikających z konieczności aktualizacji dokumentów. W konsekwencji nie można podzielić również zarzutu skarżącego naruszenia art. 220 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, znanych organowi z urzędu bądź możliwych do ustalenia przez organ na podstawie posiadanej ewidencji, rejestrów lub innych danych albo na podstawie przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych (dowodu osobistego, dowodów rejestracyjnych i innych). Mając powyższe rozważania na uwadze stwierdzić należy, że organy zatrudnienia nie posiadały informacji w przedmiocie opłacania przez skarżącego składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej w okresie od 1 kwietnia 1983 roku do dnia 31 października 1990 roku, nie mogły ich uzyskać (mimo podjęcia takich prób), a także nie wynikały one z przedstawionych już wcześniej dokumentów. Podnieść również należy, iż w toku prowadzonego postępowania organy zatrudnienia kilkukrotnie informowały skarżącego o konieczności dostarczenia dokumentów potwierdzających opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne w spornym okresie (oświadczenie z dnia 16.01.2007r. – k. 93, pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy nr 1 z dnia 12 marca 2007r. – k. 110, pismo Wojewody [...] z dnia 30 kwietnia 2007r. – k. 123, oświadczenie z dnia 8 czerwca 2007r. – k. 73.), a także o fakcie odmowy udostępnienia stosownych danych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Ł.. Skarżący był zatem doskonale zorientowany w przedmiocie i stanie sprawy, jednak nie podjął żadnych działań zmierzających do przedłożenia organowi stosownych dokumentów. J.G. zarzucił także w skardze naruszenie przez organ zasady ochrony praw słusznie nabytych poprzez anulowanie zapisów dokumentacji urzędu pracy. Również z tym zarzutem nie sposób się zgodzić. Organy nie dokonały bowiem anulowania zapisów występujących w dokumentacji lecz stwierdziły jedynie (w sposób zasadny), że posiadane zaświadczenie nie dokumentuje okoliczności koniecznych dla wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. W istocie organy działały mając na względzie interes strony, gdyż dążyły do takiego skompletowania dokumentów, które zapewni skarżącemu uzyskanie świadczenia w sposób dla strony najbardziej korzystny. Nie można zatem mówić, co zarzuca skarżący, o naruszeniu interesu społecznego i elementarnego poczucia sprawiedliwości. Dodatkowo należy zauważyć, iż z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż każde zgłoszenie się do rejestracji jako osoba bezrobotna powoduje wszczęcie nowego postępowania w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych. Nie może być zatem mowy o utracie praw nabytych np. w przypadku odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej w toku kolejnej rejestracji. Każdorazowo bowiem organ ma obowiązek sprawdzenia przysługujących stronie uprawnień, odnosząc się do aktualnie obowiązującego (tj. z dnia rejestracji) stanu prawnego. Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Te warunki uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają. W szczególności zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody [...] w sposób pełny odnosi się do podstaw prawnych i faktycznych podjętej decyzji. Przeciwne twierdzenia strony skarżącej podniesione w skardze nie znajdują w ocenie Sądu, potwierdzenia w aktach sprawy. Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. T.G.