III SA/Łd 586/14

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2009 roku postanawia odmówić K. R. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych R.A. III SA/Łd 586/14 Uzasadnienie Pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. K. R. (dalej wnioskodawca) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2009 roku. W treści skargi sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając następnie – po wezwaniu Sądu - formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF". Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką (24 lata). Osiąga dochody z tytułu działalności gospodarczej w wysokości 94.450,51 zł. Żona wnioskodawcy otrzymuje zasiłek przedemerytalny w kwocie 775,38 zł. Zgodnie z oświadczeniem nie dysponuje żadnymi oszczędnościami. Wskazał natomiast na fakt posiadania szeregu przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro (m.in. wyposażenie stacji paliw, meble, komputery, samochody). Z uzasadnienia wniosku wynikało natomiast, że wnioskodawca zaciągnął kredyt, którego obecna wysokość do spłaty wynosi 529.398,00 zł oraz spłaca raty umowy leasingowej zakupionego samochodu ciężarowego o wartości 300.000,00 zł. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tym samym wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, iż stosownie do powołanych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 roku o sygn. akt GZ 71/04). W tej sytuacji referendarz sadowy uznał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że skarżący osiąga miesięczne dochody w wysokości 95.450,51 zł. W ocenie Referendarza sądowego rozpoznającego wniosek, fakt osiągania dochodów we wskazanej wysokości w zestawieniu z wysokością kosztów sądowych na tym etapie postępowania (wpis od skargi w kwocie 376 zł) oraz faktem, iż ewentualne inne i przyszłe koszty niewątpliwie rozłożone byłyby w czasie, dają asumpt do stwierdzenia, że poniesienie kosztów postępowania w sprawie nie doprowadzi do uszczerbku utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy. Jedynie na marginesie wskazać należy, że wnioskodawca zaciągnął kredyt bankowy, którego raty obecnie spłaca (obecna wysokość zobowiązania – 529.398,00 zł) oraz reguluje raty umowy leasingowej zakupionego za kwotę 300.000,00 zł pojazdu. W tym kontekście wskazać należy, że przedkładanie należności o charakterze prywatnoprawnym, czy też związanych z prowadzoną działalnością, nad publicznoprawnymi nie może skutkować przerzuceniem ciężaru finansowania postępowań sądowo-administracyjnych na Skarb Państwa. W podobny sposób wypowiadała się już Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w orzeczeniach z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FZ 150/06, z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I FZ 9/06, czy z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt II OZ 475/05. Przedmiotowe informacje mogą świadczyć o tym, że wnioskodawca dysponuje bieżącymi środkami pieniężnymi, a przedmiotowe ustalenie nie może pozostać bez znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, uznać należy, że wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, a ich uiszczenie spowoduje uszczerbek dla utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.