III SA/Łd 589/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005 roku sprawy ze skargi J.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę III SA/Łd 589/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w O., na podstawie art. 88 ust. l i ust. 4, art. 92 ust. l i ust. 2, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2002 r. nr 7 poz. 58 ze zm.) w związku z § 1 ust. l pkt 5 oraz ust. 2 pkt l i pkt 4, pkt 5, § 8, § 9 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100 poz. 918) i § 14 Rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131 poz. 1469 ze zm.) postanowił odmówić J.K. - emerytowi policyjnemu, zam. R. 128, prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 19 października 2001 r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, iż policjant początkowo w latach od 16 kwietnia 1983 r. do 29 września 1992 r. pełnił służbę w Komendzie Powiatowej Policji w O. i zamieszkiwał w R. 124. Na skutek dziedziczenia po ojcu w 1986 r. stał się on w ¼ właścicielem domu jednorodzinnego położonego w R. nr 124, składającego się z 6 pomieszczeń o łącznej powierzchni użytkowej 127,63 m2 i powierzchni mieszkalnej 69,07m2. Pozostały udział ¾ części posiadała jego matka - emerytka. Przedmiotowy udział policjanta w nieruchomości odpowiadał - 17,27m2 powierzchni mieszkalnej i 31,91 m2 powierzchni użytkowej. Dwie normy zaludnienia odpowiadają od 14 -20 m2 powierzchni mieszkalnej. W dniu [...] aktem notarialnym sporządzonym w Kancelarii Notarialnej w P. (rep. [...]) policjant darował (zrzekł się) swój udział synowi R. Powyższe zostało ustalone na podstawie kserokopii aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...], kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 czerwca 1993 r. oraz protokołu z przeprowadzonej wizji lokalnej z dnia 25 maja 2005r. dotyczącej obliczenia metrażu lokalu. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że tym samym aktem notarialnym Rep A. Nr [...] z dnia [...] syn R. ustanowił na rzecz policjanta służebność osobistą polegającą na prawie korzystania z pokoju, kuchni, łazienki i korytarza od strony wschodniej. Do chwili obecnej J.K. zajmuje nieprzerwanie ww. dom jednorodzinny. Jego syn zamieszkuje w tym samym domu (wejście z drugiej strony budynku). Komendant Powiatowy Policji w O. wskazał, że w okresie od 30 września 1992 r. do 31 listopada 2000 r. J.K. pełnił służbę w Komendzie Powiatowej w P. i w tym okresie przysługiwał mu przedmiotowy równoważnik, gdyż miejsce pełnienia służby w stosunku do miejsca zamieszkania to miejscowość oddalona, natomiast po tym dniu został przeniesiony do Komendy Powiatowej w D., jako miejscowości pobliskiej, tracąc te uprawnienia. Od 30 czerwca 2003 r. jest emerytem policyjnym. Organ I instancji stwierdził, iż J.K. nie posiada uprawnień do przedmiotowego równoważnika z uwagi na występujące ujemne przesłanki w postaci posiadania domu jednorodzinnego na podstawie prawa służebności osobistej polegającej na prawie korzystania z pokoju, kuchni, łazienki i korytarza od strony wschodniej, zajmowania domu jednorodzinnego, będącego przedmiotem spadku, którego udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia oraz zrzeczenia się prawa własności do dotychczas zajmowanego domu w wyniku darowizny na rzecz swojego syna, a to oznacza, zgodnie z przepisami § l ust. l pkt 5 oraz ust. 2 pkt l, pkt 4, pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100 poz. 918) utratę prawa do ww. równoważnika. Organ I instancji wskazał, że z dniem 19 października 2001r. do przepisu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji została wprowadzona ustawowa definicja "miejscowości pobliskiej" (ustawa z 27 lipca 2001r. o zmianie ustawy o Policji -Dz. U. nr 100 poz. 1084) i od tego dnia usunięta została przeszkoda w postaci braku podstawy prawnej wstrzymania wypłaty równoważnika z powodu zamieszkiwania policjanta w miejscowości pobliskiej, z której to przyczyny organ II instancji stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...]. Od powyższej decyzji odwołał się J.K.. Odwołujący się podał, iż posiada jedynie służebność polegającą na prawie korzystania z pokoju, kuchni i łazienki. Nie jest właścicielem tych pomieszczeń ani samoistnym posiadaczem. Ponadto podał, iż prawo to jest ustanowione nie tylko na jego użytek, ale również jego matki. Jest żonaty. Budynek mieszkalny był współwłasnością ojca i matki, a on w tym budynku zamieszkiwał wyłącznie na zasadzie użyczenia. W 1993 r. przepisał synowi w drodze darowizny tę nieruchomość, od tego czasu wyłącznym właścicielem obiektu jest syn. Odwołujący się podniósł, iż od 1 grudnia 2000 r. pełnił służbę w Komisariacie w D., a dodatek, mimo iż stan faktyczny nie uległ zmianie, został mu przyznany do 19 października 2001 r. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał powyższą decyzję w mocy. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zmianami) oraz art. 92 ust. 2 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. Nr 7 z 2002 r., poz. 58), w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, póz. 918 z późn. zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 21 maja 2004 r. J.K. skierował pozew do Sądu Rejonowego w O. z żądaniem zasądzenia na jego rzecz od Komendy Powiatowej Policji w O. kwoty 12.500,0 zł z. tytułu bezzasadnego i bezprawnego wstrzymania mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Po potwierdzeniu przez Sąd Rejonowy w O. - postanowienie z dnia 9 lipca 2004 r. (sygn. akt [...]) - braku swojej właściwości, sprawa została rozpoznana przez organ II instancji - Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. stwierdził nieważność decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. w sprawie wstrzymania J.K. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, z powodu wydania jej bez podstawy prawnej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] organ I instancji odmówił skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 19 października 2001 r., tj. od daty wejścia w życie znowelizowanej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 100, poz. 1084). Przedmiotowa decyzja została zaskarżona przez stronę do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., który orzekł - decyzją Nr [...] z dnia [...] - o jej uchyleniu i jednocześnie zalecił ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji. W dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w O., decyzją Nr [...], ponownie odmówił J.K. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 19 października 2001 r. Z uwagi na wniesienie przez stronę odwołania od tej decyzji, Komendant Wojewódzki Policji w Ł., decyzją Nr [...] z dnia [...], uchylił decyzję organu l instancji - Nr [...] z dnia [...] i przekazał akta sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją Nr [...] z dnia [...], Komendant Powiatowy Policji w O. odmówił J.K. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, od dnia 19 października 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest świadczeniem zastępczym, przyznawanym policjantowi do czasu zrealizowania prawa do lokalu przez jego przydział lub przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie tego lokalu. Warunkiem koniecznym do uzyskania równoważnika określonego w art. 92 ust. 1 ustawy pragmatycznej jest spełnienie przesłanek do przydziału lokalu na zasadach określonych w art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. Nr 7 z 2002 r., poz. 58 z późn. zmianami). Uprawnienie to jest jednak ograniczone dyspozycją art. 95 ust. 1 tej ustawy oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.). W świetle tych przepisów prawo do równoważnika nie przysługuje m. in. w przypadkach posiadania, utraty lub zbycia prawa m. in. do domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji. Przepis art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, wymieniając rodzaje domów i lokali, których posiadanie przez policjanta wyłącza prawo do przydziału lokalu, a więc także równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, pozwala na stwierdzenie, iż ustawodawca w tym przepisie wyraźnie wskazał na te domy i lokale, w stosunku do których policjantowi przysługuje tytuł prawny m. in. prawo własności. Organ odwoławczy stwierdził, iż bezspornym w niniejszej sprawie jest, że J.K., w związku z uzyskaniem prawa współwłasności do domu jednorodzinnego, utracił prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zrzeczenie się prawa współwłasności na rzecz syna - umowa darowizny Rep. A Nr [...] z dnia [...] - nie wnosi do sprawy żadnych zmian, a wręcz przeciwnie stanowi dodatkową, ujemną przesłankę do przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.). Organ wskazał, że J.K. zostało przyznane prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby i w miejscowości pobliskiej z racji pełnienia służby - w okresie od m-ca października 1991 r. do dnia 30 listopada 2000 r., w miejscowości niepobliskiej miejscu zamieszkania (czas dojazdu przekraczał 1 godzinę w jedną stronę). Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż z dniem 12 maja 2005 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 70, poz. 633). W przedmiotowym akcie prawnym został uchylony § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 918), który stanowił, że przepisy rozporządzenia miały zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. Nr 8 z 2004 r., poz. 67 z późn. zm.). Tym samym ustały przesłanki stanowiące podstawę do przyznania wymienionej grupie osób prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podał, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się na postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 czerwca 1993 roku o stwierdzeniu nabycia spadku, ale pominięto, że przez cały ten okres, pomimo tegoż postanowienia równoważnik był mu przyznany i otrzymywał go, a jego sytuacja prawna nie zmieniła się. Podniósł, że udział spadkowy przeniósł na syna umową darowizny w 1999 roku i od tego roku nie jest współwłaścicielem, ani właścicielem nieruchomości, czy lokalu, które dawałyby podstawę do odmowy przyznania mu dodatku. Ponadto skarżący podniósł, że takie stanowisko podzielał również jego pracodawca, o czym świadczy okoliczność, iż do 1 grudnia 2000 r. otrzymywał dodatek, a obecnie jak wynika z zaskarżonej decyzji ustalono, że należał mu się do 19 października 2001 roku. Jednocześnie podniósł, iż na marginesie zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki wskazał, że został uchylony przepis § 8 rozporządzenia MSWiA z 8 czerwca 2002 roku, który stanowił, że przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania do emerytów i rencistów. Zdaniem skarżącego pracodawcy umknął fakt, że przepis ten wszedł w życie w 2005 r., a on dochodzi swojego roszczenia w oparciu o stan prawny przed wejściem w życie tego przepisu. Skarżący wniósł o zmianę powyższej decyzji i uwzględnienie odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. l tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Sprawa niniejsza dotyczy odmowy przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 19 października 2001 r. Jak wynika z materiału dowodowego skarżący zamieszkuje nieprzerwanie w nieruchomości położonej we wsi R. Zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Nr [...] z dnia [...] skarżący pełnił służbę w miejscowości P. i z uwagi na to, że miejscowość ta nie była miejscowością pobliską miejsca pełnienia służby, otrzymywał on równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Rozkazem personalnym z dnia 30 listopada 2000 r. skarżący odwołany został ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w P. i mianowany został na stanowisko kierownika ogniwa dochodzeniowo - śledczego Komisariatu Policji w D. Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w O. wstrzymał z dniem 1 grudnia 2000 r. wypłatę skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z uwagi na to, że miejsce, w którym pełnił służbę – D. jest miejscowością pobliską miejsca jego zamieszkania. Decyzja ta stała się ostateczna, bowiem J.K. nie odwołał się. Od 30 czerwca 2003 r. skarżący jest emerytem. Pismem z dnia 11 sierpnia 2004 r. skarżący wniósł o przywrócenie i wypłatę mu równoważnika pieniężnego, ponieważ nie posiada własnego lokalu, a decyzja Komendanta Powiatowego Policji o wstrzymaniu wydana została w oparciu o błędne ustalenia faktyczne. Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...], gdyż jako podstawa prawna decyzji wskazane zostały przepisy zarządzenia MSWiA z dnia 30 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (M.P. Nr 76, poz. 707), które nie mogły stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Wydając ponowne decyzje w sprawie organy administracji odmówiły skarżącemu przyznania równoważnika pieniężnego od 19 października 2001 r. , gdyż z datą tą do przepisu art. 88 ustawy o Policji wprowadzona została definicja miejscowości pobliskiej. Zgodnie z treścią art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) miejscowością pobliską, jest miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkiem publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Z materiału dowodowego wynika, że czas dojazdu z R. do D. i z powrotem nie przekracza dwóch godzin. W tej sytuacji prawidłowo organy administracji uznały, iż miejscowość – D., w której skarżący pełnił służbę od 11 grudnia 2000 r. jest miejscowością pobliską miejsca jego zamieszkania. Sporna jest również okoliczność posiadania przez skarżącego lokalu mieszkalnego w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia przez niego służby. Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 powołanej ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W wyroku z dnia 29 listopada 2004 r. K 7/04 OTK-A 2004/10/109 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż z art. 92 ust. 1 ustawy jasno wynika cel, któremu ma służyć przedmiotowe świadczenie. Ma ono stanowić rekompensatę finansową dla policjanta, któremu art. 88 ust. 1 ustawy nadaje prawo podmiotowe do określonego w tym przepisie lokalu mieszkalnego, jeżeli ani on sam, ani członkowie jego rodziny określeni w art. 89 ustawy nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia przez policjanta służby ani w miejscowości pobliskiej. Fakt posiadania lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny stanowi negatywną przesłankę otrzymania tego równoważnika (por wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 696/98 Lex nr 45853). Na podstawie upoważnienia, zawartego w ust. 2 art. 92 cyt. ustawy o Policji, wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 918). Sprawa skarżącego wszczęta została przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., ale zgodnie z § 11, wobec tego, że nie została ostatecznie zakończona, stosuje się przepisy tego rozporządzenia. Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1. Oznacza to, iż zrzeczenie się prawa do budynku będącego przedmiotem współwłasności skutkuje utratą prawa do otrzymania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie organy administracji ustaliły, iż skarżący zamieszkuje w R. w nieruchomości, która stanowiła początkowo własność jego rodziców. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 1993 r Sąd Rejonowy w P. Wydział I Cywilny sygn. akt [...] stwierdził, iż spadek i wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne po zmarłym J. K. (ojcu skarżącego) dziedziczą z mocy ustawy żona J. K. i syn J.K. po ½ części każde z nich. Na podstawie umowy darowizny z dnia [...] (akt notarialny Rep. A Nr [...]) J.K. i J.K. swoje udziały wynoszące ¾ części i ¼ części w nieruchomości darowali J. i K.S. oraz R.K. R.K. zaś ustanowił na rzecz ww. nieodpłatnie i dożywotnio służebność osobistą polegającą na prawie korzystania z pokoju, kuchni, łazienki i korytarza. W ocenie Sądu, oświadczenie skarżącego o darowaniu swojego udziału we współwłasności nieruchomości zabudowanej jest równoznaczne z zrzeczeniem się prawa współwłasności do zajmowanego dotychczas domu, a to skutkuje utratą prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organy administracji prawidłowo przyjęły, że po stronie policjanta nie istniała niezbędna przesłanka braku posiadania lokalu mieszkalnego w miejscowości pobliskiej miejscu pełnienia służby, stanowiąca podstawę do przyznania pomocy finansowej w formie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący nie może wywodzić dla siebie pozytywnych skutków z faktu zrzeczenia się prawa do lokalu dotychczas zajmowanego. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. a.w.