III SA/Łd 589/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi D.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w części ustalającej termin, w jakim D.C. ma się poddać kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. określa, że zaskarżona decyzja w części, w jakiej stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. III SA/Łd 589/09 U Z A S A D N I E N I E Starosta Powiatu T. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) i art. 138 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. z 2005 Nr 108, poz. 908 ze zm.) zatrzymał D. C. prawo jazdy kat. "A", "B", "C", "E" do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje w zakresie posiadanego prawa jazdy. Integralną część decyzji stanowiło skierowanie z dnia [...] na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w którym powiadomiono D. C. o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia 23 marca 2008 r., zaznaczając, że niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w tym terminie spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podstawą wszczęcia postępowania był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w związku z ustaleniem przekroczenia przez D. C. 24 punktów karnych, z powodu dopuszczenia się, w okresie od dnia 13 listopada 2006 r. do 5 października 2007 r., wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za które łącznie otrzymał 26 punktów karnych. Rozpatrując odwołanie D. C. od decyzji i skierowania, w którym zarzucał on, że policja nie wysłała do niego listu ostrzegawczego, gdy zebrał 12 punktów, czym pozbawiono go możliwości skorzystania z prawa wynikającego z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję jedynie w części dotyczącej terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji wyznaczając nowy termin sprawdzenia kwalifikacji do dnia 30 maja 2008 r. Organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa a jedynie termin poddania się egzaminowi sprawdzającemu stał się nieaktualny, wobec czego decyzję w tej części uchylił i orzekł co do istoty w tym zakresie. Podniesiono także, iż art. 130 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o ruchu drogowym], zgodnie z którym kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie dotyczy osób, które przed jego rozpoczęciem dopuściły się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 (§ 8 ust. 6 rozporządzenia). Skarżący natomiast za wszystkie wykroczenia został ukarany mandatami karnymi kredytowanymi, które z chwilą przyjęcia przez kierowcę stały się prawomocne. Wobec tego nie ma znaczenia fakt braku dokumentacji wypadkowej dotyczącej wykroczenia z dnia 5 października 2007 roku, bowiem i w tym przypadku skarżący przyjął mandat karny. Zaskarżając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. C. podniósł, iż poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do dnia 30 maja 2008 r. jest niewykonalne a rozstrzygnięcie organu odwoławczego, co do braku obowiązku powiadomienia listem ostrzegawczym kierowcy o punktach karnych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji i możliwości skorzystania przez niego z udziału w kursie reedukacyjnym narusza art. 130 § 4 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skarżący wystąpił jednocześnie do Sądu o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności przepisów § 1 ust. 1 pkt 6 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z art. 2 i 32 Konstytucji R.P. Wyrokiem z dnia 30 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu T. w części dotyczącej skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz oddalił skargę w pozostałej części. Uznając skargę za uzasadnioną w części dotyczącej skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Sąd podkreślił, iż przepis art. 114 ust. 1 lit b ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje i nie upoważnia starosty do wyznaczenia takiego terminu, a tym samym do wyznaczenia daty wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. W razie niepoddania się obowiązkowi złożenia egzaminu, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) wskazywanej ustawy. Zdaniem Sądu I instancji, przepis ten nie określa daty sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a tym samym nie precyzuje, po jakim czasie od skierowania na egzamin starosta może zastosować powyższą sankcję. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, określenie granicznej daty wykonania obowiązku będzie dopuszczalne jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej, będzie przewidywał możliwość określenia w tej decyzji daty wykonania obowiązku. Jeżeli przepisy nie przewidują takiego działania administracji, oznacza to, iż nie może ona działać w sposób legalny. Organy administracji mogą bowiem władczo kształtować sytuację obywateli wyłącznie, gdy przewiduje to przepis prawa powszechnie obowiązującego. Zatem wszystkie elementy decyzji, zarówno rozstrzygnięcie jak i warunki, terminy i inne dodatkowe zastrzeżenia, winny mieć oparcie w przepisach ustawowych lub wykonawczych. W braku podstawy prawnej do ustalenia np. terminu wykonania nałożonego obowiązku, termin ten należy uznać za pozbawiony podstawy prawnej, a zatem nieważny zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oddalając skargę w pozostałym zakresie WSA wyjaśnił, że wydanie decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy było prawidłowe w świetle art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy. Sąd nie podzielił także stanowiska skarżącego, że organy administracji pozbawiły go możliwości skorzystania ze szkolenia powodującego zmniejszenie ilości punktów naliczanych za naruszenie przepisów drogowych oraz oddalił jego wniosek o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., w której zarzuciło na podstawie art. 173 i 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): 1) naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie przy wykładni art. 114 ust 1 lit b ustawy – Prawo o ruchu drogowym § 6 oraz § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, poz. 215 ze zm.), 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że decyzje w części dotyczącej skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zostały wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. poprzez nieuprawnione stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w całości w sytuacji kwestionowania przez Sąd decyzji jedynie w części ustalającej termin w jakim skierowany ma poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, 4) naruszenie art. 141 § 1 ustawy p.p.s.a. poprzez niewskazanie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, w sytuacji kwestionowania przez Sąd decyzji jedynie w części ustalającej termin w jakim skierowany ma poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Wniesiono o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 15 października 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I OSK 35/09) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu wskazano, że podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia, czy w przypadku przekroczenia przez kierowcę określonej liczby punktów wpisanych do ewidencji osób naruszających przepisy o ruchu drogowym uprawnienia starosty przewidziane art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo o ruchu drogowym obejmują tylko skierowanie kierującego pojazdem na sprawdzenie kwalifikacji, czy także termin takiego sprawdzenia. Jak wskazał NSA, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) powoływanej ustawy stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. NSA podkreślił, że sformułowanie "sprawdzeniu... podlega" dowodzi, że wydanie decyzji o skierowaniu kierowcy na sprawdzenie jego kwalifikacji nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu orzekającego. W razie przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji – starosta jest zobowiązany skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie kwalifikacji. Jednocześnie NSA zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w przepisie mowa jest wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzanie jego kwalifikacji. Przepis ten nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Brak w przepisach o ruchu drogowym podstawy do określania przez organ terminu wykonania omawianego skierowania oznacza, że decyzja taka w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej, a to z kolei dowodzi, że zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzja taka w tej części jest nieważna, co obliguje do wyeliminowania jej w tym zakresie z obrotu prawnego. Jak podniósł NSA, wskazane wady uzasadniały stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji jedynie w części dotyczącej terminu. W żaden sposób nie podważały natomiast zasadności samego skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tymczasem WSA w Łodzi zaskarżonym wyrokiem stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wyjaśniając przy tym, w uzasadnieniu swego orzeczenia, przyczyn i podstaw takiego rozstrzygnięcia. Dlatego NSA uznał za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez niewskazanie podstaw stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdu w sytuacji kwestionowania decyzji jedynie w części ustalającej termin, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W wytycznych dla Sądu I instancji, NSA wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązany będzie po raz kolejny ocenić legalność omawianych decyzji i rozważyć czy zachodzą przesłanki do wyeliminowania tych rozstrzygnięć w całości czy w określonej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc od merytorycznych rozważań dotyczących zaskarżonej decyzji, na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne, niż wyjaśnione przez NSA. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2009 r., jednoznacznie określił swoje stanowisko, co do sposobu rozumienia norm prawnych mających zastosowanie w sprawie. Jak wskazał, przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o ruchu drogowym] stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 cytowanej ustawy. Powołany przepis jednoznacznie precyzuje organ właściwy, procesową formę, charakter oraz przesłanki skierowania kierowcy na sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenia pojazdu. Skierowania takiego dokonuje starosta w drodze decyzji administracyjnej. Sformułowanie "sprawdzeniu (...) podlega" dowodzi przy tym, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany i nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu orzekającego. W razie przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji - starosta zobowiązany jest zatem skierować osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdami na sprawdzenie omawianych kwalifikacji. W przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) powoływanej ustawy mowa jest wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzanie jego kwalifikacji. Przepis ten nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że treść decyzji administracyjnych zawsze jest zdeterminowana przepisami prawa administracyjnego materialnego. Brak w przepisach o ruchu drogowym podstawy do określania przez organ terminu wykonania omawianego skierowania oznacza, że decyzja taka w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej, a to z kolei dowodzi, że zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzja taka w tej części jest nieważna, co obliguje do wyeliminowania jej w tym zakresie z obrotu prawnego. Dodać również należy, że jeżeli przepisy o ruchu drogowym nie zawierają odmiennych unormowań ustawowych i nie przewidują możliwości odmiennego uregulowania przez organ kwestii wykonalności przedmiotowego skierowania, to nie może ulegać wątpliwości, że podlega ono wykonaniu z dniem, w którym stanie się ono ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Kwestie te podlegają jednak ocenie nie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) cyt. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, lecz w odrębnym postępowaniu, które może być uruchomione na mocy art. 140 ust.1 pkt 4a) powoływanej ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy uznać, że decyzja Starosty Powiatu T. z dnia [...] w części ustalającej termin, w jakim skarżący ma się poddać kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji została podjęta bez podstawy prawnej, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., utrzymując w tej części decyzję dotkniętą wadą nieważności, rażąco naruszyło w tym zakresie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., czym także wyczerpało dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaistniałe wady skutkują stwierdzeniem nieważności wskazanych decyzji w części dotyczącej terminu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Powiatu T. z dnia [...] w zakresie określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji. Stosownie zaś do przepisu art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja w części określającej termin nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W pozostałej zaś części decyzje te są zasadne, bowiem bezspornie łączna ilość punktów za naruszenie przez skarżącego przepisów ruchu drogowego uzasadniała zarówno wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jak również skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a zatem w pozostałym zakresie skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g wydaje starosta. W niniejszej sprawie przyczyną powodującą konieczność wydania decyzji w trybie art. 138 ust. 1 tej ustawy było przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, to jest wystąpienie przesłanki z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy. Tym samym wydanie decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy było prawidłowe. Tak jak wskazywał już WSA w Łodzi po raz pierwszy rozpoznając sprawę i czego nie zakwestionował Naczelny Sąd Administracyjny, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego, dotyczące pozbawienia go przez organy administracji możliwości skorzystania ze szkolenia powodującego zmniejszenie liczby punktów naliczanych za naruszenie przepisów drogowych, a także braku skutków prawnych mandatu przyjętego po kolizji drogowej z dnia 5 października 2007 r. W szczególności organy administracji nie miały obowiązku wysyłania do skarżącego listu ostrzegawczego, którym byłby informowany o ilości zgromadzonych punktów. Skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego wielokrotnie za co zostały naliczone mu punkty odpowiadające dokonanym naruszeniom. W dniu 18.06.2006 r. zgromadził już łącznie 16 punktów. Zgodnie z przepisem § 4 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 poz. 1998) był informowany przez funkcjonariuszy policji o liczbie punktów przypisanych z tytułu naruszeń. Mógł wówczas skorzystać z uczestnictwa w szkoleniu przewidzianym w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Ponadto, jak każdy kierowca, był uprawniony, w myśl § 9 w/w rozporządzenia wystąpić o wydanie zaświadczenia o wpisach ostatecznych lub tymczasowych odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Skarżący nie skorzystał z powyższych uprawnień, a obecnie pragnie przerzucić skutki swej bezczynności na organy administracji. Także nie można uznać za trafne stanowiska wyrażonego w skardze, iż punkty przyznane w dniu 5 października 2007 r. nie powinny obciążać D. C., gdyż mandat przyjął w warunkach uniemożliwiających mu podejmowanie racjonalnych decyzji (szok doznany po kolizji drogowej). Nawet jeżeli w momencie przyjmowania mandatu skarżący był zdenerwowany, co miało w jego ocenie wpływać na wadliwość decyzji o przyjęciu mandatu, to zauważyć należy, iż po minięciu szoku wywołanego kolizją mógł, dbając własne interesy, podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji i ewentualnego uchylenia się od skutków przyjęcia mandatu. Jednakże do czasu doręczenia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w lutym 2008 r. działań takich nie podjął. Dlatego też zgłoszony zarzut należy uznać za bezzasadny, podniesiony wyłącznie w celu uchylenia się od odpowiedzialności spoczywającej na nim w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, również nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności z artykułami 2 i 32 Konstytucji R.P. przepisów § 1 ust. 1 pkt 6 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.202 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Zgodnie z art. 130 ust. 4 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Tak jak wyjaśniono to w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 30 września 2008 r., w oparciu o powyższą delegację Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia przewidziano, iż określa ono podmioty uprawnione do uzyskania informacji zawartych w ewidencji. Wskazany we wniosku skarżącego § 10 ust. 1 rozporządzenia stwierdza, iż informacji o wpisach w ewidencji udziela się: policji, sądom, prokuraturom, wojewodom (w stosunku do osób ubiegających się lub posiadających uprawnienia egzaminatora ), starostom (w stosunku do osób ubiegających się lub posiadających uprawnienia instruktora nauki jazdy), strażom gminnym (w przypadkach uzasadnionych wykonywaniem czynności sprawdzających w sprawach o naruszenie przepisów o bezpieczeństwie i porządku w ruchu drogowym), Żandarmerii Wojskowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Inspekcji Transportu Drogowego, innym instytucjom, którym nadano uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o naruszenie przepisów o bezpieczeństwie i porządku w ruchu drogowym. Wskazane przepisy nie naruszają artykułów 2 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przewidujących, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Treść wskazanych przez skarżącego przepisów rozporządzenia nie ogranicza prawa kierowców do uzyskania informacji lub zaświadczeń o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym naruszeniom. Uprawnienie do uzyskania takich informacji i zaświadczeń przewidziane zostało w § 9 powołanego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę w pozostałej części. R.A.