III SA/Łd 59/13

Dnia 5 kwietnia 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale III - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a: 1/ odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu; 2/ przyznać skarżącemu – A.K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. (MSi) A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania. W treści załączonego do skargi pisma zatytułowanego "Prośba" skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2013 roku skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego powyższego wniosku poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu o symbolu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W związku z niewykonaniem powyższego wezwania zarządzeniem z dnia 6 marca 2013 roku Referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2013 roku. Następnie w dniu 21 marca 2013 roku do Sądu wpłynęło pismo skarżącego zawierające wniosek (prośbę) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wskazanych w wezwaniu z dnia 23 stycznia 2013 roku. Do pisma skarżący załączył m.in. wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). W zawartym na powyższym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych skarżący oświadczył, że zamieszkuje razem z matką w mieszkaniu kwaterunkowym o pow. 37,7 m2. Oboje prowadzą jednak odrębne gospodarstwa domowe. Podkreślił przy tym, że jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Utrzymuje się z zasiłku z opieki społecznej w kwocie 238 zł. Kwotę tę przeznacza na zakup żywności i lekarstw. Jego matka pobiera emeryturę wysokości 1.000 zł, z której opłaca wszystkie wydatki związane z utrzymaniem mieszkania. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wypełnienia i zwrócenia do Sądu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, czyli przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF). Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl zaś art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Skarżący otrzymał wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu (PPF) w trybie awizo w dniu 11 lutego 2013 roku (vide: zarządzenie z dnia 28 lutego 2013 roku). W dniu 21 marca 2013 roku do tut. Sądu wpłynął wypełniony przez skarżącego formularz urzędowy wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) z wnioskiem o przywrócenie terminu m.in. do jego wypełnienia i zwrócenia do Sądu. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do § 2 powołanego artykułu, przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Podkreślić przy tym należy, że przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia łącznie przesłanek wymienionych w art. 87 p.p.s.a.. Zgodnie z tym przepisem pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Jednocześnie zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oceniając przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w aspekcie etapu postępowania, na którym został on złożony (przed wezwaniem do uiszczenia wpisu), stwierdzić należy, iż jest on niedopuszczalny. Uchybienie terminu, o którego przywrócenie wnosi skarżący, nie powoduje w istocie dla niego ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Przepisy p.p.s.a. nie zakreślają terminów, które zawężałyby czas, w jakim strona może wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, ani nie zakazują występowania z takim wnioskiem wielokrotnie w toku postępowania. Stąd strona ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy podczas całego postępowania sądowoadministracyjnego. W przedmiotowej sprawie ujemne skutki uchybienia siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu zostały przez skarżącego usunięte, bowiem do wniosku o przywrócenie terminu załączył on formularz PPF z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z tych względów, na podstawie art. 88 p.p.s.a, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, należało odrzucić jako niedopuszczalny. Jak już wskazano powyżej, niezłożenie przez skarżącego wypełnionego formularza w terminie wyznaczonym przez Sąd, nie spowodowało dla niego ujemnych skutków, bowiem skarżący dołączył go ponownie składając wniosek. Stąd też względy ekonomiki procesowej przemawiają za rozpoznaniem przesłanego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, złożonego na urzędowym formularzu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jako nowego wniosku. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący zamieszkuje razem z matką w mieszkaniu kwaterunkowym o pow. 37,7 m2. Oboje prowadzą jednak odrębne gospodarstwa domowe. Skarżący jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Utrzymuje się z zasiłku z opieki społecznej w kwocie 238 zł. Kwotę tę przeznacza na zakup żywności i lekarstw. Jego matka pobiera emeryturę wysokości 1.000 zł, z której opłaca wszystkie wydatki związane z utrzymaniem mieszkania. Ponadto skarżący i jego matka nie posiadają innego majątku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza kwotę dochodu i niezbędnych wydatków wnioskodawcy, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, że nie w jest stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504). Wobec powyższego, na podstawie art. 88 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. (MSi)