III SA/Łd 590/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. nr 139, poz. 993 z 2006 r. ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.), Wojewoda Ł.utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o wymeldowaniu J. O. wraz z małoletnią córką B. z pobytu stałego w lokalu nr [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Z. K. i A. K. - współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...]wystąpili z wnioskiem o wymeldowanie J.O. z małoletnia córką z pobytu stałego w lokalu nr [...] Decyzją z dnia [...] r. Prezydenta Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu J. O. z przedmiotowego miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że postępowanie dowodowe potwierdziło, że J. O. wyprowadziła się z przedmiotowego lokalu z końcem czerwca 2011 r. Potwierdzają to wszystkie zainteresowane strony, a także świadkowie S. W. i A.K. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik J. O. Zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 oraz art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł.utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że strony złożyły odmienne wyjaśnienia co do kwestii opuszczenia spornej nieruchomości. J. O.wskazała, że nie przebywa w miejscu pobytu stałego, ponieważ mieszkanie jest zagrzybione, a co za tym idzie przebywanie w nim z małym dzieckiem jest niewskazane. W związku z powyższym lokal przygotowany jest do kapitalnego remontu. Skarżąca podała, że obecnie przebywa w domu swojej matki, natomiast w miejscu pobytu stałego przebywa jeden lub dwa razy w tygodniu – taki stan trwa od lipca 2011 r. J. O. oświadczyła jednocześnie, że nie jest w stanie określić, kiedy sporny lokal zostanie wyremontowany. Natomiast wnioskodawcy stwierdzili, że ww. przeprowadziła się do nowo wybudowanego domu, a w spornym mieszkaniu pozostawiła tylko niepotrzebne jej przedmioty mające stworzyć pozory, że nie opuściła całkowicie mieszkania. Zdaniem wnioskodawców nie jest prawdą, aby sporna nieruchomość wymagała remontu, a J.O. nigdy nie sygnalizowała tego problemu i nie zwracała się do współwłaścicieli nieruchomości o zgodę na dokonanie remontu. Podczas oględzin spornego mieszkania przeprowadzonych w dniu [...] r. J. O. oświadczyła, że od września 2011 r. w miejscu pobytu stałego przebywa dwa razy w tygodniu, ale nie nocuje w nim ze względu na wilgoć i zagrzybienie. Pobyty te związane są z odbiorem korespondencji, doglądaniem mieszkania, przeprowadzaniem drobnych napraw. Strona załączyła opinię techniczną oraz kosztorys remontu. Organ wskazał, że podczas rozprawy administracyjnej świadek S.W.zeznał, że widział jak J. O. wyprowadziła się ze spornej posesji. Do podstawionego samochodu bagażowego wynoszono rzeczy, meble i różne przedmioty. Podczas tej przeprowadzki obecna była J. O. oraz jej brat. A. K. zeznała, że nie widuje J.O., ani jej samochodu na terenie posesji przy [...]. Powyższe potwierdził także A. K. Organ odwoławczy stwierdził, że deklaracje J. O. o zamiarze wyremontowania spornego lokalu oraz powrotu do niego w celu zamieszkania składane są na potrzeby niniejszego postępowania. Opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem ze wszystkich rzeczy należących do opuszczającego lokal. Pozostawienie rzeczy osobistych oraz sporadyczne wizyty w miejscu pobytu stałego nie świadczą o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że skarżąca w sposób dobrowolny i trwały opuściła przedmiotowy lokal, w sytuacji gdy stan zagrzybienia lokalu wyklucza trwałe zamieszkiwanie w tym lokalu, zatem jego opuszczenie przez skarżącą nie miało charakteru dobrowolnego. Nadto jak wynika z ustaleń organu I instancji lokal jest zagospodarowany i umeblowany, co wyraźnie wskazuje na to, że skarżąca nie opuściła mieszkania na stałe i ma zamiar ponownie zamieszkać w nim wraz córką, gdy tylko stan techniczny lokalu na to pozwoli. Ponadto pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i ustalenie jedynie na podstawie zeznań A. K. i pełnomocnika Z.K. że między stronami postępowania nie toczyły się rozmowy na temat remontu budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal, co pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami skarżącej, że A.. i Z. K. nie wyrażają zgody na remont budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2102.270) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanej normy prawnej organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż z sytuacją faktycznego opuszczenia lokalu mamy do czynienia wtedy, gdy osoba dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu. Warunkiem decydującym o wymeldowaniu danej osoby jest więc ustalenie przez organ administracji, czy dana osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny. Za miejsce stałego pobytu danej osoby uważa się miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, między innymi takie jak: mieszkanie, nocowanie, spożywanie posiłku, czy też przyjmowanie wizyt rodziny lub znajomych. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu organy administracji miały podstawę do oceny, dokonanej w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a., że J.O.opuściła przedmiotowy lokal. Okoliczność niezamieszkiwania skarżącej w lokalu położonym w [...]została potwierdzona w toku przeprowadzonego przez organy administracji postępowania wyjaśniającego. Fakt opuszczenia miejsca zameldowania został potwierdzony przez skarżącą, która oświadczyła, że nie może w nim zamieszkiwać ze względu na zagrzybienie ścian. Ponadto skarżąca oświadczyła, że przyjeżdża do lokalu, ale w nim nie nocuje ze względu na zdrowie dziecka. Przyjazdy do lokalu związane są z odbiorem korespondencji, doglądaniem lokalu, wymianą odzieży. Powyższe potwierdzają również inne dowody zgromadzone w toku postępowania administracyjnego, w tym zeznania świadków, z których wynika, że skarżąca opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały i zamieszkała w miejscowości B. D. Skoro skarżąca nie przebywa w spornym lokalu od około roku, nie przeprowadziła zapowiadanego remontu, wyprowadziła się do innego domu, to nie może budzić wątpliwości, że nie ma zamiaru powrócić do miejsca zameldowania na pobyt stały. Bezsporną w ocenie Sądu pozostaje również kwestia dobrowolności opuszczenia przez skarżącą lokalu [...] Co prawda skarżąca powołuje się na konieczność opuszczenia lokalu ze względu na jego stan techniczny i w tym upatruje brak dobrowolności opuszczenia, niemniej nie wykonała żadnych prac remontowych umożliwiających przebywanie w mieszkaniu. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżąca nie widzi w ogóle możliwości zamieszkiwania w spornym mieszkaniu. W ocenie Sądu, za dobrowolnością, jak i za zamiarem opuszczenia przez skarżącą dotychczasowego miejsca zameldowania przemawia fakt skoncentrowania centrum życiowego w innym miejscu. Trafnie więc organy administracji uznały, że ustalone w trakcie postępowania administracyjnego okoliczności świadczą o opuszczeniu przez J. O.dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Utrzymujący się ponad rok stan faktyczny, w którym osoba zameldowania na pobyt stały w danym lokalu rzeczywiście w nim nie mieszka, nosi znamiona trwałości. Reasumując stwierdzić należy, że brak podjęcia działań umożliwiających zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu, upływ długiego okresu od opuszczenia miejsca stałego zameldowania, jak również skoncentrowanie centrum życiowego w innym miejscu, wyraźnie wskazuje, że opuszczenie przez J. O. miejsca pobytu stałego miało charakter trwały i dobrowolny. Wskazać również należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny, której celem jest odzwierciedlenie stanu - faktycznego miejsca pobytu osoby. Jej ewidencyjno - rejestrowy charakter służy zbieraniu informacji w zakresie miejsca zamieszkania i pobytu osób. Skoro skarżąca nie zamieszkuje w przedmiotowym mieszkaniu, konieczne było doprowadzenie do stanu, w którym zapis ewidencji będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Organy administracji trafnie uznały, że wszystkie przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zostały spełnione, a wydana w sprawie przez organ odwoławczy decyzja jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. t.p.