III SA/Łd 591/07

Dnia 11 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego 1.uchyla zaskarżoną decyzję, 2.orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się orzeczenia, 3.zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A. z siedzibą w R. kwotę 2417 (dwa tysiące czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa – powołanej dalej o.p. (t.j.Dz.U.05.8.60 ze zm.), art. 23 ust. 2, art. 65 ust. 1, ust. 3, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U.04.68.622 ze zm.), art. 1, art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz.Urz.WE serii L 256 z dnia 7 września 1987 r. ze zm.), art. 12 ust. 3, art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. a i c, art. 29 ust. 1, art. 67, art. 201, art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.WE seria L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm.), art. 10 ust. 3 lit. a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 (Dz.Urz.WE Nr L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 142/2002 z 25 stycznia 2002 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.Urz.UE L z 26 stycznia 2002 r.) Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego. Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu [...] Spółka A. dokonała zgłoszenia celnego na dokumencie nr [...]. Zgłaszający w polu tego dokumentu zadeklarował towar opisany jako rozcieńczalnik do farb i lakierów, klasyfikując go do kodu TARIC 3814009090. Z uwagi na wątpliwości co do deklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu Taryfy celnej pismem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. zwrócił się do Centralnego Laboratorium Celnego w Warszawie o przeprowadzenie badań towaru w celu określenia jego składu surowcowego oraz wyrażenia opinii odnośnie deklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu taryfowego. W sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] Centralne Laboratorium Celne w Warszawie stwierdziło, że przesłane próbki stanowią alkohol etylowy skażony bitrexem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 2 stycznia 2006 r. w sprawie środków dopuszczonych do skażenia alkoholu etylowego (Dz.U. Nr 8, poz. 49). Dodatkowo wskazało, że w próbkach stwierdzono również obecność glikolu propylenowego oraz nieznaczne ilości metanolu. W piśmie z dnia [...] nr [...] Centralne Laboratorium Celne dokonało przeliczenia na procent masowy glikolu propylenowego i alkoholu etylowego. Ustalono, że zawartość glikolu propylenowego w stosunku do masy wynosi od 0,92% do 0,94% +/- 0,09%, a zawartość etanolu od 93,926% do 93,985% . Dodatkowo laboratorium poinformowało, że skażony alkohol etylowy, którego próbki stanowiły przedmiot przeprowadzonych badań laboratoryjnych, może być stosowany do celów technicznych m.in. do produkcji rozcieńczalników, płynów do spryskiwaczy szyb samochodowych oraz podobnych produktów na bazie skażonego alkoholu etylowego. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. doszedł do przekonania, że sprowadzony przez Spółkę towar nie jest rozcieńczalnikiem do farb i lakierów, lecz skażonym alkoholem etylowym, klasyfikowanym według Taryfy celnej do kodu TARIC 2207200090 i decyzją z dnia [...] określił kwotę długu celnego w wysokości [...] zł. Od decyzji organu I instancji Spółka A. złożyła odwołanie. Kwestionując ustaloną przez organ celny klasyfikację taryfową oraz wnosząc o jej uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 2913/93 w zw. z art. 10 ust. 3 lit. a rozporządzenia Komisji nr 2454/93 poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w toku postępowania odwołująca nie udowodniła w sposób nie budzący wątpliwości, że zgłoszony do odprawy celnej towar w postaci rozcieńczalnika do lakierów i farb Solvent 100.8, kod CN 3814009090 jest identyczny z towarem opisanym w złożonym przez Spółkę dokumencie – Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia [...], 2) art. 1 rozporządzenia Komisji nr 142/2002 poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż prawidłowym kodem CN dla towaru zgłoszonego do odprawy celnej przez Spółkę A. winien być kod TARIC 22072000, 3) art. 23 ust. 2 ustawy Prawo celne poprzez określenie kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie błędnie ustalonych opakowania i opisu towaru, kodu towaru oraz preferencji, co doprowadziło do określenia kwoty długu celnego w wysokości [...] zł., 4) art. 122 w zw. z art. 187 o.p. poprzez niepodjęcie przez organ celny wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie jakie stężenie w stosunku do masy, czy objętości określone jest w dokumencie z [...], czy możliwe i dopuszczalne są różnice pomiędzy wynikami badań Centralnego Laboratorium Celnego w Warszawie, a wynikami badań określonymi w dokumencie WITz [...], co doprowadziło do nieprawidłowego wniosku, iż towar zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu nie jest identyczny z towarem opisanym w Wiążącej Informacji Taryfowej, niezwrócenie się do Instytutu Chemii Przemysłowej w Warszawie o udzielenie informacji, czy zawarte w rozcieńczalniku do lakierów i farb Solvent 100.8 substancje w postaci bitrexu oraz glikolu propylenowego nadają mieszaninie charakter rozpuszczalnika organicznego określonego kodem 3814009090 oraz czy substancje te zmieniają jego właściwości w taki sposób, że otrzymany wyrób wykazuje cechy odmienne niż cechy alkoholu etylowego, 5) art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie nieprawidłowej oceny znaczenia i wartości dowodów w sposób sprzeczny z prawidłami logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy, brak rozważenia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającymi na bezpodstawnym ustaleniu, iż zawarte w rozcieńczalniku do lakierów i farb Solvent 100.8 substancje w postaci bitrexu oraz glikolu propylenowego nie nadają mieszaninie charakter rozpuszczalnika organicznego określonego kodem 3814009090, odmowie mocy dowodowej przedstawionym przez stronę dokumentom, a w szczególności informacji taryfowej wydanej przez Zakład Kontroli Celnotechnicznej i Doskonalenia w Hamburgu, pisma Spółki B. Ltd. oraz oferty handlowej [...]. W trakcie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej zwrócił się pismem z dnia [...] nr [...] do Naczelnej Dyrekcji Finansowej Zakładu Kontroli Celnotechnicznej i Kształcenia w Hamburgu o wyjaśnienie, czy wprowadzony na polski obszar celny w dniu [...] przez Spółkę A. towar, jest tożsamy z towarem dla którego wydano wiążącą informację taryfową WIT z [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Ministerstwo Finansów Niemiec pismem z dnia [...] poinformowało, że według przesłanych wyników analizy laboratorium należy przyjąć, iż chodzi tu o towar, dla którego udzielono w Niemczech Wiążącej Informacji taryfowej. Dyrektor Izby Celnej po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz zarzutami wniesionego odwołania wyjaśnił, iż zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2913/92 wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie odpowiednio klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności zostały dokonane po dniu w którym informacja została przez nie wydana. Według ust. 3 art. 12 rozporządzenia nr 2913/92 osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że w przypadku informacji taryfowej towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji. Ponadto art. 10 ust. 3 pkt. A.) rozporządzenia Komisji nr 2454/93 stanowi, że posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem, a towarem opisanym w przedstawionej informacji. Jednoczenie zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 142/2002 w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż w jego ocenie dla ustalenia czy w opisanym stanie faktycznym ma zastosowanie Wiążąca Informacja Taryfowa należy przeprowadzić ocenę zgromadzonych środków dowodowych zgodnie z art. 187 § 1 i 191 o.p., stanowiącymi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona. Organ zważył, iż w jego ocenie towar którego dotyczy Wiążąca Informacja Taryfowa z [...] nie jest pod każdym względem tym samym towarem, co towar, który Spółka zgłosiła w przywozie, co potwierdzają zarówno dokumenty przedłożone przez Spółkę jak i sprawozdanie Centralnego Laboratorium Celnego w Warszawie. Organ odwoławczy podniósł, iż podstawowa różnica sprowadza się do ilości alkoholu etylowego zawartego w gotowym produkcie zgłoszonym do odprawy celnej, a opisanym w Wiążącej Informacji Taryfowej. Informacja ta została wystawiona na preparat o nazwie handlowej Solvent 100,8 zawierający w swoim składzie m.in. 95 % bioetyloalkoholu (alkoholu etylowego). Natomiast żaden z licznych dokumentów zgromadzonych w sprawie nie potwierdził, że towar zgłoszony do odprawy celnej składa się w 95 % z alkoholu etylowego. W zależności od metody badawczej i laboratorium badawczego wskazywano na zawartość alkoholu etylowego w ilości do 94 % lub powyżej 96%. Także z odpowiedzi niemieckiej administracji celnej nie wynika aby Wiążąca Informacja Taryfowa uwzględniała jakiekolwiek różnice w składzie procentowym użytych surowców. Również w dokumentach handlowych i eksportowych nigdzie nie pojawił się produkt o nazwie handlowej Solvent 100,8 zawierający 95 % alkoholu etylowego, gdyż z godnie z tymi dokumentami przedmiotem wymiany towarowej z zagranicą był alkohol etylowy denaturowany (techniczny), zwany spirytusem, gdzie udział objętościowy alkoholu etylowego w przeliczeniu na alkohol bezwodny jest nie mniejszy niż 96,25 %. Organ II instancji podkreślił, iż wyrażona opinia niemieckiej administracji celnej jest traktowana jako jeden ze środków dowodowych. Jednakże nie może ona stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem organem uprawnionym w sprawie do dokonania oceny, czy zgłoszony towar odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w Wiążącej Informacji Taryfowej, jest organ celny, któremu przedstawiono towar do odprawy celnej. Wobec czego organ odwoławczy odrzucił Wiążącą Informację Taryfową jako podstawę do dokonania klasyfikacji taryfowej towaru objętego zgłoszeniem celnym i stwierdził, że taryfikacja powinna być dokonana na podstawie Ogólnych Reguł Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje m.in. towarową Nomenklaturę Scaloną, stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł oraz opłat przywozowych ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej lub na podstawie odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Dyrektor wskazał, iż pozycja 3814 obejmuje organiczne złożone rozpuszczalniki i rozcieńczalniki, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone; gotowe zmywacze farb i lakierów. Pozycja zaś Taryfy celnej 2207 obejmuje alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu 80 % objętości lub większej, alkohol etylowy i pozostały alkohol o dowolnej mocy, skażone. Dyrektor wyjaśnił także, iż 1 Ogólna Reguła Interpretacyjna Nomenklatury Scalonej stanowi, iż tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Tylko wtedy, gdy klasyfikacja będzie nadal niemożliwa należy skorzystać z ogólnych reguł Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji ani treść uwag nie będą stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. Według 6 Ogólnej Reguły Interpretacyjnej – do celów prawnych klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji przeprowadzona jest zgodnie z treścią tych podpozycji i odnoszącymi się do nich uwagami, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie są porównywalne. Do celów tej Reguły stosuje się również odpowiednie uwagi do sekcji i działów, chyba że z kontekstu wynika inaczej. Organ odwoławczy stwierdził, że sprowadzony towar to alkohol etylowy, który należy zaklasyfikować do podpozycji 2207200090 Wspólnej Taryfy Celnej, obejmującej alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone(...) pozostałe. Zgodnie zaś z art. 20 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów. Taryfa Celna Wspólnot Europejskich wprowadzona w życie na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EEC) nr 2658/87 dla towarów zaklasyfikowanych do kodu 2207200090 Taric określa stawkę celną erga-omnes 10,2 EUR/hl (gdzie 1 EUR= 3,8368PLN- kurs waluty krajowej stosowany w celu klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych – art. 18 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Wobec czego kwota długu celnego wynosi 30.952,00 zł. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 2 lipca 2007 r. Spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Strona skarżąca podniosła nadto, iż organ celny nie wyjaśnił czy możliwe jest wytworzenie za każdym razem alkoholu o zawartości etanolu 95% czy też dopuszczalne są różnice +/- 1% wartości oczekiwanej. Nie wyjaśniono także czy na stężenie alkoholu mogły mieć wpływ warunki w jakich pobierane były próbki oraz warunki w jakich przeprowadzano badania. Organy celne nie uzasadniły także dlaczego odmówiono mocy dowodowej stanowisku niemieckiego organu celnego wyrażonemu w piśmie z [...] Dodatkowo zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 87 § 1 o.p. w zw. z art. 188 o.p. poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony, w sytuacji kiedy przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji miało istotne znaczenie dla sprawy, a okoliczności te nie były stwierdzone innym dowodem, co doprowadziło do nierozpoznania sprawy i wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wnosił o jej oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy celne naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art.122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art.67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.UE.L. 302 z 1992r. poz.1 z późn. zm.) jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datę, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. W myśl art.20 ust.1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w przypadku powstania długu celnego zgodnie z prawem należności określone są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Zgodnie z treścią art.241 ust.1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. W myśl art.12 ust.2 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. Wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nich wydana. Osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że w przypadku informacji taryfowej towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji. Zgodnie zaś z treścią art.10 ust.3a.) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. U.E. L. nr 253 z 1993r. poz. 1 późn. zm.) posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji. Z wymienionych przepisów wynika, iż wiążąca informacja taryfowa (WIT) jest wiążąca dla organów celnych w stosunku do towarów, dla których formalności celne dokonano po dniu wydania WIT. Aby korzystać z wiążącej informacji taryfowej musi istnieć całkowita zgodność sprowadzonego towaru z towarem opisanym w WIT przy czym ciężar wykazania tej zgodności spoczywa na posiadaczu wiążącej informacji taryfowej. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia zastosowania Wiążącej Informacji Taryfowej nr [...] z dnia [...] wystawionej przez Naczelną Dyrekcję Finansową – Zakład Kontroli Celnotechnicznej i Kształcenia w H. Organy celne uznały, iż towar, którego dotyczy wymieniona informacja nie jest pod każdym względem tym samym towarem co produkt , który spółka zadeklarowała w zgłoszeniu z dnia [...]. Strona skarżąca stoi natomiast na stanowisku, iż towar opisany w zgłoszeniu SAD z [...] jest tożsamy z towarem opisanym w WIT z [...]. W przekonaniu sądu organy celne uznając, iż nie ma tożsamości sprowadzonego towaru z produktem opisanym w WIT z [...] nie wyjaśniły w sposób dokładny stanu faktycznego ani w sposób wyczerpujący nie zebrały ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Organy celne uzasadniły swoje stanowisko trzema następującymi przyczynami: - po pierwsze istnieje różnica w stężeniu alkoholu etylowego. WIT została wystawiona na preparat zawierający 95% alkoholu etylowego natomiast żaden z licznych dokumentów zgromadzonych w sprawie nie potwierdził, że towar zgłoszony do odprawy składa się z 95% alkoholu etylowego. Badania Centralnego Laboratorium, Celnego wykazały zawartość do 94% etanolu(w stosunku do objętości) lub powyżej 96% etanolu( w stosunku do masy). Również z odpowiedzi niemieckiej administracji celnej nie wynika aby WIT z [...] uwzględniał jakiekolwiek różnice w składzie procentowym - po drugie WIT dotyczy produktu o nazwie "Solvent 100.8" zaś w żadnym z wielu dokumentów handlowych i eksportowych nie pojawia się taka nazwa. Sprowadzony produkt określono jako alkohol etylowy denaturowany (techniczny) zwany spirytusem. - po trzecie, co po raz pierwszy podniósł pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007r., badania laboratoryjne sprowadzonego produktu wykazały, iż zawiera on nieznaczne ilości metanolu podczas gdy towar, na który wystawiono WIT z [...] nie zawiera w ogóle metanolu. Odnośnie różnic w składzie sprowadzonego produktu i towaru, którego dotyczy WIT z [...] to przede wszystkim nie została wyjaśniona kwestia czy możliwe jest otrzymywanie za każdym razem alkoholu o zawartości etanolu na poziomie 95%. Strona skarżąca kilkakrotnie podnosiła tę okoliczność w postępowaniu przez organami celnymi zaznaczając, iż moc alkoholu może się wahać na poziomie +/- 1% wartości oczekiwanej. Na uzasadnienie swojego stanowiska przedstawiła opinię jednostki rzeczoznawczo – kontrolnej [...] z 22 grudnia 2006r., z której wynika, że nie jest możliwe otrzymywanie, za każdym razem, alkoholu o zawartości etanolu na poziomie 95% gdyż alkohol otrzymuje się poprzez destylację rektyfikacyjną, która nie jest procesem ciągłym. W związku z czym moc alkoholu może się wahać, za każdym razem, w granicach +/- 1% (k.100 akt administracyjnych). Organy celne obu instancji nie odniosły się do tej opinii. Organy celne nie ustosunkowały się również do opinii [...] z dnia 6 marca 2007r., z której wynika, iż towar opisany w WIT z [...] jest taki sam jak produkt będący przedmiotem raportów z 19 – 20 grudnia 2006r. (k.181 akt administracyjnych). Zaznaczyć należy, iż [...] przeprowadził również badania próbek towaru pobranych z cystern zawierających produkt zgłoszony do odprawy w dniu [...]. Analiza sprawozdań z tych badań wskazuje, iż skład spornego produktu jest prawie taki sam jaki wynika z badań Centralnego Laboratorium Celnego w Otwocku. Zawartość alkoholu etylowego, według tych badań, wynosi 93.9 – 94% w stosunku do masy co jest wynikiem prawie identycznym z wynikami badań Centralnego Laboratorium Celnego. W sytuacji zatem kiedy wyniki badań, co do zawartości etanolu, przeprowadzonych zarówno przez Centralne Laboratorium Celne jak i przez [...], są bardzo zbliżone do poziomu alkoholu etylowego określonego w WIT z [...] to obowiązkiem organów celnych było wyjaśnienie czy w produkcji przemysłowej możliwe jest zawsze otrzymywanie etanolu na poziomie 95% czy też dopuszczalne są różnice w stopniu stężenia alkoholu. Strona skarżąca podnosiła nadto, iż na wyniki badań mogły mieć wpływ warunki w jakich pobierano próbki oraz w jakich przeprowadzano badania (jak np. temperatura, wilgotność czy oświetlenie). Organy celne nie wyjaśniły tych okoliczności choć mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji bowiem gdyby okazało się, że w produkcji przemysłowej nie można za każdym razem otrzymać stężenia etanolu na poziomie 95% lecz moc alkoholu może się wahać +/- 1% bądź że na wyniki badań laboratoryjnych mogły mieć również wpływ warunki w jakich pobierano próbki oraz w jakich wykonane było badanie to mogłoby się okazać, że istnieje tożsamość stężenia alkoholu etylowego określonego w WIT z [...] oraz w sprowadzonym produkcie, uwzględniając granice dopuszczalnego błędu. Organy celne nie odniosły się jednak do opinii [...] z dnia 22 grudnia 2006r. i z 6 marca 2007r. oraz nie wyjaśniły wszystkich spornych kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą w postępowaniu administracyjnym. Dodać należy, iż również wielkość pozostałych, poza etanolem, składników jest niemal identyczna w WIT i w sprowadzonym produkcie. Dotyczy to glikolu propylenowego i denatonium benzoesanu (bitreksu). Organ celny zwrócił się do Centralnego Laboratorium Celnego o wydanie opinii czy towar opisany w WIT z [...] jest taki sam jak towar będący przedmiotem badań opisanych w sprawozdaniu z 18 grudnia 2006r. Z pisma z dnia 30 marca 2007r. wynika, iż Centralne Laboratorium Celne nie potrafiło udzielić jednoznacznej opinii w tym zakresie. Skoro C.L.C. nie mogło udzielić takiej opinii to tym bardziej zachodziła konieczność wyjaśnienia czy możliwe jest, w każdym przypadku, wytworzenie produktu zawierającego zawsze 95% alkoholu etylowego czy tez dopuszczalne są różnice w stężeniu etanolu a także czy na wyniki badań laboratoryjnych mogły mieć wpływ warunki w jakich pobierano próbki oraz w jakich przeprowadzane były badania. Organy celne pominęły jednak te kwestie. Organy celne nie wyjaśniły również czy skład produktu określonego w WIT z [...] został wyliczony w stosunku do masy czy objętości. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł na rozprawie, iż stężenie alkoholu w WIT podano w stosunku do masy lecz nie wynika to z zebranego materiału dowodowego. Również treść pisma procesowego z dnia 29 listopada 2007r. nie wyjaśnia jednoznacznie tej kwestii. Wątpliwości w tym zakresie mogłaby wyjaśnić jedynie odpowiedź niemieckich władz celnych lecz organy celne nie zwróciły się do nich w tej kwestii co świadczy, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie nie został dokładnie wyjaśniony. Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie wyjaśnił także dlaczego pominął treść pisma niemieckich władz celnych z dnia 21 maja 2007r.(k.276 akt administracyjnych). Należy zaznaczyć , iż organ celny w dniu 9 marca 2007r. poinformował niemiecką administrację celną w Hamburgu o wynikach badań sprowadzonego produktu, przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne, a następnie zwrócił się o wyjaśnienie czy jest to tożsamy towar z towarem opisanym w WIT z [...] (k.221 akt administracyjnych). Niemieckie władze celne poinformowały, iż po analizie całości dokumentacji należy przyjąć, że chodzi o ten sam towar, na który udzielono Wiążącej Informacji Taryfowej z [...]. W zaskarżonej decyzji pismo to uznano za jeden ze środków dowodowych w rozumieniu art.180 § 1 Ordynacji podatkowej i uznano, że nie może ono stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie. Organ celny nie wyjaśnił jednak dlaczego pominął ten środek dowodowy. Zgodnie z treścią art.187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej obowiązkiem organu celnego jest wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy i w sposób swobodny ocenić zebrane dowody. Nie oznacza to jednak dowolności oceny dowodów. Skoro w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego pominął jako dowód pismo niemieckich władz celnych z 21 maja 2007r. to oznacza, iż przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów i ocena ta stała się oceną dowolną. Brak rozważań organu celnego odnośnie tego dowodu rodzi pytanie po co w ogóle zwracano się do niemieckiej administracji celnej o wyjaśnienie kwestii opisanej w piśmie z 9 marca 2007r. skoro odpowiedź z dnia 21 maja została pominięta i nie wyjaśniono dlaczego tego dowodu nie uwzględniono. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż istnieje spór pomiędzy polskimi organami celnymi a administracją celną Niemiec co do klasyfikacji taryfowej alkoholu etylowego z dodatkiem glikolu propylenowego i bitreksu. Przedmiotem sporu jest klasyfikacja taryfowa ustalona w Wiążącą Informacją Taryfową z dnia [...]. Obie strony zajmują odmienne stanowiska. W związku z czym Ministerstwo Finansów wystąpiło do Komisji Europejskiej o skierowanie tego zagadnienia pod obrady Komitetu Kodeksu Celnego Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej. Polskie i niemieckie organy celne przedstawiły własne opinie i do chwili obecnej kwestia ta nie została ostatecznie rozpatrzona na posiedzeniu Komisji Kodeksu Celnego. Spór ten znajduje również odzwierciedlenie w rozpoznawanej sprawie. Polskie organy celne odrzuciły bowiem wiążącą informację taryfową uznając, iż sprowadzony produkt winien zostać zaklasyfikowany do kodu 22072000. Kwestia klasyfikacji sprowadzonego towaru nie ma w nienieszej sprawie istotnego znaczenia. Zasadnicze znaczenie ma to czy istnieje tożsamość sprowadzonego produktu i towaru określonego w Wiążącej Informacji Taryfowej z [...]. W kwestii tej natomiast organy celne nie zebrały i nie rozważyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W przekonaniu sądu niezasadny jest argument podnoszony przez organy celne, iż o braku tożsamości sprowadzonego towaru praz produktu opisanego w WIT z [...]. świadczy fakt, iż Wiążąca Informacja Taryfowa dotyczy towaru "Solvent 100.8" zaś w żadnym z dokumentów handlowych i eksportowych nie pojawia się ta nazwa. Należy zaznaczyć, iż nazwa "Solvent 100.8" została przyjęta przez spółkę A. jako nazwa handlowa. Producent tego towaru (ukraińska firma Sumyspirit) nie musi znać tej nazwy i może go nazywać inaczej. Okoliczność, iż nazwa handlowa produktu jest inna niż nazwa używana przez jego producenta nie może przesądzać o tym, że sprowadzany towar nie jest zgodny z produktem, którego dotyczy WIT z [...]. O takiej zgodności decyduje skład produktu a nie to jakiej nazwy używa producent a jaka jest nazwa funkcjonująca w handlu. Niezasadna jest również argumentacja organu celnego, iż o braku tożsamości sprowadzonego produktu oraz towaru opisanego w WIT z [...] świadczy to, iż badania przeprowadzone w Centralnym Laboratorium Celnym wykazały obecność nieznacznej ilości metanolu podczas gdy w Wiążącej Informacji Taryfowej nie wymieniono tego składnika. Należy zaznaczyć, iż argument ten został podniesiony po raz pierwszy na rozprawie w dniu 27 listopada 2007r. W uzasadnieniach decyzji organów celnych obu instancji nie podnoszono tej okoliczności. Ze sprawozdania z badań przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne faktycznie wynika, iż w pobranych próbkach występuje nieznaczna ilość metanolu ale nie podano jaka jest jego wielkość. W tym samym sprawozdaniu podano natomiast wielkości pozostałych składników, w tym tak nieznaczne ilości jak glikolu 0,72 – 0,73% w stosunku do objętości. Skoro w swoim sprawozdaniu Centralne Laboratorium Celne nie podało ilości metanolu to prowadzi to do wniosku, iż musiała być to śladowa ilość tej substancji. W przeciwnym wypadku na pewno zaznaczono by jak była wielkość metanolu. Przyjmując, iż była to śladowa ilość tej substancji to również w Wiążącej Informacji Taryfowej niemieckie organy celne mogły jej nie podać jako nie mająca żadnego znaczenia dla składu towaru. W sytuacji gdyby to obecność nieznacznej ilości metanolu miała decydować o tym, że sprowadzony towar nie jest tożsamy z produktem, którego dotyczy WIT z [...] to polskie organy celne winny najpierw ustalić wielkość tej substancji w pobranych próbkach. Następnie należałoby wyjaśnić z niemieckimi organami celnymi czy metanol wykryto także podczas badań przeprowadzonych przez niemieckie laboratorium a jeżeli tak to w jakiej ilości. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich tych kwestii można by ocenić czy obecność metanolu ma istotne znaczenie dla odrzucenia bądź przyjęcia Wiążącej Informacji Taryfowej. Organy celne nie wyjaśniły jednak w sposób dokładny kwestii obecności metanolu w sprowadzonym towarze. W ocenie sądu nie ma większego znaczenia argumentacja organów celnych przemawiająca za przyjęciem kodu 2207200090 a nie kodu 3814009090. Decydujące znaczenie ma to czy zachodzi tożsamość sprowadzonego produktu i towaru opisanego w WIT z [...]. Rozważania dotyczące klasyfikacji miałyby istotne znaczenie tylko wówczas gdyby odrzucono Wiążącą Informację Taryfową. Zebrany materiał dowodowy nie pozwala obecnie na odrzucenie tej informacji gdyż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Reasumując sąd uznał, iż organy celne nie wyjaśniły w sposób dokładny stanu faktycznego ani w sposób wyczerpujący nie zebrały ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Nie zostało wyjaśnione czy możliwe jest otrzymywanie za każdym razem alkoholu o zawartości etanolu na poziomie 95% czy też dopuszczalne są różnice na poziomie +/- 1% wartości oczekiwanej. Nie wyjaśniono także czy na wyniki badań mogą mieć wpływ warunki w jakich pobierano próbki oraz w jakich przeprowadzano badania. Organy celne nie odniosły się również do opinii [...] z 22 grudnia 2006r. i z 6 marca 2007r. ani nie wyjaśniły dlaczego pominęły pismo niemieckich organów celnych z 21 maja 2007r. Nie wyjaśniono także kwestii obecności nieznacznej ilości metanolu w pobranych próbkach towaru. Organy celne naruszyły przepisy art.122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. w związku z § 18 ust.2 pkt.1a.) i § 6 pkt.5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm.), sąd zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na kwotę tę złożyło się: [...] zł – wynagrodzenie adwokata, [...] zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny winien wyjaśnić czy możliwe jest otrzymywanie za każdym razem alkoholu denaturowanego o zawartości etanolu 95% czy też dopuszczalne są różnice w stężeniu alkoholu etylowego a jeżeli tak to w jakich granicach. Należy również wyjaśnić czy na wyniki badań mogą mieć wpływ warunki w jakich pobierane są próbki oraz w jakich przeprowadzano badania. Wyjaśnienia wymaga także to czy skład produktu określony w WIT z [...] został wyliczony w stosunku do masy czy objętości towaru. Należy również wyjaśnić kwestię obecności w pobranych próbkach nieznacznej ilości metanolu a w szczególności jak była wielkość tej substancji oraz czy substancję tę i ewentualnie w jakiej ilości ujawniło niemieckie laboratorium. Dopiero po zebraniu całego materiału dowodowego należy dokonać wnikliwej jego analizy a następnie, uwzględniając rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Należy również odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. J. W.