III SA/Łd 594/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zaległego uposażenia postanawia odrzucić skargę R.A. III SA/Łd 594/08 Uzasadnienie W dniu 25 września 2008 r. J. K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zatytułowane "skarga na decyzję administracyjną". W treści niniejszego pisma (pkt 1) sprecyzował jednoznacznie, że wnosi skargę na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w L. z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie odmowy wypłaty zaległego uposażenia. Ponieważ skarga została złożona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sąd przekazał ją organowi, którego rozstrzygnięcie skarżący kwestionował, tj. Dowódcy Jednostki Wojskowej w L., celem złożenia odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej w L. wskazał przede wszystkim, że skarga dotyczy decyzji organu I instancji, od której to decyzji stronie skarżącej przysługiwało do organu II instancji odwołanie. Takowe zostało wniesione i rozpoznane przez organ odwoławczy. Organ podkreślił przy tym, że skarga została sporządzona w dacie, w której decyzja organu II instancji nie została jeszcze zainteresowanemu skutecznie doręczona. Jak wskazał organ decyzja z dnia [...] (nr [...]) została doręczona skarżącemu w dniu 26 września 2009 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 5 akt sądowoadministracyjnych). Z tych wszystkich też względów organ wniósł o uznanie wniesionej skargi za niezasadną z uwagi na jej niedopuszczalność. W związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Skarżący J. K. udzielił pełnomocnictwa wyznaczonemu z urzędu adwokatowi w dniu 12 lutego 2009 r. Pełnomocnik skarżącego, w piśmie procesowym z dnia 23 marca 2009 r., ustosunkował się do odpowiedzi na skargę organu administracji, tj. Dowódcy Jednostki Wojskowej w L. W piśmie tym pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarga z dnia 25 września 2009 r. dotyczy decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w T. nr [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w L. z dnia [...] odmawiającej wypłaty zaległego uposażenia. W piśmie tym pełnomocnik – odnosząc się do faktu złożenia skargi przed rozpoczęciem biegu terminu do jej złożenia, tj. przed jej faktycznym doręczeniem skarżącemu – stwierdził, że nie stanowi to przeszkody do jej rozpoznania. Zdaniem pełnomocnika została ona faktycznie wniesiona już po dacie zapadnięcia decyzji organu II instancji, tj. po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 ustawy p.p.s.a.). W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 16 § 2 k.p.a. decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. Wskazany przepis pozostaje w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy p.p.s.a. stanowiącym, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednakże nie oznacza to, iż do sądu administracyjnego zaskarżyć można każdą decyzję. Z treści skargi wniesionej przez skarżącego jednoznacznie wynika, że zaskarżył on do sądu administracyjnego decyzję organu I instancji - Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. Skarżący w treści skargi wskazuje wprost zarówno numer ([...]) jak i datę ([...]) decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. W późniejszym piśmie procesowym z dnia 23 marca 2009 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego sprecyzował co prawda żądanie skargi stwierdzając, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w T. nr [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w L. z dnia [...] odmawiającej wypłaty zaległego uposażenia. Jednakże pełnomocnik, we wskazanym piśmie procesowym, w żaden sposób nie wyjaśnił z czego wywodzi, iż przedmiotowa skarga z dnia 25 września 2008 r. złożona osobiście przez skarżącego faktycznie dotyczy decyzji organu II instancji. Sam pełnomocnik przyznaje także, że decyzja organu II instancji, w dniu składnia skargi, nie została skarżącemu jeszcze doręczona. Niewątpliwym jest przy tym fakt, że organ odwoławczy – Dowódca 25 Brygady Kawalerii Powietrznej w T. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. Wynika z tego, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji do właściwego organu odwoławczego, tym samym wyczerpał dostępne mu środki zaskarżenia w rozumieniu k.p.a. w prawidłowym trybie. Nie ulega jednakże wątpliwości, że złożona do sądu skarga dotyczyła decyzji organu I instancji, co wynika wprost z treści skargi. Nie zmieniają tego faktu wyjaśnienia zawarte w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 23 marca 2009 r. Należy dodatkowo wyjaśnić, że skarżący został przez organy prawidłowo pouczony w jaki sposób może kwestionować wydawane decyzje. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. r.a.