III SA/Łd 596/18

Dnia 14 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 roku sprawy ze skargi W. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat E. S.-C. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., ul. A 9 lok. 2 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu W. U. z urzędu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty przez W. U. statusu osoby bezrobotnej od dnia 8 stycznia 2018 r. na okres 120 dni i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał W. U. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 20 listopada 2015 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Pozostając w ewidencji osób bezrobotnych W. U. zobowiązany był zgłaszać się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W dniu 11 grudnia 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy w Ł. wystosował do W. U. wezwanie z wyznaczonym terminem obowiązkowej wizyty w celu potwierdzenia gotowości do pracy w dniu 8 stycznia 2018 r. Przesyłkę wysłano listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 11 grudnia 2017 r. Przesyłka polecona o numerze nadawczym [...] została zwrócona do nadawcy - Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w dniu 2 stycznia 2018 r. z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Organ pierwszej instancji, uznał że powyższe wezwanie w sprawie stawiennictwa na wizytę aktywizującą zostało doręczone stronie prawidłowo w trybie art. 44 k.p.a. W wyznaczonym terminie, tj. w dniu 8 stycznia 2018 r. W. U. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. i jednocześnie w okresie 7 dni nie poinformował o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. pozbawił W. U. statusu osoby bezrobotnej od dnia 8 stycznia 2018 r. na okres 120 dni z powodu niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w wyznaczonym terminie i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 14 lutego 2018 r. W dniu 27 lutego 2018 r. do organu wpłynęło odwołanie W. U. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że zasady nabycia i utraty statusu osoby bezrobotnej zostały uregulowane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (...). Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (tj. na okres 120, 180, 270 dni). Wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej bezrobotny traci wszelkie inne uprawnienia przysługujące na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności - art. 33 ust. 4ca ustawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przytoczone powyżej przepisy wskazują, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki: 1. powiadomi powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz 2. przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona. Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas za uzasadnioną należy uznać decyzję orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej. Organ podkreślił, że termin, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy ma charakter materialnoprawny i w związku z powyższym nie może zostać przywrócony w razie jego niedotrzymania. Przez wyznaczony termin należy rozumieć konkretną datę ustaloną przez powiatowy urząd pracy, w której bezrobotny obowiązany jest zgłosić się we właściwym urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia, bądź w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy. Bezrobotny powinien zostać odpowiednio wcześniej pouczony o terminie wizyty, a także o jej celu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Wojewoda [...] podniósł, że z akt sprawy wynika, że W. U. miał obowiązek potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 8 stycznia 2018 r. Termin został skarżącemu wskazany w wezwaniu, jakie Powiatowy Urząd Pracy w Ł. wystosował w dniu 11 grudnia 2017 r. Celem wizyty miało być potwierdzenie gotowości do pracy. Wezwanie to zostało wysłane skarżącemu za pośrednictwem placówki pocztowej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres zameldowania, tj. [...] Ł. , ul. A 33 m. 19a. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie z wyznaczonym terminem wizyty na dzień 8 stycznia 2018 r. została zwrócona do nadawcy, tj. PUP w Łodzi z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Ponadto pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi w myśl art. 40 § 1 k.p.a. W myśl art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma, zgodnie z art. 42 § 2 k.p.a., mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...)- art. 43 k.p.a. Stosownie do art. 46 § 1 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Zgodnie natomiast z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata -art. 44 § 2 k.p.a. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 44 § 4 k.p.a. Organ pierwszej instancji uznał, że wezwanie z dnia 11 grudnia 2017 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 grudnia 2017 r. Przyjęcie fikcji doręczenia stanowiło również podstawę do wydania decyzji o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 8 stycznia 2018 r. na okres 120 dni w związku z niestawieniem się po raz pierwszy w wyznaczonym terminie. Z akt sprawy wynika, że A S.A. przechowywała przesyłkę przez 14 dni, licząc od daty pierwszego awiza, tj. od dnia 14 grudnia 2017 r. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 14 grudnia 2017 r. Po raz drugi powyższą przesyłkę awizowano w dniu 22 grudnia 2017 r. Powyższe okoliczności potwierdzają adnotacje dokonane na kopercie przez doręczyciela. W dniu 2 stycznia 2018 r. A S.A. zwróciła przesyłkę do nadawcy. W ocenie Wojewody [...] zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że W. U. nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w dniu 8 stycznia 2018 r. i nie powiadomił urzędu o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w ciągu następnych 7 dni. Nie przedłożył również żadnych dokumentów, które wskazywałyby na uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Wobec powyższego zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Termin wizyty został określony w sposób czytelny i nie budzący żadnych wątpliwości w wezwaniu, które zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 42- 44 k.p.a. Zaznaczył, że osoba dokonując rejestracji w powiatowym urzędzie pracy ma obowiązek zgłaszać się w wyznaczonych przez urząd terminach oraz na każdorazowe wezwanie PUP, jak również informować urząd o zamierzonym wyjeździe za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy. Powinna również odbierać kierowaną do niej korespondencję. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw, aby uchylić zaskarżoną decyzję i przywrócić skarżącemu status osoby bezrobotnej, bowiem przytoczone wyżej przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w przypadku niespełnienia przesłanek określonych w tych przepisach, organ I instancji zobligowany jest do wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i zastosowania sankcji, polegającej na braku możliwości dokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, przez okres, jak w rozpatrywanym przypadku 120 dni. Organ odwoławczy poinformował, że strona może ponownie dokonać rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. jako osoba bezrobotna, po upływie 120 dni od daty pozbawienia statusu bezrobotnego, jeżeli będzie spełniać warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dniu 12 czerwca 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 24 września 2018 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu z dnia 18 września 2018 r., w którym podniósł, że doręczenie w trybie zastępczym zawiadomienia o terminie stawiennictwa oznacza, że w istocie skarżący nie wiedział o terminie wizyty i nie stawił się z przyczyn przez niego niezawinionych. Warunkiem koniecznym dla stwierdzenia, że skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w wyznaczonym terminie jest jednoznaczne i nie budzące żadnych wątpliwości ustalenie, że strona została prawidłowo powiadomiona o terminie obowiązkowego stawiennictwa w urzędzie pracy. Skarżący nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie stawiennictwa, co w konsekwencji spowodowało, że w sposób niezawiniony nie stawił się w urzędzie pracy i nie usprawiedliwił niestawiennictwa, co w ocenie pełnomocnika stanowiło naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, zwanej dalej "ustawa"). Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 3 ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy(...). Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis ten obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, a mianowicie – warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Zatem, samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny, zainteresowany uzyskaniem pracy, musi więc, stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez organ zatrudnienia, o czym stanowi art. 33 ust. 3 powołanej ustawy, zaś bezrobotny potwierdza własnym podpisem fakt powiadomienia go o wizycie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wprawdzie dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny w okresie 7 dni. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] podniósł, że z akt sprawy wynika, że W. U. miał obowiązek potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 8 stycznia 2018 r. Termin został skarżącemu wskazany w wezwaniu, jakie Powiatowy Urząd Pracy w Ł. wystosował w dniu 11 grudnia 2017 r. Celem wizyty miało być potwierdzenie gotowości do pracy. Wezwanie to zostało wysłane skarżącemu za pośrednictwem placówki pocztowej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres wskazany przez skarżącego, tj.[...] Ł, ul. A 33 m. 19a. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie z wyznaczonym terminem wizyty na dzień 8 stycznia 2018 r. została zwrócona do nadawcy, tj. PUP w Ł z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Z akt sprawy wynika, że A S.A. przechowywała przesyłkę przez 14 dni, licząc od daty pierwszego awiza, tj. od dnia 14 grudnia 2017 r. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 14 grudnia 2017 r. Po raz drugi powyższą przesyłkę awizowano w dniu 22 grudnia 2017 r. Powyższe okoliczności potwierdzają adnotacje dokonane, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie, przez doręczyciela. W dniu 2 stycznia 2018 r. A S.A. zwróciła przesyłkę do nadawcy. W wyznaczonym terminie skarżący nie stawił się jak również nie usprawiedliwił przyczyny swojego niestawiennictwa. W dniu 22 stycznia 2018 r. Powiatowy Urząd Pracy wydał decyzję o utracie przez W. U. statusu osoby bezrobotnej od dnia 8 stycznia 2018 r. na okres 120 dni. Wobec takich ustaleń wskazać należy, że art. 44 § 1 K.p.a. stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ; Natomiast zgodnie z art. 44 § 2 K.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Według § 3 w/w przepisu, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Przepis art. 44 § 4 K.p.a. stanowi zaś, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak zatem wynika z treści powołanego wyżej przepisu, zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego wymaga kumulatywnego spełnienia czterech przesłanek, którymi są: 1) niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i w art. 43 k.p.a., 2) pozostawienie pisma na przechowanie przez okres 14 dni w placówce pocztowej danego operatora pocztowego, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego albo też w urzędzie właściwej gminy (miasta), w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta), upoważnioną osobę lub organ, 3) zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, odpowiednio w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta), 4) w przypadku niepodjęcia przez adresata przesyłki we wskazanym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Z analizy powyższego przepisu wynika, że skuteczność wskazanego w nim sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Przewidziane w art. 44 K.p.a. doręczenie zastępcze, rodzące domniemanie prawne skuteczności takiej, jak doręczenie zwykłe, może być uznane za skuteczne wówczas, gdy spełnione zostały wszystkie wyżej opisane wymogi określone tym przepisem. W ocenie sądu w niniejszej sprawie przesłanki skutecznego doręczenia skarżącemu przesyłki wezwania do stawienia się w PUP w dniu 8 stycznia 2018 r. zostały zachowane. Analiza dokumentów w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz koperty w której znajdowała się korespondencja (karta 171-172 akt adm.) wskazuje, że przesyłkę doręczono po raz pierwszy w dniu 14 grudnia 2017 r. W tym dniu doręczyciel nie zastał skarżącego. W oddawczej skrzynce pocztowej adresata pozostawił awizo z wskazaniem możliwości odebrania korespondencji we wskazanej placówce pocztowej. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni w dniu 22 grudnia 2017 r. doręczyciel pozostawił powtórne zawiadomienie. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie z wyznaczonym terminem wizyty na dzień 8 stycznia 2018 r. została zwrócona w dniu 2 stycznia 2018 r. do nadawcy, tj. PUP w Ł z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Dodatkowo należy wskazać, że ani w odwołaniu ani w skardze skarżący nie wyjaśnił kwestii niestawienia się we wskazanym terminie w PUP, nie przedstawił również żadnego usprawiedliwienia niedochowania terminu. Natomiast z pisma z dnia 18 września 2018 r. pełnomocnika skarżącego wynika, że doręczenie w trybie zastępczym zawiadomienia o terminie stawiennictwa oznacza, że w istocie skarżący nie wiedział o terminie wizyty i nie stawił się z przyczyn przez niego niezawinionych. Pełnomocnik podniósł, że warunkiem koniecznym dla stwierdzenia, że skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w wyznaczonym terminie jest jednoznaczne i nie budzące żadnych wątpliwości ustalenie, że strona została prawidłowo powiadomiona o terminie obowiązkowego stawiennictwa w urzędzie pracy. Skarżący nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie stawiennictwa, co w konsekwencji spowodowało, że w sposób niezawiniony nie stawił się w urzędzie pracy i nie usprawiedliwił niestawiennictwa, co w ocenie pełnomocnika stanowiło naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że nieprawidłowe zawiadomienie o terminie stawiennictwa polegało na tym, że skarżący nie miał żadnego awiza w skrzynce pocztowej. Wobec powyższego należy wyjaśnić, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Po analizie treści zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej wysłanej do skarżącego, Sąd stwierdza, że ten dowód doręczenia został sporządzony prawidłowo, na obowiązującym formularzu A. Organ na podstawie analizy dowodu doręczenia i koperty oraz adnotacji pracownika operatora pocztowego - A wskazujących powód pierwszego awizowania wraz z datą oraz datą drugiego awizowania przez operatora pocztowego wskazał prawidłowy termin doręczenia przedmiotowego wezwania. Jak wskazano wyżej przewidziane w art. 44 K.p.a. doręczenie zastępcze, rodzące domniemanie prawne skuteczności takiej, jak doręczenie zwykłe, może być co prawda obalone przez adresata, jednak do obalenia jego prawidłowości nie wystarczy samo ogólne twierdzenie skarżącego, że nie otrzymał zawiadomienia o przesyłce, w sytuacji, gdy w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy takie stanowisko nie znajduje potwierdzenia. Nawet po otrzymaniu decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej i zapoznaniu się z przyczyną wydania takiej decyzji skarżący w odwołaniu nie kwestionował faktu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w PUP i nie podjął żadnej próby usprawiedliwienia tego faktu. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni oraz prawidłowo zastosowały przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie naruszając pozostałych przepisów tej ustawy, jak również art. 44 K.p.a. Niewątpliwie uzyskanie i utrzymanie statusu bezrobotnego daje określone prawa, jednakże uprawnieniom tym odpowiadają przewidziane w ustawie powinności, między innymi określony w art. 33 ust. 3 ustawy obowiązek zgłaszania się do urzędu pracy celem potwierdzania gotowości i przede wszystkim zdolności do podjęcia zatrudnienia. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definiuje bezrobotnego jako osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. O obowiązkach wynikających z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy i skutkach ich niedochowania skarżący został prawidłowo pouczony. Z tych względów , Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę. d.j.