III SA/Łd 603/13

Dnia 7 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 roku sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków odwołania uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem z dnia [...]. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu wniosku M.L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własnym postanowieniem z dnia [...]. [...] o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 126, art. 144, art. 59 i art. 58, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz.1071 z późn. zm.), oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. Nr 79 z 2001 r. poz. 856 z późn. zm.) utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...]. [...] o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego, tj. braku podpisu na odwołaniu z dnia 25 lipca 2012 r. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 i 73 ust. 1 i art. 66 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. nr 108 z 2005 r., poz. 908 z późn. zm.), decyzją z dnia 12 lipca 2012r., znak: DOA-PJR-HI.5410.221.2012.RM, orzekł o: uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. o zarejestrowaniu za nr rej.: [...] samochodu marki Fiat Grande Punto (nr nadwozia: [...]) na wniosek i nazwisko M.L., odmowie zarejestrowania ww. pojazdu na wniosek i nazwisko M.L.. W toku postępowania ustalono bowiem, iż ww. pojazd pochodzi z przestępstwa kradzieży. M.L. pismem z dnia 25 lipca 2012 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Odwołanie nie zostało podpisane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 7 sierpnia 2012 r. wezwało M.L. do usunięcia braku formalnego - tj. braku własnoręcznego podpisu strony na ww. odwołaniu -- w terminie 7 dni od dnia doręczenia mniejszego wezwania, pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Powyższe wezwanie uznano za doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego w dniu 24 sierpnia 2012 r. W zakreślonym terminie M.L. nie uzupełniła braku odwołania poprzez jego podpisanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...]. znak: [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania, uznając, że taki skutek rodzi brak podpisu na odwołaniu. M.L. pismem z dnia 15 października 2012 r. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego w postaci uzupełnienia brakującego podpisu odwołania z dnia 25 lipca 2012 r. Wskazała, iż odwołania nie podpisała przez nieuwagę. W okresie, kiedy otrzymała korespondencję do uzupełnienia korzystała z urlopu wypoczynkowego i nie przebywała w miejscu zamieszkania. Po powrocie chciała odebrać awizo, ale korespondencja została odesłana do organu. Ponownego awizo nie otrzymała. Do pisma załączyła zaświadczenie z zakładu pracy potwierdzające fakt przebywania przez nią na urlopie wypoczynkowym w okresie od 13 sierpnia 2012 r. do 24 sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpoznając powyższy wniosek postanowieniem z dnia [...]. [...] odmówiło przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego tj. braku podpisu na odwołaniu z dnia 25 lipca 2012 r. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...]. Pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. M.L. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, opisując stan faktyczny sprawy oraz wyrażając niezadowolenie z wydanego postanowienia Kolegium. Ponownie wskazała, że nie otrzymała powtórnego awizo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując powyższy wniosek uznało, iż nie zasługuje on na uwzględnienie i utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...]. [...] o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego tj. braku podpisu na odwołaniu z dnia 25 lipca 2012 r. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w rozpoznawanej sprawie nie jest spornym, że wniosek M.L. z dnia 15 października 2012 r. dotyczył przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego w postaci uzupełnienia brakującego podpisu do odwołania z dnia 25 lipca 2012 r.; przy czym przedmiotowy wniosek M.L. uzasadnia tym, iż w okresie od dnia 13 do 24 sierpnia 2012 r. nie przebywała w miejscu zamieszkania (przedłożyła zaświadczenie z zakładu pracy stwierdzające, że od dnia 13 do 24 sierpnia przebywała na urlopie wypoczynkowym). Organ powołał brzmienie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Organ odwoławczy zgodził się, iż organ I instancji zasadnie orzekł o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego tj. braku podpisu na odwołaniu z dnia 25 lipca 2012r. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., znak: [...] albowiem w rozpoznawanej sprawie M.L. nie uprawdopodobniła braku swojej winy i nie dochowała 7- dniowego terminu od ustania przyczyn uchybienia do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Powołując się na orzecznictwo NSA Kolegium podniosło, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. O braku winy strony w niedopełnieniu w ustawowym terminie określonej czynności procesowej można mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia przez nią, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając na względzie powyższe organ zgodził się ze stwierdzeniem organu I instancji, iż wyjazd na urlop - którą to okoliczność wskazała M.L. we wniosku z dnia 15 października 2012 r. - nie jest okolicznością, którą Strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zgodnie bowiem z orzecznictwem NSA, wyjazd na urlop nie uprawdopodabnia, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Dodatkowo organ przyjął, że skoro M.L. przebywała poza miejscem swojego zamieszkania do dnia 24 sierpnia 2012 r., to oczywistym jest, iż 7- dniowy termin od ustania przyczyn uchybienia do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 31 sierpnia 2012 r., co konsekwentnie oznacza, iż strona wnosząc przedmiotowy wniosek w dniu 15 października 2012 r. uchybiła również i tej przesłance określonej w art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na powyższe postanowienie M.L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wskazała, iż nie podpisała odwołania ze zdenerwowania i roztargnienia. Nieodebranie w terminie awizo było wynikiem przebywania skarżącej poza miejscem zamieszkania. Skarżąca wskazała na zaświadczenie z zakładu pracy potwierdzające ów fakt. Wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy i przywrócenie terminu do podpisania odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej podniesione. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, sąd dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu oraz postanowieniu w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, tego rodzaju uchybień przepisom procesowym, które obligują do wyeliminowania powyższych rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z obrotu prawnego. Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Nr [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków odwołania. Na wstępie rozważań podkreślenia wymaga, że Kolegium przyjęło, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania, poprzez jego podpisanie, zostało doręczone skarżącej w dniu 24 sierpnia 2012r. w trybie doręczenia zastępczego opisanego w art. 44 K.p.a. Właściwe ustalenie daty doręczenia stronie wezwania ma natomiast fundamentalne znaczenie dla stwierdzenia dopuszczalności odwołania jak i zachowania terminu do złożenia wniosku o ewentualne przywrócenie terminu. Istotne zatem dla prawidłowej oceny prawnej zaistnienia bądź nie przesłanki z art. 58 § 1 i § 2 oraz 64 § 2 K.p.a. będzie ustalenie czy doręczenie w dniu 24 sierpnia 2012r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych odwołania, na które wskazuje i powołuje się Kolegium, można uznać za skuteczne, wówczas dopiero bowiem dopuszczalna będzie ocena czy skarżąca bez swej winy nie uzupełniła braków odwołania. Wobec powyższego Sąd uznał, że w pierwszej kolejności należy wyjaśnić istotę i wykładnię art. 44 K.p.a. W świetle § 1 tego przepisu: w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przepis ten zawiera więc uregulowania dotyczące terminów odbioru pism przez adresata oraz fikcji prawnej ich doręczeń. Ustawa z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 78, poz. 682) dostosowała ten przepis do stanowiska zajętego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 września 2002r. SK 35/01 (Dz. U. nr 157, poz. 1318) odnośnie obowiązku dwukrotnej awizacji pism sądowych ze względu na poszanowanie prawa do sądu zawartego w art. 45 Konstytucji R.P. Podnieść należy, iż instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia. Dlatego też zasady stosowania tej instytucji winny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Pierwszą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 44 k.p.a. jest przechowanie pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub złożenie pisma w urzędzie właściwej gminy (miasta) na ten okres (§ 1 pkt.1 i 2). Drugą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w tym przepisie jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W wypadku gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie siedmiu dni, wówczas doręczający jest obowiązany pozostawić powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pisemnego zawiadomienia (§3). Złożenie przez doręczającego pisma w jednym z miejsc wskazanych w omawianej normie oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w miejscu określonym w tym przepisie należy uważać za doręczenie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni liczonego od następnego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W rozpoznawanej sprawie Kolegium przyjęło, że doręczenie zastępcze w dniu 24 sierpnia 2012r., wezwania do uzupełnienia braków formalnych odwołania, było prawidłowe i skuteczne. Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, założenie organu było nieuzasadnione, a jego konsekwencją było wydanie niezgodnych z prawem następujących po sobie postanowień. Zwrócić należy uwagę, że warunkiem przyjęcia przez organ, iż nastąpiło doręczenie zastępcze jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania zostało wysłane do skarżącej 7 sierpnia 2012r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest jednak informacji listonosza o miejscu doręczenia powtórnego awiza, tym bardziej, że powtórne awizo jest nie podpisane. Podkreślenia wymaga, że przewidziany w art. 44 k.p.a. sposób doręczenia oparty jest na konstrukcji fikcji prawnej. Adresat pisma może się uchylić od skutków prawnych doręczenia dokonanego w powyższym trybie wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające jego zastosowanie. Materialnoprawne skutki doręczenia pisma stronie, oparte na domniemaniu mogą powstać tylko po dokładnym spełnieniu warunków określonych przepisem ustawowym (art. 44 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało już wyjaśnione, że dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest udokumentowanie ścisłego dokonania wszystkich ustanowionych w tym artykule czynności doręczyciela. Konieczne jest więc dokonanie przez doręczyciela wszystkich czynności łącznie przewidzianych tym przepisem, by można było uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w trybie zastępczym. Jak wynika z akt sprawy, organ mając do dyspozycji tak niepoprawnie wypełnioną przez listonosza przesyłkę w ogóle nie rozważył czy w tych okolicznościach były podstawy do zastosowania art. 44 k.p.a. Tymczasem o niedochowaniu terminu skutkującym tak jak w tym wypadku stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania, a następnie stwierdzeniem uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i negatywną oceną przesłanki braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wówczas, gdy termin ten rozpoczął swój bieg. W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez skarżąca po tym, jak z postanowienia o niedopuszczalności odwołania dowiedziała się, że w dniu 24 sierpnia 2012r. zostało jej doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania, poprzez jego podpisanie, które pozostało bezskuteczne. Skarżąca w prośbie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania wyjaśniała, że w tym czasie była na urlopie i zaraz po powrocie udała się na pocztę celem odbioru awizo. Została jednak poinformowana, że przesyłkę odesłano do adresata. Znamienne jest, że skarżąca podnosi, że nie otrzymała drugiego awizo. Zarówno we wniosku z dnia 15 października 2012r.,o przywrócenie terminu jak i w zażaleniu z dnia 17 stycznia 2013r. od postanowienia o odmowie przywrócenie terminu skarżąca powołuje się na tę okoliczność, tj. nieotrzymania powtórnego awizo. We wniosku o przywrócenie terminu wskazuje "Nie otrzymałam kolejnego awizo", a w zażaleniu podnosi, że "Państwo powinniście przysłać awizo powtórne, którego nie dostałam". Zdaniem Sądu oznacza to, że skarżąca dysponowała tylko jednym awizo i spodziewała się powtórnego, po tym jak dowiedziała się, że przesyłka została zwrócona do adresata. Organ w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu, który to zarzut w konfrontacji z nieprawidłowo wypełnioną przez listonosza przesyłką, potwierdza niezasadność przyjęcia przez Kolegium skuteczności doręczenia wezwania w trybie art. 44 K.p.a. Tymczasem ustawodawca, łącząc określone skutki prawne ze skutecznym doręczeniem pisma stronie, przewidział jednocześnie określone zasady doręczania pism przez organ administracji publicznej. Aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia korespondencji stronie. Przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego i dlatego nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów z art. 44 k.p.a., w tym wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (por. podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. akt II RN 70/00, publ. OSNAPiUS 2001/19/574). O fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. Z adnotacji poczty na przesyłce, która zawierała wezwanie wynika, iż po raz pierwszy awizowano ją w dniu 10 sierpnia 2012r., drugie awizo nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2012r., a zwrot do nadawcy nastąpił w dniu 27 sierpnia 2012r. Stwierdzić należy, iż mimo tego, że przesyłka była pozostawiona w placówce pocztowej przez okres ponad 14 dni i była dwukrotnie awizowana, to jednak jak wynika z koperty przy powtórnym zawiadomieniu o możliwości odbioru przesyłki brak jest informacji listonosza o miejscu doręczenia awiza, zawiadomienia o miejscu odebrania przesyłki jak również podpisu listonosza. Nadto podkreślić należy, że powtórne zawiadomienie pozostawiono w terminie 6 dni od zawiadomienia pierwszego, tym samym naruszono wymóg określony w treści art. 44 § 2 k.p.a. W konsekwencji powyższych uchybień nie było podstaw do przyjęcia fikcji doręczenia zastępczego. Tym samym jako bezpodstawne należało uznać prowadzenie postępowania w przedmiocie przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania jak również poprzedzające to postępowanie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z powodu ich nieuzupełnienia. Doszło zatem do naruszenia art. 58 , 64 § 2, art. 134 w zw. z art. 44 k.p.a., bowiem organ nie dokonał prawidłowego zastosowania wskazanych przepisów. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. U.K.