III SA/Łd 607/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia kontroli postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić A Spółce Akcyjnej z siedzibą w D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od wniesionej skargi, zaksięgowanego w dniu 23 czerwca 2014 r., pod poz. 2488. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 749), art. 52 ustawy z 27 października 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1404), Dyrektor Izby Celnej w Ł., po rozpatrzeniu pisma – zażalenia – pełnomocnika "A. S.A. sp. k.", dotyczącego odmowy zawieszenia kontroli prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie tego organu, zawarte w protokole kontroli z dnia 27 marca 2014 r. W zażaleniu strona, zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. wniosku Spółki "A." o zawieszenie kontroli prowadzonej na podstawie art. 30 ustawy z 27 października 2009 r. o Służbie Celnej. Zdaniem Strony, powodem zawieszenia postępowania kontrolnego, winno być złożenie przez Kontrolowanego do Ministerstwa Finansów wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w przedmiocie objętym zakresem kontroli. Pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego I odmawiającego zawieszenia kontroli. Ustosunkowując się do przedstawionych przez stronę zarzutów Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zarzut naruszenia przez Naczelnika Urzędu Celnego I przepisów ustawy Ordynacja podatkowa jest niesłuszny. Jak bowiem wynika z dokumentacji sprawy, zakres kontroli przeprowadzonej w Spółce "A." na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 2 dotyczył: ustalenia tożsamości i klasyfikacji towarowej napojów alkoholowych produkowanych w składzie podatkowym, zawierających zarówno alkohol etylowy pochodzący z fermentacji jaki i alkohol etylowy otrzymany z destylacji. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. prowadząc kontrolę zgodnie z powyższym zakresem, z uwagi na wątpliwości dotyczące klasyfikacji produktów pośrednich, pobrał próbki i przekazał je do badań laboratoryjnych w celu określenia rodzaju produktu oraz zawartości alkoholu pochodzącego z fermentacji w stosunku do alkoholu pochodzenia destylacyjnego, dodawanego w toku procesu produkcyjnego. Postanowieniem z dnia 24 października 2013 r. na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, organ zawiesił kontrolę w Spółce, z uwagi na uzyskanie z Wydziału Wiążącej Informacji Taryfowej Izby Celnej w Warszawie informacji o złożeniu przez kontrolowany podmiot wniosku o wydanie WIT dotyczącej produktów objętych kontrolą. Po otrzymaniu informacji o decyzji umarzającej na wniosek Strony postępowanie w sprawie wydania WIT, Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. w dniu [...] r. wydał postanowienie, którym podjął zawieszoną kontrolę. W dniu 11 marca 2014 r. Strona złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. wniosek o zawieszenie postępowania kontrolnego, z uwagi na fakt wystąpienia przez nią do Ministerstwa Finansów w dniu 18 grudnia 2013 r. z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej tożsamym z przedmiotu kontroli. Organ celny wezwał Stronę w dniu 13 marca 2014 r. do przedstawienia tego wniosku złożonego do Ministerstwa Finansów. W wyniku analizy otrzymanego dokumentu stwierdził, że dotyczy on przedmiotu tożsamego z wnioskiem złożonym do Wydziału Wiążącej Informacji Taryfowej Izby Celnej w Warszawie, włącznie z zadaniem takiego samego pytania o kod CN, przytoczeniem tych samych argumentów i tych samych reguł taryfikacyjnych oraz załączeniem opisu tego samego procesu technologicznego i tych samych opinii ekspertów. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do zawieszenia kontroli i do wniosku Strony ustosunkował się w protokóle kontroli. W związku z faktem, że rozstrzygnięcie powyższe nie przybrało formy odrębnego postanowienia, organ powołał się na wyrok WSA z dnia 11 maja 2010 r. sygnatura II SA/Łd 219/2010 "o tym, że organ skorzystał z określonej prawem formy działania administracji nie świadczą forma ani układ graficzny pisma, lecz jego meritum, a konkretnie to, czy i jakiego rodzaju rozstrzygnięcie w nim zamieszczone zostało skierowane do strony" . Skarżący w zażaleniu stwierdził, że stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. "jest nie tylko wprost sprzeczne z treścią przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o Służbie Celnej, ale dodatkowo godzi w podstawę prawną wszystkich czynności przeprowadzonych wobec Spółki w ramach przeprowadzonej kontroli" wskazując, iż naruszona została dyspozycja art. 201 § 1 pkt 2. W ocenie Dyrektora Izby Celnej jest to argument całkowicie błędny, bowiem pełnomocnik utożsamia podstawę prawną do przeprowadzenia kontroli, z zakresem przedmiotowym kontroli i z tego wywodzi brak podstaw do odmownego rozpatrzenia wniosku Strony o zawieszenie kontroli. Organ wskazał, iż z dokumentu dostarczonego przez Spółkę na wezwanie organu celnego wynika jednoznacznie, że skierowany w dniu 18 grudnia 2013 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, dotyczył zakresu kontroli podatkowej wszczętej 13 czerwca 2013 r. i prowadzonej do dnia 27 marca 2014 r. Nie kwestionuje tego również skarżący. Zgodnie z art. 14b § 5 ustawy Ordynacja podatkowa "nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej.", organ celny I instancji pomimo niezachowania przepisu proceduralnego art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa, wobec braku zagadnienia wstępnego na jakie powołuje się Kontrolowany, zasadnie rozstrzygnął o odmowie zawieszenia kontroli. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając mu naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą ocenę jego zastosowania przez organ I instancji, tj. nieuzasadnionej odmowy zawieszenia kontroli mimo wystąpienia w sprawie bezwzględnej przesłanki do takiego zawieszenia, tj. tzw. zagadnienia wstępnego w rozumieniu powyższego przepisu. Zagadnieniem tym było, toczące się przed Ministrem Finansów postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej na rzecz Spółki w przedmiocie objętym zakresem kontroli. Ponadto zarzucono naruszenie art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym uznaniu, iż kontrola podatkowa zawieszona w dniu złożenia wniosku o interpretację (a więc kontrola podatkowa, która w tym dniu się nie toczyła) stanowi przeszkodę dla wydania na rzecz Spółki interpretacji indywidualnej. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie powtarzając stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W dniu 4 września 2014 r skarżąca spółka cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżąca spółka skutecznie cofnęła skargę, Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 punkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 tej ustawy. bg