III SA/Łd 609/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy M. R. postanawia odrzucić skargę R.A. III SA/Łd 609/10 Uzasadnienie Pismem z dnia 30 września 2010 r. K. R., jak wskazała w treści pisma - działając "w imieniu męża/obok męża", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] (znak [...]). Decyzją tą Kolegium utrzymało mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] uchylającą decyzję o wydaniu M. R. prawa jazdy kat. "B" oraz odmawiającą M. R. wydania prawa jazdy kat. "B". W treści skargi strona jednoznacznie wskazała, że "skarży się za swojego męża M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej odrzucenie. Organ wskazał na treść art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.], zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Jak podniosło w związku z tym Kolegium, K. R. nie była stroną w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją i nie ma interesu prawnego w złożeniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Warunkiem skutecznego złożenia skargi jest między innymi wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] służy legitymacja do jej wniesienia. Zgodnie z treścią powoływanego art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (szerzej zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2004). Na gruncie niniejszej sprawy skarżącą zaliczyć należy do pierwszej kategorii podmiotów, tj. tych, których legitymacja do wniesienia skargi jest zależna od posiadania w sprawie interesu prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, iż interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa). O istnieniu interesu prawnego rozstrzygają przepisy prawa materialnego, powszechnie obowiązującego. Z takich przepisów mogą wynikać konkretne prawa podmiotowe obywatela, których konkretyzacja następuje w drodze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, ze skarżąca takiego interesu prawnego nie posiada, a zatem nie mogła skutecznie wnieść skargi. Z treści skargi wynika, że skarżąca jest żoną M. R., którego dotyczyła bezpośrednio decyzja Kolegium podtrzymująca decyzję organu I instancji uchylającą decyzję o wydaniu M. R. prawa jazdy kat. "B" oraz odmawiającą M. R. wydania prawa jazdy kat. "B". Podniesione wyżej okoliczności wskazują więc na interes faktyczny skarżącej (jako żony M. R.), nie zaś na interes prawny (z którym mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby to skarżącej odebrano uprawnienia do prowadzenia pojazdów – prawo jazdy). Brak jest także jakichkolwiek innych podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącej wynika z przepisów prawa materialnego. Nie ma także podstaw do uznania, że skarżąca występuje w niniejszej sprawie w imieniu swojego męża, jako jego pełnomocnik. Wskazać bowiem należy, iż w tutejszym Sądzie toczy się równolegle sprawa ze skargi M. R., dotycząca właśnie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] (znak [...]), mocą której utrzymano decyzję organu I instancji uchylającą decyzję o wydaniu M. R. prawa jazdy kat. "B" oraz odmawiającą mu wydania prawa jazdy kat. "B". Interes skarżącego został zatem zabezpieczony w tym postępowaniu. Tym samym niewątpliwie K. R. nie należy do kręgu podmiotów, które mogą wykazać się interesem prawnym w niniejszej sprawie. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. W przypadku stwierdzenia jej braku u podmiotu skarżącego skarga podlega – co do zasady – oddaleniu w wyroku, nie zaś jej odrzuceniu w postanowieniu. Nie dotyczy to jednak sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. (patrz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 227-228). Tym samym skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. R.A.