III SA/Łd 616/17

Dnia 10 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 roku sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego P.S. kwotę 4 847 (cztery tysiące osiemset czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 130a ust. 10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 128, ze zm.), zwanej dalej p.r.d., § 1 uchwały nr XL/375/05 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 4 listopada 2005 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przemieszczenia na parking strzeżony wyznaczony przez Starostę [...] oraz za parkowanie usuniętych pojazdów (Dz. Urz. Woj. Łódz. z dnia 14 grudnia 2005 r., Nr 357, poz. 3215), § 1 uchwały nr XLIII/399/10 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 26 lutego 2010 r. w sprawie ustalania wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przemieszczenia na parking strzeżony wyznaczony przez Starostę [...] oraz za parkowanie usuniętych pojazdów (Dz. Urz. Woj. Łódź. z dnia 6 kwietnia 2010 r., Nr 95, poz. 748), § 1 pkt 3 uchwały nr XIII/124/11 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 28 lipca 2011 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Łódz. z dnia 14 września 2011 r., Nr 263, poz. 2703), § 1 pkt 3 uchwały nr XXV/234/12 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Łódz. z dnia 24 lipca 2012 r., poz. 2229), § 1 pkt 3 uchwały nr XXXIII/332/13 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Łódź. z dnia 15 marca 2013 r., poz. 1533), § 1 pkt 3 uchwały nr XLIII/444/14 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Łódz. z dnia 19 lutego 2014 r., poz. 712), § 1 pkt 3 uchwały nr IV/46/15 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 30 stycznia 2015 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Łódz. z dnia 17 lutego 2015 r., poz. 530) oraz § 1 pkt 3b uchwały Rady Powiatu Zgierskiego nr XII/135/15 z dnia 30 października 2015 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Łódz. z dnia 2 grudnia 2015 r., poz. 4734), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] o ustaleniu kwoty 40 992,60 zł tytułem kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu marki Ford [...] nr rejestracyjny [...], nr nadwozia VIN [...], którego właścicielem był P. S. i nakazało P. S. zapłatę kwoty 40 971,18 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem wskazanego wyżej pojazdu. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że decyzją z dnia [...] ustalono kwotę 40 992,60 zł z tytułu kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu marki Ford [...] nr rejestracyjny [...]. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania: 1. art. 130a ust. 10 i 10a p.r.d. polegające na skierowaniu wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu dopiero w 2015 r., podczas gdy skarżący został powiadomiony i pouczony o skutkach nieodebrania pojazdu pismem odebranym w dniu 30 listopada 2010 r., zatem już od 30 grudnia 2010 r. możliwe było wystąpienie przez starostę z wnioskiem o orzeczenie przepadku samochodu, co skutkowało naliczeniem nieuzasadnionych opłat za przechowywanie samochodu; 2. art. 7, art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. polegającego na orzeczeniu obowiązku ponoszenia kosztów przechowywaniu pojazdu za okres od 5 stycznia 2009 r. do 20 czerwca 2016 r., z wyłączeniem okresu od 6 lipca 2009 r. do 4 września 2010 r., w sytuacji gdy organ w żaden sposób nie uzasadnił podstaw tak długiego czasu przechowywania pojazdu, a zaniechania i bezczynność leżąca po stronie organu nie powinna obciążać skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji w całości, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji w części ustalającej zapłatę za przechowywanie po 30 grudnia 2010 r., ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji podniósł następnie, że pojazd marki Ford [...] o numerze rejestracyjnym [...] został usunięty z drogi publicznej z powodu braku ubezpieczenia OC na podstawie dyspozycji wydanej przez policjanta w dniu 5 stycznia 2009 r. W tym samym dniu pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez właściwy organ w celu przechowywania usuniętych pojazdów. Skarżący był wówczas właścicielem usuniętego pojazdu, o czym świadczą dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w szczególności postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...], wydane w postępowaniu prowadzonym z jego udziałem. Pojazd nie stał się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa po bezskutecznym upływie ustawowego terminu do odebrania go przez osobę uprawnioną, gdyż nie obowiązywał już wtedy art. 130a ust. 10 p.r.d. w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu (wskutek stwierdzenia jego niekonstytucyjności w tym zakresie). Po wejściu w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018, ze zm.), zwanej dalej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r., pismem z dnia 17 listopada 2010 r. Starosta [...] zawiadomił skarżącego o miejscu przechowywania usuniętego pojazdu, a także pouczył go o obowiązku odebrania pojazdu i uiszczenia stosownych opłat oraz o konsekwencjach prawnych jego nieodebrania. Skarżący nie podjął jednak żadnych działań zmierzających do odebrania pojazdu. Następnie Starosta [...] wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w [...] po uwzględnieniu, którego Sąd wydał wskazane wyżej prawomocne od dnia 21 czerwca 2016 r. postanowienie o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...]. W ocenie organu II instancji zgromadzony materiał dowodowy wyklucza możliwość zastosowania art. 130a ust. 10i p.r.d., gdyż wynika z niego, że w chwili usunięcia z drogi pojazd znajdował się we władaniu właściciela, czyli skarżącego. Wobec tych ustaleń należało oprzeć się na regule wyrażonej w art. 130a ust. 10h p.r.d., zgodnie z którą koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania obciążają wyłącznie osobę będącą właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Zdaniem organu II instancji w odniesieniu do wysokości kosztów podlegających zapłacie organ I instancji słusznie zauważył, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. Z mocy tego przepisu to nie strona, lecz Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania usuniętego pojazdu w okresie od 15 grudnia 2009 r., tj. dnia następującego po upływie 6-miesięcznego terminu wynikającego z art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., do 3 września 2010 r., tj. dnia poprzedzającego datę początkową obowiązywania przepisów p.r.d. znowelizowanych tą ustawą. Organ I instancji przy obliczaniu wysokości kosztów ciążących na dotychczasowym właścicielu pojazdu słusznie uwzględnił, że ramy czasowe jego obowiązku nie obejmują dnia 21 czerwca 2016 r., tj. pierwszego dnia przysługiwania własności pojazdu Powiatowi [...]. Organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie zmierzające do ustalenia kwoty, którą skarżący powinien zapłacić z tytułu kosztów przechowywania pojazdu. Kosztów tych nie naliczono za cały okres od 5 stycznia 2009 r. do 20 czerwca 2016 r., ale prawidłowo uwzględniono okresy, za które mogły być one pobrane, tj. od 5 stycznia do 5 lipca 2009 r. i od 4 września 2010 r. do 20 czerwca 2016 r. Organ II instancji wyjaśnił, że ustalona kwota obejmuje koszty usunięcia pojazdu i przechowywania go na parkingu strzeżonym w okresach wskazanych powyżej, których wysokość obliczono przy uwzględnieniu stawek opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów, wynikających z kolejnych uchwał Rady Powiatu Zgierskiego podejmowanych na podstawie upoważnienia zawartego w art. 130a ust. 6 p.r.d. oraz koszty oszacowania pojazdu (wykazane w fakturze VAT nr [...] z dnia [...]). Dokonano jedynie nieznacznej korekty tych obliczeń wynikającej z faktu, że uchwała nr XLIII/399/10 Rady Powiaty Zgierskiego z dnia 26 lutego 2010 r. określa stawkę dobową opłaty w kwocie netto, a na przełomie okresu obowiązywania tej uchwały zmieniły się stawki podatku VAT z 22% na 23%, czego organ I instancji nie uwzględnił w swoich obliczeniach. Organ II instancji stwierdził nadto, że z treści art. 130a ust. 10 p.r.d. nie wynika termin, w którym starosta ma obowiązek wystąpić do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. W treści tego przepisu ustawodawca ograniczył się jedynie do wskazania, że czynność ta nie może być podjęta przed upływem 3 miesięcy (wcześniej 6 miesięcy) od dnia usunięcia pojazdu (art. 130a ust. 10), a dodatkowo przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia właściciela pojazdu lub osoby uprawnionej o obowiązku odbioru pojazdu (art. 130a ust. 10a). Starosta nie jest związany żadnym terminem w zakresie wystąpienia do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu. Czynność ta musi być poprzedzona powiadomieniem właściciela pojazdu lub osoby uprawnionej o obowiązku odbioru pojazdu i skutkach prawnych jego nieodebrania, co oznacza, że osoby te, w tym przypadku skarżący, mają świadomość swojej sytuacji prawnej. Co więcej, strona postępowania nie może obciążać organu administracji konsekwencjami swoich działań, a w istocie zaniechania. Ten bowiem dopełnił swoich obowiązków, a strona postępowania mimo prawidłowego zawiadomienia, a więc mając pełną świadomość, że pojazd będący jej własnością został usunięty z drogi i przetransportowany na parking, co generuje koszty, nie podjęła żadnych działań aby temu zapobiec, a w chwili obecnej "przerzuca" odpowiedzialność finansową na powiat. W skardze na powyższą decyzję P. S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 130a ust. 10 i 10a p.r.d. polegające na skierowaniu wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu dopiero w 2015 r., podczas gdy skarżący został powiadomiony i pouczony o skutkach nieodebrania pojazdu pismem odebranym w dniu 30 listopada 2010 r., zatem już od 30 grudnia 2010 r. możliwe było wystąpienie przez starostę z wnioskiem o orzeczenie przepadku samochodu, co ostatecznie skutkowało naliczeniem nieuzasadnionych opłat za przechowywanie samochodu; 2. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. polegające na orzeczeniu obowiązku ponoszenia kosztów przechowywaniu pojazdu za okres od 5 stycznia 2009 r. do 20 czerwca 2016 r., z wyłączeniem okresu od 6 lipca 2009 r. do 4 września 2010 r., w sytuacji gdy organ zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz w żaden sposób nie uzasadnił podstaw tak długiego czasu przechowywania pojazdu, a zaniechania i bezczynność leżąca po stronie organu nie powinny obciążać skarżącego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że obowiązek ponoszenia kosztów, o których stanowi art. 130a ust. 10h p.r.d. nie jest nieograniczony, a ich wysokość powinna podlegać kontroli. Koszty przechowywania pojazdu są iloczynem stawki opłaty określonej w uchwale Rady Miejskiej oraz długości przechowywania pojazdu na parkingu. Ten drugi element musi podlegać ocenie organu, co do zasadności długości okresu przechowywania pojazdu. Wysokość kosztów usunięcia pojazdu z drogi publicznej, obciążająca osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, musi być uzasadniona. Zdaniem skarżącego koszty uzasadnione, to tylko te koszty, które Skarb Państwa, a obecnie Starosta musi normalnie ponieść do chwili, gdy samochód zostanie odebrany przez właściciela, albo gdy właściciela nie można ustalić lub odnaleźć lub nie chce on odebrać pojazdu, do chwili gdy samochód zostanie sprzedany lub rozmontowany. Nie ulega wątpliwości, że w tych dwóch ostatnich przypadkach, konieczne jest wcześniejsze przeprowadzenie postępowania mającego na celu uzyskanie przez właściwego starostę własności konkretnego pojazdu. Czas przeznaczony na uregulowanie stanu prawnego pojazdu nie może być nadmiernie wydłużany. Podstawę prawna do tego stanowi art. 130a ust. 10 p.r.d. Ustawa wyraźnie kładzie nacisk na to, aby przechowywanie samochodu na parkingu nie było nadmiernie wydłużane nakazując wystąpienie z wnioskiem do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu po upływie 3 miesięcy od jego odholowania, gdy właściciel został powiadomiony, a po upływie 4 miesięcy, gdy właściciel (osoba uprawniona) nie został ustalony. Wskazuje na to kategoryczne sformułowanie "starosta występuje z wnioskiem...". Organ po raz pierwszy wystąpił do sądu dopiero 6 lutego 2015 r. pomimo okoliczności, że Komenda Policji w [...] już w dniu 21 września 2010 r. przesłała Staroście [...] materiały dotyczące pojazdu w celu wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przejęcia na rzecz powiatu. Sąd Rejonowy w [...] w sprawie [...] oddalił powództwo Starosty [...] i uwzględnił dopiero prawidłowo złożony wniosek o orzeczenie przepadku złożony w dniu 15 grudnia 2015 r. Skarżący nie powinien ponosić konsekwencji błędnego działania organu. Skarżący stwierdził następnie, że data początkowa okresu za jaki organ domaga się zapłaty kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu nie budzi wątpliwości. Jednakże zdaniem skarżącego wymaga przeanalizowania i wykazania przez organ zasadność rozstrzygnięcia w zakresie kosztów w związku z czasem przechowywania samochodu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy rozważyć i wyjaśnić, m.in. dlaczego wniosek do sądu o orzeczenie przepadku rzeczy nie został skierowany od razu po wejściu w życie ustawy zmieniającej, lecz dopiero w 2015 r. Dopiero wyjaśnienie tych okoliczności pozwoli na dokonanie oceny, czy wszystkie koszty związane z przechowywaniem samochodu za okresy wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, można uznać za zasadne i obciążyć nimi skarżącego. Zdaniem skarżącego powinny go obciążyć tylko koszty związane z przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu, które są normalnym skutkiem zachowania skarżącego z dnia 5 stycznia 2009 r., które spowodowało wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi oraz podjęcie decyzji o jego porzuceniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę uznać należy za zasadną. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu jego wydania. W świetle natomiast art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od zarzutów, żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli legalności działań organów administracji publicznej w tak zakreślonych granicach kognicji, sąd uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] naruszały prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły bowiem przepisy prawa materialnego t.j. art. 130a ust. 10h ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz.1137 ze zm. - dalej p.r.d.) oraz przepisy postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 130a ust. 10h wymienionej ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśl art. 130a ust. 5c p.r.d., pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Stosownie do art.130a ust. 6 p.r.d., rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. W myśl art. 130a ust. 6a pkt c) p.r.d., ustala się maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w ust. 5c dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony w wysokości 440 zł za usunięcie oraz 33 zł za każdą dobę przechowywania. Ponadto, zgodnie z treścią art. 130a ust. 6c p.r.d., na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. Stosownie do art. 130a ust. 10 p.r.d., starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Zgodnie z art. 130a ust. 10e p.r.d., w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przepis art. 130a p.r.d. przed dniem 4 września 2010 r. miał inne brzmienie. Z tym dniem (tzn. z dniem 4 września 2010 r.) został on zmieniony ustawą z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 1018 ze zm.). Stosownie do art. 130a ust. 1 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2010 r., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2) nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia; 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego. W myśl art. 130a ust. 10 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2010 r., pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Zgodnie z art. 10 ustawy z 22 lipca 2010 r., w przypadku pojazdów, które zostały usunięte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i do tego dnia nie zostały odebrane z parkingu strzeżonego przez uprawnioną osobę, termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, po którego upływie starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu, biegnie w dalszym ciągu od dnia usunięcia pojazdu. Art. 12 ust. 1 ustawy z 22 lipca 2010 r. stanowi natomiast, iż postępowania w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych przez uprawnione osoby w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się, a sprawy przekazuje właściwym starostom. Przepis art. 11 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy z 22 lipca 2010 r. w przypadkach, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, przepis art. 11 stosuje się odpowiednio. Art. 13 ustawy z 22 lipca 2010 r. stanowi natomiast, iż Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca wobec skarżącego opłatę za usunięcie z drogi samochodu marki Ford [...] nr rej. [...], obejmującą jego przechowywanie na parkingu w okresie od 5 stycznia 2009 r. do 5 lipca 2009 r. i od 4 września 2010 r. do 20 czerwca 2016 r. oraz jego oszacowanie na łączną kwotę 40971,18 zł. Stan faktyczny sprawie nie jest sporny. Z akt administracyjnych wynika, że pojazd marki Ford [...] o numerze rejestracyjnym [...], został usunięty z drogi publicznej z powodu braku ubezpieczenia OC, na podstawie dyspozycji wydanej przez funkcjonariusza policji w dniu 5 stycznia 2009 r. W tym samym dniu umieszczony został na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez właściwy organ w celu przechowywania usuniętych pojazdów ( zawiadomienie Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...]). Okolicznością niesporną jest, że właścicielem pojazdu w dacie jego usunięcia był P. S. W ocenie sądu, organy obu instancji nie miały podstaw prawnych do tego, aby obciążyć skarżącego kosztami usunięcia pojazdu Marki Ford [...] nr rej. [...] oraz kosztami jego przechowywania za okres od 5 stycznia 2009 r. do 5 lipca 2009 r. Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji prawnych, w dacie zdarzenia, tj. 5 stycznia 2009 r., art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym regulował kwestie związane z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów, jednak tylko w zakresie związanym ściśle z usunięciem pojazdu. Przepis ten bowiem wskazywał przypadki, których zaistnienie skutkowało usunięciem pojazdu, organy i jednostki właściwe do wydania decyzji o usunięciu pojazdu, a także zadania starosty i przesłanki jakimi powinien się ten organ kierować, wyznaczając jednostki do prowadzenia parkingów strzeżonych. Art. 130a przewidywał w ust. 1 i ust. 2, że usunięcie pojazdu z drogi następuje na koszt właściciela, a także, że za pojazd umieszczony na parkingu powinna być wniesiona opłata za usuniecie i przechowanie – ust. 5c, zaś wysokość tych opłat ustala rada powiatu – ust. 6. Przepis ten jednak nie przewidywał, iż starosta może wydać decyzję o ustaleniu kosztów za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz kto ponosi koszty przechowywania pojazdu. Przepis ten – art. 130a, nie mógł zatem stanowić podstawy do prowadzenia przez starostę postępowania o ustalenie kosztów i wydanie decyzji w tym przedmiocie. Stan ten zmieniła nowelizacja Prawa o ruchu drogowym, dokonana ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 4 września 2010 r. Do art. 130a został dodany m.in. ust. 10h, który przewiduje, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Dopiero zatem od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej (tzn. od 4 września 2010r.) starosta został upoważniony do wydawania decyzji o kosztach związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi. Ustawa nowelizująca zawiera przepisy intertemporalne, z których tylko art. 13 dotyczy kwestii kosztów przechowywania pojazdów. Kosztami za przechowywanie został obciążony Skarb Państwa, na rzecz którego, z mocy prawa, przechodziła własność usuniętego z drogi pojazdu, po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia, na podstawie art. 130a ust. 10 (utrata mocy z dniem 11 czerwca 2009 r., na skutek wyroku TK z 3 czerwca 2008 r.). Jednak art. 13 ustawy nowelizującej dotyczy tylko ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów przechowywania pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia usunięcia upływał od 11 czerwca 2009 r. do 4 września 2010 r. Przepis ten nie daje natomiast podstawy do wydania decyzji w kwestii ustalenia kosztów właścicielowi pojazdu, będącemu nim w dniu wydania decyzji o usunięciu tego pojazdu z drogi. Podstawy takiej, tj. do wydania decyzji w sprawie kosztów usunięcia pojazdu oraz kosztów jego przechowywania, za okres sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, nie dają także pozostałe przepisy przejściowe, w tym art. 11 i art. 12 tego aktu. Przepisy te bowiem dotyczą kwestii postępowania w sprawie przejęcia, nieodebranych z parkingów, pojazdów na rzecz Skarbu Państwa, a regulacje te były skutkiem wyeliminowania art. 130a ust. 10 p.r.d. i wprowadzenia nowego unormowania, co do przepadku pojazdów, zgodnego z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w spr. P 4/06. Dopiero zatem od 4 września 2010 r., tj. od wejścia w życie art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym w nowym brzmieniu, Starosta [...] zyskał podstawę prawną do wydania decyzji obciążającej P. S. kosztami, o których mowa w tym przepisie, za okres do zakończenia postępowania. Ustalenie kosztów za okres od 5 stycznia 2009 r. ( usunięcie pojazdu z drogi) do 5 lipca 2009 r. ( upływ 6 miesięcznego terminu wynikającego z brzmienia art. 130a ust. 10 p.r.d. sprzed nowelizacji) nie miało podstawy prawnej, bowiem prawo nie może działać wstecz. Opisane wyżej stanowisko, co do braku możliwości stosowania zapisów art. 130a ust. 10h p.r.d. do stanów zaistniałych przed wejściem w życie tego przepisu, zaprezentowane zostało w szeregu wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, które znalazły poparcie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 18.10.2016 r. w spr. I OSK 3254/14, wyrok WSA w Krakowie z 05.07.2016 r. w spr. III SA/Kr 1668/15, wyrok WSA w Białymstoku z 07.10.2014 r. w spr. II SA/Bk 469/14, postanowienie NSA z 25.11.2014 r. w spr. I OW 151/14 - dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W odniesieniu natomiast do ustalenia wobec skarżącego kosztów parkowania pojazdu marki Ford [...] nr rej. [...] za okres od 4 września 2010 r. do 29 czerwca 2016 r. oraz jego oszacowania, to wskazać ponownie należy, iż z cytowanego wyżej art. 130a ust. 10h p.r.d., w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r., wynika, że wszelkie koszty związane między innymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do momentu zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia. Intencją wskazanego przepisu było to, aby wymienione koszty ponosiła osoba, której niewłaściwe i niezgodne z prawem zachowanie, koszty te spowodowało. Właściciela pojazdu winny jednak obciążać tylko koszty uzasadnione, a więc takie, które są normalnym skutkiem jego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są wynikiem zaniechania czy bezczynności organu administracji. Kwestia ta ma istotne znaczenie w przypadku powstania kosztów przechowywania pojazdu usuniętego z drogi na parking strzeżony. Przepis art. 130a ust. 10 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r., przewiduje bowiem, że starosta występuje do sądu cywilnego z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu jeżeli właściciel - prawidłowo powiadomiony - nie odebrał pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia przy czym z wnioskiem takim może wystąpić nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (art. 130a ust. 10 p.r.d.). Starosta występuje zatem z wnioskiem do sądu cywilnego, jednak, w ocenie sądu, winien z takim wnioskiem wystąpić bez zbędnej zwłoki. Termin na złożenie takiego wniosku nie powinien być nadmiernie wydłużony. Nie może być bowiem tak, że organ nie robi nic przez długi okres czasu i dopiero po wielu latach występuje do sądu cywilnego, a następnie obciąża kosztami właściciela za cały okres przechowywania pojazdu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. W ten sposób poprzez swoją bezczynność i zaniechania organ generuje powstanie kosztów, którymi w całości obciąża właściciela pojazdu. Postępując w ten sposób właściciel pojazdu ponosi koszty spowodowane także bezczynnością organu. W przekonaniu sądu, właściciel pojazdu winien ponosić koszty przechowywania, ale tylko uzasadnione a więc takie, które są normalnym następstwem swojego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są spowodowane zaniechaniem organu. W przepisie art. 130a ust. 10h p.r.d. jest mowa o naliczeniu kosztów do zakończenia postępowania. Określenie "zakończenie postępowania" odnosi się do postępowania o stwierdzenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu cywilnego o przepadku właścicielem pojazdu staje się bowiem powiat i nie ma już podstaw do obciążania kosztami osoby nie będącej już właścicielem pojazdu. Pogląd taki wyraził NSA w wyroku z 6 kwietnia 2017 r. w spr. I OSK 1959/15. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionym orzeczeniu. W odniesieniu zatem do kosztów przechowywania i oszacowania pojazdu za okres od 4 września 2010 r., to uznać należy, że skarżący jest zobowiązany do ich ponoszenia na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., gdyż treść tego przepisu w sposób niewątpliwy wskazuje, że koszty te ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu dyspozycji jego usunięcia z drogi. Jednak, w przekonaniu sądu, organy administracji nie wyjaśniły, czy koszty, którymi obciążono skarżącego są kosztami uzasadnionymi. Dotyczy to szczególnie kosztów przechowywania samochodu. P. S. został obciążony kosztami przechowywania za okres od dnia wejścia w życie przepisu art. 130a ust. 10h p.r.d. do uprawomocnienia się orzeczenia sądu cywilnego o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...] (20 czerwca 2016 r.). Organy nie wyjaśniły, czy koszty przechowywania samochodu przez okres blisko 6 lat są kosztami uzasadnionymi, które winien ponieść skarżący. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach, znowelizowany przepis art.130a ust. 10 p.r.d. wszedł w życie w dniu 4 września 2010 r. Przewiduje on możliwość wystąpienia starosty do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w ciągu 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Po wejściu w życie tego przepisu starosta winien zatem niezwłocznie podjąć działania o których mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. (wystąpienie z wnioskiem do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu). W niniejszej sprawie Starosta [...] wystąpił do sądu cywilnego o orzeczenie przepadku samochodu marki Ford [...] o nr rej. [...] dopiero w dniu 15 grudnia 2015 r., czyli po upływie ponad pięciu lat od dnia wejścia w życie przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. w nowym brzmieniu. Przez tak długi okres organ nie podjął zatem żadnych działań w zakresie wykonania obowiązków, jakie nakładał na niego omawiany przepis. Oznacza to, że przez tak długi okres czasu Starosta [...] był w bezczynności. Zaniechanie organu w tym zakresie generowało dodatkowe koszty przechowywania, bo w tym czasie przedmiotowy pojazd cały czas stał na parkingu strzeżonym. Wysokie koszty przechowywania pojazdu były wynikiem zarówno niewłaściwego zachowania skarżącego (co skutkowało usunięciem z drogi jego samochodu na parking strzeżony) jak i wieloletniej bezczynności organu w uregulowaniu stanu prawnego tego pojazdu. Zaskarżoną decyzją, kosztami przechowywania pojazdu za okres blisko 6 lat został obciążony skarżący. Opieszałość organów miała zatem istotne konsekwencje, wyrażające się - w sytuacji obciążenia skarżącego kosztami przechowywania pojazdu - oczywistą i wymierną dolegliwością ekonomiczną. W piśmiennictwie wskazuje się natomiast, że naruszenie przez administrację jej powinności sprawnego prowadzenia postępowania nie może powodować negatywnych skutków dla strony. Zasada ta znajduje normatywne uregulowanie w art. 2 Konstytucji RP. Naruszałoby standardy rzetelności prawa, gdyby ocenę zachowania administracji oprzeć na założeniu, iż ryzyko zaniedbań, błędów czy opieszałości administracji należy umiejscowić w sferze interesów i praw stron postępowania (vide: E. Łętowska, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2003 r., V SA 1131/02, OSP 2003/7-9/93). Należy przy tym zaznaczyć, że takie uchybienia w poczynaniach organów, nie wynikały z postawy skarżącego, stąd nie może on ponosić ich ujemnych konsekwencji, polegających na obciążeniu go w całości kosztami przechowywania pojazdu w okresie od 4 września 2010 r. do 20 czerwca 2016 r., które 80 krotnie przekraczają wartość pojazdu usuniętego z drogi. Sąd w obecnym składzie nie podziela zatem stanowiska, że P. S. ma obecnie obowiązek ponieść koszty zarówno swojego niewłaściwego zachowania jak i wieloletniego zaniechania Starosty [...] w uregulowaniu kwestii dotyczącej własności przedmiotowego pojazdu. Jak już zostało to omówione we wcześniejszych rozważaniach, koszty obciążające właściciela pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d., muszą być uzasadnione, a więc właściciel winien ponieść koszty będące normalnym następstwem jego nagannego zachowania. Nie można natomiast obciążać właściciela takimi kosztami, które są skutkiem bezczynności organu. W przekonaniu sądu, nie można uznać, że całe koszty przechowywania pojazdu przez okres blisko 6 lat (od 4 września 2010 r. do 20 czerwca 2016 r.) są normalnym następstwem usunięcia pojazdu skarżącego. W ocenie sądu, organy administracji nie wyjaśniły, czy koszty, którymi został obciążony skarżący są kosztami uzasadnionymi. Nie zostało wyjaśnione, dlaczego wniosek do sądu cywilnego o orzeczenie przepadku samochodu nie został złożony bezpośrednio po wejściu w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. tylko w dniu 15 grudnia 2015 r. Dopiero wyjaśnienie tej okoliczności pozwala na dokonanie oceny, czy koszty przechowywania spornego pojazdu od 4 września 2010 r. do 20 czerwca 2016 r. można uznać za uzasadnione i obciążyć nimi skarżącego. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji brak jest rozważań w tym zakresie. Organy nie wyjaśniły zatem w powyższym zakresie dokładnie stanu faktycznego sprawy, ani w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nie można się przy tym zgodzić z poglądem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że starosta nie jest związany żadnym terminem do wystąpienia z wnioskiem do sądu cywilnego o orzeczenie przepadku pojazdu. W przepisie art. 130a ust. 10 p.r.d. faktycznie nie ma mowy o terminie lecz nie oznacza to całkowitej dowolności organu w tym zakresie. Przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym generuje bowiem koszty i jest rzeczą zrozumiałą, że organ powinien podjąć działania, aby je zminimalizować. Powinien zatem wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. w miarę rozsądnym terminie. Przyjęcie poglądu, że organ może w dowolnym czasie wystąpić z wnioskiem do sądu cywilnego oznaczałoby świadome przerzucanie na właściciela pojazdu kosztów przechowywania a koszty te miałyby pokrywać również bezczynność organu w tym zakresie. Stanowisko takie, w ocenie sądu, jest nie do przyjęcia. Pogląd, że właściciela pojazdu w dacie jego usunięcia powinny obciążać tylko koszty uzasadnione, a więc koszty będące normalnym następstwem jego zachowania, a nie koszty powstałe wskutek zaniechania organu wyraził WSA w Łodzi w wyrokach z 19 lutego 2015 r. w spr. III SA/Łd 1015/14, z 15 lutego 2017 r. w spr. III SA/Łd 930/16, z 29 czerwca 2017 r. w spr. III SA/Łd 303/17 oraz III SA/Łd 389/17. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. Należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie, pojazd został usunięty z drogi w dniu 5 stycznia 2009 r., a więc sześciomiesięczny okres, o którym mowa w art.130a ust.10 p.r.d. upływał już po uchyleniu tego przepisu co nastąpiło dnia 11 czerwca 2009r. Powstała zatem sytuacja, w której po dniu wyeliminowania z obrotu prawnego przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d., regulującego przepadek ex legę (tj. po dniu 11 czerwca 2009 r.), a do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, w której jednoznacznie wskazano na obowiązek orzekania przepadku przez sąd w przypadku usunięcia pojazdu tj. do dnia 4 września 2010 r. - istniała swoista luka w prawie. Nie obowiązywał przepis zezwalający na przepadek z mocy ustawy (art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu dotychczasowym uznano za niekonstytucyjny), a nie wprowadzono jeszcze ustawowej regulacji orzekania przepadku przez sąd w sytuacji nieodebrania pojazdu usuniętego z drogi. W takiej sytuacji nie ma podstaw do uznania, jak podnosi strona, że właścicielem pojazdu marki Ford [...] nr rej. [...] po upływie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi stał się Skarb Państwa, mimo iż o takim trybie utraty własności przedmiotowego pojazdu został skarżący poinformowany zawiadomieniem Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia 5 stycznia 2009r. W zawiadomieniu tym poinformowano P.S., że w razie nieodebrania pojazdu w ciągu 6 miesięcy (tzn. do 5 lipca 2009r.) jego własność przejdzie na rzecz Skarbu Państwa. Zawiadomienie to zostało sformułowane wadliwie gdyż przepis art.130a ust.10 p.r.d. utracił moc z dniem 11 czerwca 2009r. ( w związku z orzeczeniem TK w spr. P 4/06) co pozostaje jednak bez wpływu na kwestie związane z ustaleniem prawa własności samochodu marki Ford [...] nr rej. [...]. Nadto, kwestię własności ww. samochodu skarżący mógł podnosić w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w [...] w spr. [...], w której był uczestnikiem. W postanowieniu z [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł przepadek samochodu marki Ford [...] o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz Powiatu [...], stwierdzając, że był on własnością P. S. Zgodnie z treścią art. 365 § 1 K.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Oznacza to, że sąd w niniejszej sprawie jest związany postanowieniem z [...] orzekającym przepadek na rzecz Powiatu [...] samochodu będącego dotychczas własnością P. S. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy obciążyły bowiem skarżącego kosztami usunięcia pojazdu i jego przechowywania za okres, co do którego przepis art. 130a ust. 10h p.r.d. nie mógł mieć zastosowania, a ponadto nie wyjaśniły dokładnie czy koszty, którymi został obciążony skarżący od 4 września 2010 r. do 20 czerwca 2016 r. są kosztami uzasadnionymi, a więc takimi, które są normalnym następstwem jego zachowania, a nie wynikają z zaniechania organu administracji. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy dokonać ponownie wnikliwej oceny zebranego materiału dowodowego i w razie konieczności uzupełnić materiał dowodowy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. R.T.