III SA/Łd 621/16

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] znak [...] w przedmiocie odmowy uwzględniania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia przyznać adwokat A. B., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A., kwotę 147,60 zł obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej B. P. za zastępstwo prawne w postępowaniu zażaleniowym i nakazać wypłacenie powyższej kwoty adwokat A. B. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R.A. III SA/Łd 621/16 Uzasadnienie Postanowieniem z 11 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie odmowy uwzględniania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Uprzednio skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 16 września 2016 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł poinformowała o delegowaniu jako pełnomocnika z urzędu do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie – adwokat A. B. W dniu 24 października 2016 r. pełnomocnik wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z 11 października 2016 r., w którym sformułowała wniosek o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w związku z wniesieniem zażalenia oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone przez mocodawczynię w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem wydanym 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym - zażalenie to oddalił. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady w dacie wnoszenia zażalenia określało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801). W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) powoływanego rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w postępowaniu zażaleniowym – 240 zł. W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwróciła się adwokat A. B. obejmuje postępowanie zażaleniowe przed sądem w drugiej instancji. Z tych też względów, w rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i ust. 2 powoływanego rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia, czyli ½ opłaty wynoszącej 240 zł, co stanowi kwotę 120 zł (1/2 x 240 zł). Kwota 240 zł stanowi bowiem opłatę maksymalną, co wynika z treści § 21 ust. 1 pkt pkt 2 lit. d. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 147,60 zł. Wobec powyższego, uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżącej, stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit d) oraz § 4 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 i art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.