III SA/Łd 626/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2007 roku sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnego oddala skargę III SA/Łd 626/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71, art. 72 ust. 2, 6, art. 73 ust. 1 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze. zm.), Prezydent Miasta Ł. przyznał E. Ł. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 22 czerwca 2005 roku oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 80% zasiłku podstawowego na okres do 6 miesięcy tj. od dnia 30 czerwca 2005 r. Od powyższej decyzji odwołała się E. Ł. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej przyznania E. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 czerwca 2005 r., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania jej prawa do zasiłku oraz przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 30 czerwca 2005 r. w wysokości 100% określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na okres 6 miesięcy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła E. Ł. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2007 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 403/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uwzględniając skargę E. Ł., uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie zgodził się ze stwierdzeniem organu II instancji zawartym w zaskarżonej decyzji, jakoby jedynym i dlatego niewystarczającym dokumentem potwierdzającym zatrudnienie skarżącej w A w Ł., było zaświadczenie z Archiwum Zakładowego przy [...] Urzędzie Wojewódzkim w Ł. Skarżąca złożyła bowiem kserokopię legitymacji ubezpieczeniowej wystawionej na jej panieńskie nazwisko z wpisem potwierdzającym także zatrudnienie w A w Łodzi, a także inne dokumenty, które pozwalają przyjąć, że zaświadczenie to dotyczy skarżącej, a nie innej osoby o tym samym nazwisku. Z przedstawionych przez skarżącą aktów stanu cywilnego wynika, że ojciec skarżącej używał trzech imion, w tym imienia B., które podane jest w zaświadczeniu. Sąd wskazał, że nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia stanowisko organu odwoławczego, który uznał, że E. Ł. udowodniła okresy pracy w firmie B i C ( świadectwa pracy z tych firm podają jako imię ojca B. ), bo potwierdzają to wpisy w dowodzie osobistym, gdzie z kolei podano imię J., a nie udowodniła pracy w A. O tym, że zaświadczenie z Archiwum Zakładowego potwierdzające pracę w A dotyczy skarżącej wynika z innych złożonych dokumentów i porównania danych zawartych w tych dokumentach. Sąd stwierdził, że organ nie zaliczył także do stażu pracy skarżącej okresu zatrudnienia w firmie D w Ł. od 18 czerwca 2001 r. do 20 sierpnia 2001 r. ( tj. 2 miesiące i 2 dni ), ani nie wypowiedział się co do możliwości zaliczenia tego okresu pracy do okresu uprawniającego do zasiłku, choć ten okres zatrudnienia został wskazany przez skarżącą w karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Ponadto organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji nie wezwał skarżącej do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, zawartej w art. 10 k.p.a. Sąd podkreślił, że nie można wykluczyć, że w wyniku takiego wezwania, po zapoznaniu się z aktami sprawy, skarżąca przedłożyłaby dowody, które załączyła do skargi. Dotyczy to nie tylko świadectwa pracy z firmy D, ale także inne dokumenty potwierdzające jej pracę na umowę zlecenie w E w Ł., do której także została skierowana przez PUP. Sąd zalecił również konieczność rozważenia na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy możliwość zaliczenia do stażu pracy skarżącej okresu urlopu bezpłatnego, z którego korzystała w dniach od 9 lipca 1985 r. do 18.stycznia 1989 r. Decyzją z dnia [...]. Nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 4, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 72 ust. 1 - 4, ust. 5a, art. 73 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b, pkt 3, art. 79 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po ponownym rozpatrzeniu odwołania wniesionego w dniu 6 lipca 2005 r. przez E. Ł., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej przyznania E. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 czerwca 2005 r., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej przyznania jej prawa do zasiłku, przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 30 czerwca 2005 r. w wysokości 100% określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na okres 6 miesięcy, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że nie budzi wątpliwości fakt, że skarżąca w dniu rejestracji dokonanej 22 czerwca 2005 r. spełniła warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Kwestia długości okresu pobierania zasiłku oraz jego wysokości uregulowana została w art. 73 ust. 1 oraz w art.72 ust. 1 -4 i ust. 5a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art.73 ust. 1 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okres pobierania zasiłku wynosi: 1. 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; 2. 12 miesięcy - dla bezrobotnych ; a. zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, lub b, są bezrobotnymi powyżej 50 roku życia oraz posiadają jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku; 3. 18 miesięcy dla bezrobotnych : a. zamieszkałych w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 2 - krotnie przeciętną stopę bezrobocia w kraju, oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20 letni okres uprawniający do zasiłku lub b. którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy bezrobotnym powyżej 50 roku życia jest bezrobotny, który w dniu zastosowania wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy ukończył co najmniej 50 rok życia. W myśl natomiast art. 72 ust. 3 ustawy bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1 tego przepisu. Do okresu uprawniającego do zasiłku są zaliczane okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4, i 5 oraz ust. 7 ustawy, a więc m.in. okresy zatrudnienia, wykonywania pracy zarobkowej, jeżeli wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wynosiło co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, okresy urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów (...), co wynika wprost z treści art. 72 ust. 2 ustawy, a także okresy wymienione w art. 72 ust. 4 i 5 ustawy, tj. m.in. okresy urlopu bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych, okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiących przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem w wieku do 4 lat - w granicach do 3 lat na każde dziecko oraz łącznie z okresami, o których mowa w art.71 ust. 2 pkt 2, bez względu na liczbę dzieci - do 6 lat lub na które, ze względu na jego stan fizyczny, psychiczny lub psychofizyczny przysługuje zasiłek pielęgnacyjny - dodatkowo do 3 lat na każde dziecko. W przypadku, gdy dany okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przypadł przed dniem 1 stycznia 1997 r., podlega on zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres jego pobiera, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę. Wynika to jednoznacznie z treści art.72 ust.5a ustawy. Wojewoda [...] stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż E. Ł. w dniu dokonania rejestracji w PUP nr 1 w Ł. tj. w dniu 22 czerwca 2005 r. była bezrobotną powyżej 50 roku życia w rozumieniu przytoczonych powyżej przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustalając uprawnienia zasiłkowe skarżącej organ odwoławczy stwierdził jednakże, iż E. Ł. nie wykazała, iż w dniu rejestracji legitymowała się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 20 lat, który uprawniałby ją do pobierania zasiłku w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego, przez okres 12 miesięcy. Zdaniem organu odwoławczego do okresu uprawniającego do zasiłku należało zaliczyć następujące okresy zatrudnienia : 1. od 1.09.1966 r--29.08.1970 r. w A w pełnym wymiarze czasu pracy, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Łodzi z dnia 30.01.2007 r. sygn. akt III S.A./Łd 403/06 - zaświadczenie wystawione przez Zakład Obsługi Administracji przy ŁUW Archiwum Zakładowe z dnia 17.04.2003 r., 2. od 1.04.1972 - do 31.01.1978 r. w C w pełnym wymiarze czasu pracy - świadectwo pracy z dnia 31.01.1978r., 3. od 1.03.1978 r. - 08.07.1985 r. w Przedsiębiorstwie B w pełnym wymiarze czasu pracy, łącznie z okresem urlopu wychowawczego od dnia 8.07,1982 r. do dni 8.07.1985 r.- świadectwo pracy z dnia 19.01.1989 r., 4. od 1.09.1994 r. do 28.02.1995 r. w F ( ½ etatu ) - świadectwo pracy z dnia 1.03.1995 r., 5. od 18.06.2001 r. do 20.08.2001 r. w firmie D - w pełnym wymiarze czasu pracy, 6. od 2.12.2002 r. do 25.11.2003 r. w G w Ł. w pełnym wymiarze czasu pracy - świadectwo pracy z dnia 26.11.2003 r., 7. od 8.12.2003 r. do 7.01.2005 r. w G w Ł. w pełnym wymiarze czasu pracy - świadectwo pracy z dnia 7.01.2005 r. Łączny okres uprawniający do zasiłku wyniósł 19 lat, 11 miesięcy i 1 dzień. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie znalazł natomiast podstaw, aby do stażu pracy zaliczyć: 1. okresy pobierania przez odwołującą zasiłków dla bezrobotnych od 9.05.1991 r. do 29.02.1992 r., 8.03.1996 r. do 4.11.1998 r., gdyż wykluczono taką możliwość wprost w treści art. 79 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, 2. okresu pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia od 8.01.2005 r. do 17.06.2005 r., gdyż okres ten nie został wymieniony w art. 72 ust.2 ustawy jako okres zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku, 3. okresu urlopu bezpłatnego w trakcie zatrudnienia w firmie B od dnia 9.07.1985 r. do dnia 18.01.1989 r., gdyż wyklucza to art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który nie przewiduje zaliczania do okresu uprawniającego do zasiłku okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie ponad 30 dni. Organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, że odwołująca wystąpiła o udzielenie tego urlopu z uwagi na stan zdrowia dziecka, jednakże skarżąca nie przedstawiła dokumentów, że przysługiwał jej w tym czasie zasiłek pielęgnacyjny na dziecko, tj. decyzji ZUS i orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia ( § 15-17 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 23 stycznia 1984 r. w sprawie zasiłków rodzinnych i pielęgnacyjnych - Dz.U. z 1984 r. nr 4 poz.21 ze zm. ). W dniu 22 lipca 2005 r. odwołująca wyraźnie oświadczyła, że jej dziecko nie było dzieckiem specjalnej troski, natomiast w dniu 28 maja 2007 r. wskazała, że przedstawiła w swojej sprawie wszystkie posiadane dokumenty. Zdaniem organu odwoławczego udzielonego odwołującej urlopu bezpłatnego nie można również traktować jako urlopu bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi i innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych, gdyż w czasie udzielenia jej tego urlopu, tj. w lipcu 1985 r., przepisy te już nie obowiązywały ( tj. uchwała Rady Ministrów nr 158 z dnia 24 maja 1968r. publ. M.P. nr 24 poz.154 , uchwała Rady Ministrów z dnia 14.01.1972 r. nr 13 - publ. M.P. nr 5 poz. 26 uchylone przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 listopada 1975 r. - Dz.U. z 1975 r. nr 43 poz. 219 ). Od dnia 1 lipca 1981 r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 czerwca 1981 r. w sprawie urlopów wychowawczych (tekst pierwotny Dz.U. z 1981 r. nr 19 poz.97 ). Rozporządzenie to obowiązywało również w lipcu 1985r., kiedy to pracodawca - firma B udzieliła odwołującej, po wykorzystaniu urlopu wychowawczego, urlopu bezpłatnego, co wyraźnie wskazała w treści świadectwa pracy z dnia 19 stycznia 1989 r. W rozporządzeniu tym nie przewidziano udzielania urlopów bezpłatnych z tytułu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem. Jednakże na podstawie § 2 ww. rozporządzenia istniała możliwość przedłużenia urlopu wychowawczego o kolejne 3 lata, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko 10 lat w razie stwierdzenia przez zakład społeczny służby zdrowia przewlekłej choroby, kalectwa lub opóźnienia w rozwoju umysłowym dziecka wymagającym sprawowania nad nim osobistej opieki przez pracownicę. Jak wynika jednoznacznie ze świadectwa pracy wydanego skarżącej przez firmę B okres od dnia 9.07.1985 r. do 18.01.1989 r. był okresem urlopu bezpłatnego, a nie dodatkowo udzielonego urlopu wychowawczego na podstawie § 2 ww. rozporządzenia w sprawie urlopów wychowawczych, ani też urlopu bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie urlopów bezpłatnych dla matek pracujących, opiekujących się dziećmi. W tej sytuacji w ocenie Wojewody [...] brak jest podstaw, aby ww. okres urlopu bezpłatnego zaliczyć skarżącej do okresu uprawniającego do zasiłku na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy. Do okresu uprawniającego do zasiłku organ odwoławczy nie zaliczył również okresu wykonywania przez skarżącą pracy zarobkowej w ramach umowy zlecenia zawartej z E w Ł. w dniu 1.03.1993 r. Z treści umowy wynika jednoznacznie, iż skarżąca miała świadczyć pracę od dnia 2.03.1993 r. do dnia 30.03.1993r., tj. przez 29 dni. W myśl obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia ( Dz.U. z 1983 r. Nr 31, poz.146 ze zm. ), tj. art. 1 ww. ustawy, obowiązkowe ubezpieczenie społeczne obejmowało osoby wykonujące stale i odpłatnie pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia zawartej z j.g.u., przy czym za pracę wykonywaną stale uważano pracę, która trwała nieprzerwanie co najmniej 30 dni. Pracodawca E. Ł. nie miał zatem w jej przypadku obowiązku opłacenia składki na ubezpieczenie społeczne. W toku postępowania odwołująca nie przedstawiła dowodów, iż za ww. okres opłacono składki na ubezpieczenie społeczne, co było warunkiem koniecznym zaliczenia tego okresu pracy do okresu uprawniającego do zasiłku na podstawie art. 72 ust.5 a ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Bezskuteczne okazały się również próby ustalenia tej okoliczności w ZUS oraz u następcy prawnego E- firmy H. w W. Organ odwoławczy stwierdził, iz nie znalazł podstaw, aby przyznać E. Ł. zasiłek dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. Stopa bezrobocia na obszarze działania PUP nr 1 w Ł. w dniu 30 czerwca 2004 r., tj. w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień rejestracji odwołującej wynosiła 18,5% i była niższa od 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju - 24,25% ( 19,4% x 125% ). Odwołująca zatem, legitymując się stażem pracy wynoszącym 19 lat , 11 miesięcy i 1 dzień, będąc mieszkanką Ł. i rejestrując się 22 czerwca 2005 r., mogła nabyć prawo do zasiłku na okres 6 miesięcy w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego. Organ wskazał, że sytuacja rodzinna odwołującej nie pozwalała na przyznanie zasiłku na okres do 18 miesięcy (E. Ł. nie ma na utrzymaniu dzieci, co wynika z jej oświadczenia złożonego w karcie rejestracyjnej z dnia 22 czerwca 2005 r.). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, ponieważ znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Ponadto podała, że po rozwiązaniu umowy o pracę w C w dniu 31 stycznia 1978 r. nie miała żadnej przerwy, tylko od 1 lutego 1978 r. przeszła do przedsiębiorstwa B , miesiąc pracowała jako "pracownik donajęty", by mieć ciągłość pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, iż E. Ł. w żaden sposób nie udokumentowała okresu zatrudnienia w przedsiębiorstwie B od dnia 1 lutego 1978 r. do dnia 28 lutego 1978 roku, który wskazała w skardze. Faktu jej zatrudnienia w tym okresie nie potwierdza przedstawione przez nią świadectwo pracy, z którego wynika, że była ona zatrudniona w tym przedsiębiorstwie w okresie od 1 marca 1978 roku do dnia 18 stycznia 1989 roku, ani też inne przedstawione dokumenty. Skarżąca okresu tego nie wymieniła nawet w karcie rejestracyjnej. Sama potwierdziła, że nie posiada żadnego dowodu potwierdzającego jej pracę w tym przedsiębiorstwie w okresie od 1 lutego 1978 roku do 28 lutego 1978 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepis art. 71 powołanej ustawy zawiera generalną regułę, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu pod dwoma warunkami: 1) nie ma dla bezrobotnego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, bezrobotny wykazał łącznie okres co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, szczegółowo wymienionych w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 powołanego art. 71. Oba warunki muszą być spełnione łącznie. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest wysokość należnego skarżącej zasiłku. Stosownie do treści art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wysokość zasiłku wynosi 504,20 zł miesięcznie. Bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz 7, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku", wynoszą mniej niż 5 lat przysługuje zasiłek w wysokości 80 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1 (art. 72 ust. 2 ustawy). Bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1 (ust. 3 art. 72 ). Zaskarżona decyzja wydana została po uchyleniu poprzedniej decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 stycznia 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 403/06. Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. A zatem w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi związany jest wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu z dnia 30 stycznia 2007 r. Przyznanie skarżącej przez organ II instancji prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 30 czerwca 2005 r. w wysokości 100% określonego w art. 72 ust. 1 było wynikiem właściwie uzupełnionego materiału dowodowego. Organ administracji oparł się na dokumentach załączonych przez skarżącą i dokonał ponownego obliczenia okresu uprawniającego do zasiłku zgodnie ze wskazówkami Sądu. Obliczenie dokonane zostało na podstawie analizy całości dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej skarżącej. Wynikiem powyższego było zaliczenie przez organ II instancji do okresu uprawniającego do zasiłku okresu zatrudnienia w A oraz w firmie D. Ponadto organ odwoławczy szczegółowo rozważył możliwość zaliczenia do stażu pracy skarżącej urlopu bezpłatnego w trakcie zatrudnienia w firmie B w okresie od 9 lipca 1985 r. do dnia 18 stycznia 1989 roku oraz zatrudnienia na umowę zlecenia w E w Ł. od dnia 2 marca 1993 roku do dnia 30 marca 1993 roku (umowa zlecenia w aktach sprawy) i wyczerpująco uzasadnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak możliwości zaliczenia tych okresów do okresu uprawniającego do zasiłku, czego skarżąca nie kwestionuje. W konsekwencji organ II instancji ustalił, iż skarżąca posiada okres uprawniający do zasiłku 19 lat 11 miesięcy i 1 dzień. Odnosząc się do argumentu skargi dotyczącego niezaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresu zatrudnienia w firmie B od dnia 1 lutego 1978 r., Sąd stwierdził, iż ze znajdującego się w aktach sprawy świadectwa pracy z dnia 19 stycznia 1989 r. oraz z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 16 grudnia 2002 r. wystawionych przez B z siedzibą w W. wynika, że skarżąca była w nim zatrudniona od 1 marca 1978 roku, a nie od 1 lutego 1978 r., innego dokumentu potwierdzającego zatrudnienie skarżąca nie przedłożyła. Zdaniem Sądu, organ administracji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny i prawny sprawy, zebrał wszystkie niezbędne dowody pozwalające ustalić w sposób, który nie budzi wątpliwości, czy skarżąca spełnia wymogi uzasadniające przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnego, wykonał wskazania zawarte w wyroku WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2007 r. i prawidłowo ustalił wysokość zasiłku dla bezrobotnego. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę. E.K.