III SA/Łd 627/10

Dnia 20 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi I. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), Wojewoda Ł.utrzymał w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] o utracie przez I. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem 29 stycznia 2009 r. w związku z przyznaniem prawa do renty rodzinnej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Na mocy decyzji Starosty R. z dnia [...] I. M. uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 14 listopada 2008 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W [...] r. do Powiatowego Urzędu Pracy w R. z siedzibą w P. wpłynęła decyzja Prezesa KRUS z dnia [...] o przyznaniu I. M. prawa do renty rodzinnej od dnia 29 stycznia 2009 r. w wysokości 675,10 zł brutto. Decyzją z dnia [...], podjętą po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta R.pozbawił I.M.statusu osoby bezrobotnej z dniem 29 stycznia 2009 r. w związku z przyznaniem prawa do renty rodzinnej. Od powyższej decyzji I. M. złożyła odwołanie. Podniosła, że nie została w pełni poinformowana o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej w sytuacji uzyskania prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ II instancji stwierdził, że I. M. od dnia 29 stycznia 2009 r. nie spełnia warunków osoby bezrobotnej określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wysokość renty rodzinnej przysługującej skarżącej, określonej w decyzji z dnia [...] r., przekracza bowiem połowę minimalnego wynagrodzenia i wynosi 675,10 zł. W okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1276 zł (M.P. z 2008 r., nr 55, poz. 499), zaś połowa tej kwoty to 638 zł. Osoba, która nabyła prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę nie może być osobą bezrobotną. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pozostawanie w ewidencji osób bezrobotnych uzależnione jest od spełnienia warunków określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy powoływanej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie ma możliwości odstąpienia od ich stosowania. Treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c jest jednoznaczna. W związku z powyższym I. M. nie mogła być uznana za osobę bezrobotną od dnia 29 stycznia 2009r., skoro była uprawniona do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Odnosząc się do argumentów odwołującej w kwestii nieprawidłowego pouczenia o utracie statusu osoby bezrobotnej z powodu nabycia prawa do renty rodzinnej organ wskazał, że I.M. w dniu 14 listopada 2008 r., tj. w dniu rejestracji w PUP w R., Filia w P.została pouczona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego oraz wszelkich świadczeń przewidzianych dla bezrobotnych, co własnoręcznie potwierdziła (Informacja dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, zawierającą m.in. zapis, że status bezrobotnego otrzymuje osoba, jeżeli nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (...), w aktach sprawy). Należy przyjąć, że składając podpis pod dokumentem strona jest świadoma jego treści i znaczenia. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania, tym bardziej, że strona postępowania jest osobą młodą, posiadającą wykształcenie policealne, potrafiącą dbać o swoje sprawy, nie sprawiającą wrażenia osoby nieporadnej życiowo. Ponadto prowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło zarzutów zawartych w składanych odwołaniach dotyczących udzielania jej nieprawidłowych informacji na temat pobierania renty rodzinnej i stypendium stażowego, a tym samym możliwości pozostawania w ewidencji bezrobotnych. Zeznania świadków powołanych w przedmiotowej sprawie - pracowników urzędu i stażystki, wskazują na udzielanie skarżącej informacji zgodnie z przyjętym przez nią do wiadomości w dniu 14 listopda 2008 r. pouczeniem. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca podała, że jest kwestią bezsporną, że w dniu 14 listopada 2008 roku zapoznała się z "Informacją dla osób bezrobotnych rejestrujących w powiatowym urzędzie pracy", który dokument również własnoręcznie podpisała, jednak fakt zapoznania się z pouczeniami nie może potwierdzić, że była w stanie zapamiętać cały dokument i wszystkie wymienione w nim warunki. Na tamtym etapie także punkt mówiący o fakcie, że osobą bezrobotną nie może być osoba pobierająca rentę rodzinną nie mógł zwrócić jej najmniejszej uwagi, gdyż nie mogła przewidzieć rodzinnej tragedii, do której doszło pod koniec stycznia, a związanej ze śmiercią ojca. Fakt zapoznania się w tamtym czasie z pouczeniami w sposób mniej lub bardziej dokładny nie przemawiał na jej korzyść, jednak według jej nie wykluczał, iż jeśli pojawią się jakieś wątpliwości, czy pytania związane z jej statusem osoby bezrobotnej będzie mogła korzystać z wiedzy i doświadczenia pracowników PUP. Skarżąca podniosła, że została błędnie poinformowana przez urzędników i dlatego uważała, że nie zachodzą żadne przeszkody w pobieraniu renty rodzinnej oraz świadczeń stypendialnych. Dopiero w lipcu 2009 r. została poinformowana o konieczności dostarczenia decyzji o przyznaniu renty rodzinnej. Skarżąca podniosła, że nie czuję się winna w żaden sposób zaistniałej sytuacji i w jej ocenie bardziej zasługuję na status osoby pokrzywdzonej w wyniku niepodania lub też podania niewłaściwych informacji. Zdaniem skarżącej nazywanie pobranych świadczeń stypendialnych, na które zapracowałam własnym wysiłkiem fizycznym jako nienależnie pobranych jest nadużyciem art. 76 ust. 2 pkt ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł.wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego. I. M.zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w Filii Powiatowego Urzędu Pracy w R. z siedziba w P. w dniu 14 listopada 2008 r. Skarżąca w dniu rejestracji własnoręcznie podpisała oświadczenie, uprzedzona o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, co wynika z załączonej do akt administracyjnych karty rejestracyjnej bezrobotnego, że jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, oraz że nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Skarżąca została pouczona o obowiązku składania pisemnego oświadczenia o dochodach oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień zasiłkowych przez bezrobotnych z prawem do zasiłku co miesiąc, a w przypadku bezrobotnych bez prawa do zasiłku w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów (karta rejestracyjna bezrobotnego). Ponadto skarżąca została pouczona o utracie statusu osoby bezrobotnej, w sytuacji gdy przestanie spełniać warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, m. in. w przypadku nabycia prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz o obowiązku składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy pisemnego oświadczenia o przychodach oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jej uprawnień przewidzianych w ustawie ("Informacja dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" - podpisana przez skarżącą w dniu 14 listopada 2008 r.). Skarżąca poinformowała w sierpniu 2009 r. Powiatowy Urząd Pracy w R. z siedzibą w P. o decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] r. przyznającej jej prawo do renty rodzinnej od dnia 29 stycznia 2009 r. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie stanowisko organów administracji jest prawidłowe. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 pkt 1 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zdaniem Sądu, nie jest możliwe jednoczesne posiadanie prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę i posiadanie statusu bezrobotnego. Uzyskanie zatem przez skarżącą, jako osobę bezrobotną, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę spowodowało konieczność orzeczenia przez organy administracji o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem 29 stycznia 2009 roku. Spełniona została zatem przesłanka określona w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do orzeczenia o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej. A zatem prawidłowo organy orzekły o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 29 stycznia 2009 r. Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut skarżącej, iż nie była ona należycie pouczona o skutkach niezawiadomienia urzędu pracy o pobieraniu renty rodzinnej. W ocenie Sądu, nie można przyjąć, że skarżąca nie była świadoma regulacji ustawowych, została o nich, jak to wywiedziono powyżej oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sposób prawidłowy pouczona. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji. t.p.