III SA/Łd 633/18

Dnia 5 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2018 roku sprawy ze skargi L.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego L. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 633/18 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania L. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o cofnięciu L. S. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., póz. 1257 ze zmianami), oraz art. l ust. l ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz.U. z 2018r. póz. 570) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu stwierdzono ,że decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zostało cofnięte L. S. uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi wskutek nie poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w terminie określonym w decyzji z dnia [...]. Strona nie zgodziła się z decyzją i skorzystała z przysługującego środka odwoławczego i poprzez ustanowionego pełnomocnika pismem wniesionym w dniu 12 kwietnia 2018 r. za pośrednictwem poczty złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po przeprowadzeniu postępowania stwierdziło, że odwołanie to zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji przesyłając odwołanie załączył akta sprawy z których wynika , że przedmiotową decyzję strona otrzymała w dniu 05 marca 2008 r. Przesyłka została skierowana do strony na adres do doręczeń wskazany przez samą stronę w piśmie skierowanym do Wydziału Komunikacji UMŁ z dnia [...]. Powyższe potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji na którym widnieje podpis dorosłego domownika J.W. , który wg. zakreślonej na zwrotce informacji podjął się jego oddania adresatowi . Należy zatem uznać za datę doręczenia skarżonej decyzji dzień 5 marca 2008 r. Świadomość wydania decyzji z dnia [...] o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i wiedza o treści tej decyzji, z czego wynika, iż decyzja do strony dotarła i strona zapoznała się z jej treścią , potwierdza dalszy tok zachowań strony w następnym okresie. A mianowicie strona odebrała z Wydziału Komunikacji UMŁ zaświadczenie z dnia [...]. że spełnia warunki do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art. 114 ust. l pkt 2 lita ustawy w związku z ubieganiem się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający l rok lub w związku z utrata kwalifikacji . W dniu 11.08.2008 r. strona złożyła w Wydziale Komunikacji UMŁ wniosek o przywrócenie cofniętego uprawnienia wraz z oświadczeniem strony cyt. "Na podstawie zaświadczenia z dnia [...] r. nie przystępowałem do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje ". Na tej podstawie stronie został wygenerowany Profil kandydata na Kierowcę i nadany numer PKK i kod. Nadto w dniu [...] strona uiściła dobrowolnie opłatę skarbową i opłatę ewidencyjną za przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami. Tak więc z powyższych zachowań jednoznacznie wynika, iż strona wiedziała o wydaniu decyzji o cofnięciu jej uprawnień i podejmowała czynności zmierzające do odzyskania cofniętych uprawnień. W tej sytuacji odwołanie od decyzji z dnia [...] o cofnięciu uprawnień L. S. do kierowania pojazdami silnikowymi złożone po ponad dziesięciu latach od dnia doręczenia decyzji jest ewidentnie spóźnione. Pełnomocnik strony sporządził odwołanie [...] r. i w dniu 12.04.2018 r. nadał je listem poleconym w urzędzie pocztowym w Łodzi . Data nadania pisma nie budzi wątpliwości albowiem potwierdza to wyraźna pieczęć pocztowa na kopercie . Przy przyjęciu daty doręczenia stronie decyzji 5 marca 2008 r. - 14 dniowy termin upłynął w dniu 19 marca 2008 r. Zatem należy uznać, stosownie do art. 57 § l ww. ustawy, bieg 14-dniowego terminu do złożenia odwołania upłynął w dniu 19 marca 2008 r. a odwołanie wniesiono w dniu 12 kwietnia 2018 r. Naruszenie terminu, jest zatem niewątpliwe. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji, wobec czego postanowiono jak wyżej. Pełnomocnik strony takiego wniosku nie składał albowiem wskazał, iż w sprawie nastąpiło naruszenie art. 42 i art. 43 k.p.a. poprzez nieprawidłowe i nieskuteczne doręczenie decyzji organu I instancji Stronie . Jednakże zgromadzony materiał dowodowy i okoliczności wskazane powyżej przeczą takiemu twierdzeniu. Należy zauważyć, iż z akt sprawy wynika , iż strona również w ogóle nie odbierała korespondencji kierowanej do niej na adres w Ł. przy ul. A. Większość tej korespondencji była doręczana w trybie art. 44 k.p.a. Być może z tych względów strona sama wskazała adres do korespondencji,/ Ł. ul. B 15/17 /, który organ przyjął i uwzględnił przy wysyłce. Oczywistym jest , że pamięć o tym fakcie mogła po 10 latach umknąć pamięci strony ale samodzielnie sporządzone pismo strony to potwierdza. Nie można również uznać za pierwsze skuteczne doręczenie decyzji stronie okoliczności zapoznania się przez stronę z aktami sprawy przez odwołującego w siedzibie Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów w dniu 4 kwietnia 2018 r. i uznania , że dopiero od tej daty biegł dla strony termin do złożenia odwołania. Organ podkreślił, że strona od 2008 r. o decyzji cofającej jej uprawnienia wiedziała i w następnych latach podejmowała czynności zmierzające do ponownego nabycia uprawnień. Nie jest niezbędnym dla skuteczności doręczenia decyzji posiadanie przez dorosłego domownika pod adresem wskazanym przez stronę postępowania legitymowanie się oddzielnym pełnomocnictwem jeżeli doręczenie następuje w tym miejscu. Terminy w postępowaniu administracyjnym są terminami zawitymi i ich uchybienie powoduje ujemne skutki procesowe, przede wszystkim utratę prawa do wniesienia określonego środka prawnego np. odwołania, co powoduje, że decyzja staje się ostateczna. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, nie jest zależne od swobodnego uznania organu . Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł L. S.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił : 1. Naruszenie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania , w sytuacji , gdy brak było ku temu podstawy. 2. naruszenie art. 124 § l k.p.a. poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak odniesienia się do całości argumentacji faktycznej i prawnej podniesionej przez pełnomocnika w toku postępowania; 3. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, iż doręczono skarżącemu L. S. decyzję w dniu 5 marca 2008 r./ a w konsekwencji uchybiono terminowi do wniesienia odwołania; 4. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § l k.p.a., poprzez nie podjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, bez wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia; 5. naruszenie art. 6, 8 \ 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłaszanych przez skarżącego twierdzeń i wniosków, w tym przede wszystkim w zakresie niedoręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...], jak również nieupoważniania nikogo do obioru korespondencji kierowanej bezpośrednio do skarżącego; 6. naruszenie art. 11 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek przez organ administracji publicznej, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, w konsekwencji powołanie się przez organ na te przesłanki w sposób ogólny, w sytuacji gdy w myśl tej zasady właściwe uzasadnienie postanowienia w postępowaniu administracyjnym, winno być tak zredagowane, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możności zaakceptować zasadność przesłanek, faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem niniejszej skargi L. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium, Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast podstawę materialnoprawną podjęcia zaskarżonego postanowienia stanowiły przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.)- dalej: k.p.a. W myśl powołanego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Powołany powyżej przepis art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym, tj. sprawdzenia, czy środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został złożony w przepisanym prawem terminie. Wniesienie odwołania, w sytuacji gdy stronie postępowania nie przysługuje żaden środek zaskarżenia skutkuje wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Natomiast stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią sporną pozostaje skuteczność doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] orzekającej o cofnięciu L. S. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, z uwagi na niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 r., Nr 108 poz. 908 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji, na które został skierowany w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 powołanej ustawy. W ocenie pełnomocnika skarżącego powyższa decyzja nie została nigdy doręczona skarżącemu, który po pierwsze nie wskazywał adresu do doręczeń, a po drugie nie upoważniał nikogo do odbioru przesyłek, adresowanych do skarżącego na adres B 15/17 w Ł.. Jednakże z daleko idącej ostrożności procesowej pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 14 kwietnia 2018 r. odwołanie od decyzji z dnia [...], z której treścią skarżący został zapoznany dopiero w dniu 4 kwietnia 2018 r. Tym samym w ocenie strony skarżącej brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia, a wniesione przez stronę odwołanie winno zostać merytorycznie rozpatrzone. Natomiast w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z ustalonego w sprawie stanu faktycznego bezspornie wynika, iż odpis decyzji z dnia [...] orzekającej o cofnięciu L. S. uprawnień do kierowania pojazdami został przesłany na adres do korespondencji – ul. B 15/17 Ł. i doręczony w dniu 5 marca 2018 r. dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi (kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru – akta administracyjne, k. bez numeru). Powyższa decyzja zawierała pouczenie o przysługującym prawie wniesienia odwołania, w terminie 15 dni, który to termin upłynął z dniem 19 marca 2018 r. Natomiast odwołanie od tej decyzji skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł dopiero w dniu 16 kwietnia 2018 r. Wraz z wniesionym środkiem zaskarżenia strona skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności. Powyższe skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu odwoławczego fakt skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji na adres do korespondencji, co istotne wskazany przez samego skarżącego, obligowało organ do stwierdzenia, na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu powyżej przedstawione stanowisko organu administracji uznać należy, co najmniej za przedwczesne. Wskazać bowiem należy, że powoływana przez Kolegium okoliczność wskazania przez skarżącego adresu do korespondencji – Ł., ul. B 15/17 miała miejsce w dniu 19 czerwca 2007 r. (pismo L. S. z dnia 19 czerwca 2007 r. – k. 5 akt administracyjnych) i dotyczyła innego postępowania administracyjnego, prowadzonego z udziałem skarżącego, w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na niepoddanie się badaniom psychologicznym mającym na celu stwierdzenie istnienia lub nieistnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami (k. 4 akt administracyjnych). Postępowanie to zostało umorzone decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] z uwagi na przedłożenie przez stronę orzeczenia psychologicznego z dnia [...], nr 724/07, wydanego przez psychologa uprawnionego do przeprowadzania badań osób kierujących pojazdami (k. 7 i k. 8 akt administracyjnych). Natomiast postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, w zakresie posiadanych kategorii, z uwagi na niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, zakończone wskazaną wcześniej decyzją z dnia [...], zostało wszczęte dopiero w dniu 14 lutego 2008 r. Zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania zostało skierowane na adres zameldowania skarżącego, to jest Ł., ul. A 3/8, a przesyłka pocztowa kierowana na powyższy adres została zwrócona do nadawcy w dniu 14 marca 2008 r. z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Z akt sprawy wynika również, iż w dniu [...] skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, co potwierdza sporządzone przez niego własnoręcznie oświadczenie (k. 15 akt administracyjnych). Jednakże z treści tego oświadczenia, jak również z jakiegokolwiek innego dokumentu wydanego w toku tego postępowania nie wynika w sposób bezsporny, iż skarżący wskazał adres do korespondencji – Ł., ul. B 15/17. Co prawda na załączonej do akt sprawy kserokopii zawiadomienia z dnia 14 lutego 2008 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego (k. 15 akt administracyjnych) uwidoczniona została kserokopia w/w adresu do korespondencji, jednakże z dokumentu tego nie wynika w sposób bezsporny, kto był autorem tej adnotacji, jak również kiedy została ona sporządzona. Nie została bowiem podpisana przez skarżącego, a wzmianka o aktualności powyższego adresu została sporządzona przez pracownika Urzędu Miasta Ł. – M. J. i opatrzona datą 11 sierpnia 2014 r. Z treści powołanego oświadczenia skarżącego z dnia [...] nie wynika także, że został on powiadomiony o fakcie wydania decyzji orzekającej o cofnięciu mu uprawnień do kierowania, która to decyzja została wydana w tej samej dacie, co złożone przez niego, w siedzibie organu I instancji oświadczenie. O fakcie skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...], a tym samym wejścia tej decyzji do obrotu prawnego, nie mogą świadczyć powołane przez Kolegium okoliczności późniejszego podejmowania przez skarżącego działań mających na celu odzyskanie cofniętych uprawnień, czy też domniemanie o zamiarze strony wskazania adresu do korespondencji, potwierdzonego nieodbieraniem korespondencji kierowanej na adres zameldowania – Ł., ul. A 3/8. Wskazać bowiem należy, a co niewątpliwie nie jest kwestionowane przez żadną ze stron niniejszego postępowania, iż Kodeks postępowania administracyjnego stanowi zbiór reguł rządzących stosunkami pomiędzy administracją publiczną, a jednostką, według zasad państwa prawnego, określających relacje pomiędzy uprawnieniami i obowiązkami procesowymi strony postępowania administracyjnego oraz zespół różnych gwarancji proceduralnych przysługujących stronom (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., C.H. Beck, wydanie 15, przedmowa). Skoro zatem, ustawodawca powiązał zarówno moment związania organu administracyjnego wydaną decyzją (110 § 1 k.p.a.), jak i bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji (art. 129 §2 k.p.a.) z faktem jej doręczenia, w przypadkach w ustawie przewidzianych jej ogłoszenia, dla zasadności stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania koniecznym jest uprzednie, bezsporne ustalenie faktu, co do skuteczności doręczenia tej decyzji. Tym samym w ocenie Sądu ustalony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stan faktyczny sprawy nie był wystarczający do wydania zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], a co za tym idzie za zasadne uznać należy zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd uchylając zaskarżonej postanowienie nie przesądza, co do skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. będzie zobowiązane do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co do wskazania przez skarżącego, w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z powodu niepoddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, jako adresu do doręczeń adresu – Ł., ul. B 15/17. W szczególności kwestią wymagającą wyjaśnienia będzie okoliczność przez kogo i w jakiej dacie, została zamieszczona wzmianka o adresie korespondencyjnym, na zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 14 lutego 2008 r., z treścią którego skarżący został zaznajomiony w dniu 28 lutego 2008 r., co potwierdza jego własnoręczna adnotacja. W przypadku ustalenia, iż skarżący rzeczywiście wskazał powyższy adres jako adres do korespondencji koniecznym będzie poczynienie ustaleń, co do skuteczności doręczenia decyzji z dnia [...] w trybie art. 43 k.p.a. Dokonana przez Sąd analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru wykazała bowiem, iż przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została doręczona "J. W.", a z adnotacji na tym dokumencie nie wynika, czy odbierający przesyłkę był pełnoletnim domownikiem, sąsiadem, czy tez dozorcą domu, a więc podmiotem wymienionym w art. 43 k.p.a. uprawnionym do odbioru przesyłki. Ponadto wskazać należy na niepełne wypełnienie rubryki " oznaczenie adresata przesyłki", gdyż adresując przesyłkę organ wskazał jej adresata – L. S. oraz ulicę – B 15/17, pomijając miejscowość, do której jest ona kierowana. Sąd przypuszcza, iż powyższe uchybienie wynikało z nieuwagi pracownika organu, niemniej jednak dla uznania doręczenia za skuteczne koniecznym jest poczynienie odpowiednich ustaleń w powyższym zakresie. Mając powyższe na wadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. P.K.