III SA/Łd 634/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii zamiaru otworzenia filii niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej postanowił : 1. odrzucić skargę; 2. nakazać zwrócić M.K.kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 1 października 2010 r. pod poz. 3142. M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] wydane w przedmiocie negatywnej opinii zamiaru otworzenia filii niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzkiego Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej odrzucenie, argumentując iż w jego ocenie od zaskarżonego postanowienia stronie nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia. Organ administracji podniósł również, iż nawet gdyby przyjąć, że postanowienie z dnia 3 września 2010 r. jest zaskarżalne, to i tak wniesienie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego trybu instancyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – art. 52 § 2 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] wydane w przedmiocie negatywnej opinii zamiaru otworzenia filii niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej, wydane na podstawie art. 1 pkt 7 i art. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851 ze zm.). Przepis art. 37 ust. 1 powyżej powołanej ustawy stanowi, że w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.)- dalej Kpa. Z treści przepisu art. 141 Kpa. wynika uprawnienie strony postępowania administracyjnego do wniesienia zażalenia do organu wyższej instancji. Zgodnie z treścią § 10 ust. 2 pkt 3 lit. e rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w prawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2004 r. Nr 169 poz. 1781) jednym z warunków złożenia wniosku do rejestru zakładów opieki zdrowotnej, jest załączenie postanowienia organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia zakładu. Uzyskanie negatywnej opinii w powyższym zakresie uniemożliwia zatem złożenie wniosku o dokonanie wpisu. Mając powyższe na uwadze uznanie, iż postanowienie, o którym mowa w § 10 ust. 2 pkt 3 lit. e w/w rozporządzenia jest niezaskarżalne prowadziłoby do sytuacji, w której postanowienie to nie podlegałoby jakiejkolwiek kontroli co do jego zgodności z prawem. Taki stan rzeczy byłby sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie wyczerpał toku instancyjnego postępowania, to jest nie złożył zażalenia do Głównego Inspektora Sanitarnego. Bezsporne jest również, iż powyższe naruszenie procesowe nastąpiło wskutek błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, co do przysługującego skarżącemu prawa wniesienia zażalenia. Przepis art. 112 Kpa. stanowi, iż błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Istotą regulacji art. 112 Kpa. jest zapewnienie ochrony interesu strony postępowania administracyjnego, która zastosowała się do błędnego pouczenia organu. Z jego treści można zatem wywieść wniosek, iż w przypadku gdy strona dokonała nieprawidłowej w danym stanie faktycznym czynności procesowej, stosując się do błędnego pouczenia organu, to fakt ten nie wpływa na bieg terminu do wniesienia danego środka odwoławczego, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Wskazać należy bowiem, iż termin o którym mowa w art. 141 § 2 Kpa. jest terminem ustawowym i nie może być skracany ani przedłużany. Zatem późniejsze, ponowne prawidłowe pouczenie strony o przysługującym jej prawie wniesienia zażalenia nie może przedłużać tego terminu. Może natomiast stanowić podstawę jego przywrócenia na podstawie art. 58 Kpa. Reasumując, Sąd uznał, że M. K., pomimo błędnego pouczenia o przysługujących mu prawach, wniósł skargę z pominięciem przysługujących mu środków zaskarżenia. W związku z czym skarga ta podlega odrzuceniu. Jednakże skarżący może rozważyć możliwość skorzystania z przysługującego mu prawa przewidzianego w art. 58 Kpa., to jest złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia do organu odwoławczego. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.