III SA/Łd 636/08

Dnia 4 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. T. na opinię służbową Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [....] p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 31 października 2008 roku I. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na opinię służbową Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne, zostały określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają natomiast przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.) W myśl art. 3 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8 ) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na opinię służbową Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]. Wskazana opinia służbowa nie mieści się jednak w katalogu aktów prawnych lub czynności określonym w cytowanym art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy, które charakteryzują się tym, że mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia i są podejmowane w sprawach indywidualnych. Ponadto, muszą mieć charakter publicznoprawny i dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 1996 roku, I SA 1326/96, niepubl.). Kwestionowana natomiast w drodze skargi opinia służbowa czynnością taką nie jest. W myśl bowiem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego (art. 35 ust. 2 ustawy). Wypełnieniem natomiast delegacji zawartej w art. 35 ust. 3 ustawy o Policji jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz.U. Nr 98, poz. 880 ze zm.). W świetle powołanych przepisów należy zatem wskazać, że opiniowanie policjanta ma na celu motywowanie do sprawnego wykonywania zadań i czynności służbowych, ustalenie przydatności zarówno na danym stanowisku, jak i generalnie do służby, wyłanianie najlepszych kandydatów do mianowania lub powołania na wyższe stanowisko służbowe oraz na wyższy stopień policyjny. Stanowi ona jedynie podstawę do określenia indywidualnego programu rozwoju zawodowego. Skoro zatem opinia służbowa nie dotyczy uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to należy stwierdzić, że nie jest to inny akt lub czynność poddana kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, iż będąca przedmiotem skargi opinia służbowa nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy, Sąd skargę odrzucił. a.ł.