III SA/Łd 639/16

Dnia 6 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant referent-stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 roku sprawy ze skargi G. N. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w T. z dnia [...] o zwolnieniu sierż. szt. G. N. ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2016 r. i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy wskazał, że w dniu 19 listopada 2014 r. do Komendy Powiatowej Policji w T. wpłynęło postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r., sygn. akt [...] prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. o przedstawieniu sierż. szt. G. N. – referentowi Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w T. zarzutu popełnienia przestępstwa, tj. czynu z art. 228 § 1 i 3 k.k. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. zastosowano wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 3 000 zł oraz zawieszenia w czynnościach służbowych polegających na wykonywaniu obowiązków funkcjonariusza w Komendzie Powiatowej Policji w T.. Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w T. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Rozkazem personalnym z dnia [...]lutego 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w T. przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Skarżący został pouczony o prawie złożenia odwołania od wydanych rozkazów personalnych. Jednak w określonym ustawowo terminie nie skorzystał z przysługującego mu prawa. Postanowieniem z dnia [...]lipca 2015 r. uzupełniono postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. i przedstawiono skarżącemu dodatkowe zarzuty o 4 czyny z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. W listopadzie 2015 r. upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W związki z powyższym w dniu 24 listopada 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w T. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Pismem z dnia 24 listopada 2015 r. skarżący został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji oraz o przysługujących mu uprawnieniach i obowiązkach. Pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 grudnia 2015 r. W trakcie postępowania przed organem I instancji skarżący korzystał z przysługujących mu uprawnień, m.in. poprzez składanie wniosków: z dnia 16 grudnia 2015 r., z dnia 13 stycznia 2016 r., z dnia 28 stycznia 2016 r., zapoznanie się z aktami postępowania. W dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w T. wydał rozkaz personalny, na mocy którego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2016 r. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na fakt wypełnienia przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, tj. upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych (niepełnienie przez skarżącego służby od ponad 16 miesięcy), na toczące się postępowanie karne, stanowiące podstawę zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i brak możliwości wskazania terminu zakończenia postępowania karnego. Organ I instancji zwrócił uwagę, że z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień zaufania społecznego. W interesie społecznym leży, aby zadania Policji, będącej umundurowaną i uzbrojoną formacją, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, realizowane były przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Nie jest to możliwe w przypadku absencji policjanta przez okres ponad 16 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych. Tak długa nieobecność wpływa negatywnie na organizację służby. Pozostawienie skarżącego w szeregach Policji jest niedopuszczalne. Może wywierać negatywny wpływ na wizerunek Policji w oczach społeczeństwa oraz innych funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w T. Rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniając go tym, że dalsze pozostawienie w służbie funkcjonariusza, który od ponad 16 miesięcy nie realizuje obowiązków służbowych, podważyłoby zaufanie do Policji jako instytucji zaufania społecznego i byłoby sprzeczne z dobrym wizerunkiem służby. Ważny interes służby, przejawia się niedopuszczeniem do dalszego pełnienia służby policjanta, któremu postawiono zarzuty popełnienia czynu z art. 228 oraz art. 231 k.k. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zawarcie lakonicznego i nie zawierającego wszelkich wymagalnych elementów uzasadnienia, o których mowa w przepisie, w szczególności zaniechanie wskazania na okoliczności, które organ wziął pod uwagę przy podejmowaniu decyzji uznaniowej w sprawie, motywów, którymi kierował się przy wyborze decyzji o zwolnieniu ze służby. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie wskazania konkretnego przepisu prawa, który został zastosowany i rozszerzenie tego przepisu oraz naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 k.p.a. z powodu braku respektowania uprawnień strony, a także art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu. W zakresie prawa materialnego skarżący wskazał na naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji polegające na zastosowaniu automatyzmu w wykładni i zastosowaniu tego przepisu. Organ II instancji, uznając decyzję organu I instancji za prawidłową i zasadną, stwierdził, że bezspornie skarżący przed zwolnieniem ze służby pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych od listopada 2014 r., tj. powyżej dwunastu miesięcy, a postępowanie karne będące przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych nie zostało prawomocnie zakończone. Tym samym nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. Z notatki służbowej sporządzonej przez Komendanta Powiatowego Policji w T. na okoliczność rozmowy z prokuratorem prowadzącym sprawę skarżącego wynika, że w drugiej połowie kwietnia 2016 r. prawdopodobnie zostanie skierowany do sądu akt oskarżenia, jednakże nie można wskazać daty zakończenia prowadzonego śledztwa. W ocenie organu II instancji na dzień wydania rozkazu personalnego z dnia [...] i na dzień zwolnienia skarżącego ze służby w Policji wypełnione zostały przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Trwające tak długi okres zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań przez jednostkę organizacyjną, w której pełni służbę. Do podstawowych zadań Policji należą m.in. ochrona życia, zdrowia ludzi i mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, a także z organami i instytucjami Unii Europejskiej. Nie ulega wątpliwości, że każdy policjant, stosownie do posiadanego wykształcenia, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego jest zobowiązany do realizowania powyższych zadań. Tymczasem skarżący od kilkunastu miesięcy zadań tych nie wypełniał. Policjant pobierał przy tym 50% należnego uposażenia. Sytuacja taka może negatywnie wpływać na innych policjantów. Nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Osoby wypełniające obowiązki funkcjonariuszy Policji zobowiązane są do rygorystycznego przestrzegania prawa. Z zawodem policjanta wiąże się wysoki stopień społecznego zaufania. Ujawnione okoliczności popełnienia zarzucanego funkcjonariuszowi czynu przestępczego, pozostają w konflikcie z zadaniami Policji, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji. Słuszny interes funkcjonariusza zainteresowanego pozostawieniem go w służbie nie może przeważyć nad interesem społecznym związanym ze statusem i zadaniami Policji. Organ II instancji, ustosunkowując się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, wskazał, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze częściowo uznaniowym. Oznacza to, iż z jednej strony decyzję, co do zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawił właściwemu organowi Policji, ale jednocześnie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle rozpocząć rozważania w tym przedmiocie. Policjant, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią. Nie spełnia zatem podstawowego warunku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia tej służby. Wprowadzenie tego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy oraz celami, które Policja ma realizować. Stąd też pozostawienie w służbie funkcjonariusza, który nie legitymuje się powyższym przymiotem narusza ważny interes służby. Zdaniem organu II instancji nie bez znaczenia pozostaje fakt, że aktualnie nie jest możliwe określenie terminu prawomocnego zakończenia prowadzonej przeciwko policjantowi sprawy karnej. W związku z takimi okolicznościami ustawodawca wprowadził możliwość zwolnienia policjanta ze służby po upływie 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ II instancji wskazał przy tym na zabezpieczenie interesu osoby niewinnej poprzez przewidziane w art. art. 42 ust. 7 ustawy o Policji przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne i odwrócenie skutków wcześniejszego zwolnienia ze służby. Organ II instancji podniósł także, iż nie ma znaczenia subiektywna ocena odwołującego się funkcjonariusza jakoby był niewinny zarzucanych mu czynów, albowiem zaskarżona decyzja nie rozstrzyga w przedmiocie jego winy lub niewinności za zarzucane przestępstwa. W praktyce więc dalsze pozostawienie skarżącego w służbie oznaczałoby konieczność trwającego co najmniej przez kolejnych kilka miesięcy wydatkowania środków publicznych (wypłaty uposażenia) w stosunku do funkcjonariusza, który będąc policjantem, faktycznie służby nie pełni. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest uzależnione od prawomocnego zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Wystarczającą przesłanką do zastosowania powyższej podstawy zwolnieniowej jest pozostawienie funkcjonariusza w zawieszeniu w czynnościach służbowych powyżej 12 miesięcy, jeżeli nie ustały przyczyny zawieszenia. W przypadku zakończenia postępowania karnego prawomocnym wyrokiem skazującym podstawę zwolnienia ze służby stanowiłby art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Zestawienie art. 41 ust. 2 pkt 9 z art. 41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji dodatkowo potwierdza, że zastosowana wobec skarżącego podstawa zwolnienia nie wymaga wcześniejszego prawomocnego zakończenia prowadzonej sprawy. Możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie przesądza o winie policjanta w zakresie zarzucanych mu przestępstw. Celem powyższej regulacji ustawowej jest zapewnienie przełożonym funkcjonariuszy Policji możliwości pełnego wykorzystania przyznanych podległym im jednostkom etatów, co w konsekwencji powinno prowadzić do maksymalnego wypełnienia nałożonych zadań wykonywanych przez Policję. Organ II instancji podkreślił, że organ I instancji przy ocenie interesu strony wziął pod uwagę pozytywne opinie służbowe i dotychczasowy (przed zawieszeniem) przebieg służby, które są znane organowi z urzędu. Jednakże nadal nie jest znany termin zakończenia toczącej się przeciw funkcjonariuszowi sprawy karnej. Organ l instancji dał słusznie prymat interesowi społecznemu, rozumianemu jako interes służby i trafnie podkreślił charakter zadań powierzonych Policji oraz potrzebę skutecznej realizacji tych zadań. Prawidłowe wykonanie tych zadań i sprawne funkcjonowanie poszczególnych komórek organizacyjnych Komendy Powiatowej Policji w T., utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie, w tym z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych. Zagrożenie dla sprawnego funkcjonowania Wydziału Ruchu Drogowego, całej jednostki organizacyjnej, a w konsekwencji dla interesu społecznego jest realne i tak oczywiste, że nie wymaga przeprowadzenia w tym zakresie dowodów. Zadania wykonywane uprzednio przez większą ilość funkcjonariuszy, po odsunięciu choćby jednego z nich od wykonywania obowiązków służbowych, muszą być rozłożone na pozostałych policjantów, co może zmniejszyć efektywność i negatywnie wpływać na jakość i terminowość realizowanych czynności. Skarżący był powiadamiany o wszystkich podejmowanych w sprawie czynnościach i miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Skarżącemu doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz ze stosownymi pouczeniami o przysługujących prawach. Skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu i z uprawnienia tego korzystał, m.in. poprzez składanie wniosków oraz zapoznanie się z aktami postępowania, czy otrzymanie kserokopii akt. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze na powyższy rozkaz personalny G. N. wniósł o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym organu I instancji oraz orzeczenie, że zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu oraz poprzedzającemu jego wydanie rozkazowi personalnemu organu I instancji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji poprzez przekroczenie zasady uznania administracyjnego i w konsekwencji podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji polegające na zastosowaniu przez organ automatyzmu przy wykładni przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji wyrażające się w uznaniu, że upływ terminu 12 miesięcy zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych stanowi samodzielną podstawę zwolnienia ze służby; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i nast. k.p.a. poprzez lakoniczne i nie zawierające wszelkich wymagalnych elementów uzasadnienie, w szczególności zaniechanie wskazania na okoliczności, które organ wziął pod uwagę przy podejmowaniu decyzji uznaniowej w sprawie, motywów, którymi kierował się przy wyborze dwóch dostępnych alternatywnie decyzji w zakresie zwolnienia; b. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez próbę konwalidowania błędu popełnionego przez organ I instancji w zakresie lakonicznego uzasadnienia i zastosowania w sprawie wskazanych powyżej przepisów prawa; c. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w końcowej fazie postępowania toczącego się przed organem I instancji z naruszeniem zasady prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, pomimo tego że organ kilkukrotnie informował, iż niezbędnym do wydania decyzji było przesłuchanie świadków oraz strony postępowania, jak również naruszenie tego samego przepisu w toku postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu skarżący uzasadnił zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. tym, iż organ I instancji dwukrotnie wezwał go na przesłuchanie w charakterze strony. Skarżący wskazał, że ostatecznie stawił się w dniu 17 marca 2016 r. w siedzibie organu, gdzie miał zostać przesłuchany w charakterze strony. Osoba "prowadząca przesłuchanie, a raczej spisująca protokół przesłuchania" nie posiadała wiedzy, na jakie okoliczności skarżący miałby zostać przesłuchany. Udzieliła jedynie ustnej informacji, że postępowanie administracyjne zakończy się do końca maja 2016 r. Była to ostatnia czynnością jaką przeprowadził organ. Organ nie przeprowadził zamierzonych czynności administracyjnych. Postępowanie zakończył wydaniem decyzji (rozkazu personalnego) już w dniu [...], czym w sposób niedopuszczalny wprowadził w błąd skarżącego, który zamierzał w sposób pisemny wypowiedzieć się ostatecznie odnośnie doręczonych mu w dniu [...] marca 2016 r. kopii dokumentów. Pomimo długotrwałego postępowania przed prokuraturą, przed właściwym sądem nie został złożony akt oskarżenia. Powołanie się przez organ I instancji na upływ terminu wskazanego w ustawie świadczy o automatyzmie w działaniu organu. Argument odnoszący się do negatywnego wpływu faktu zawieszenia skarżącego w wykonywaniu przez niego obowiązków służbowych na morale i nastawienie do służby innych policjantów komendy postawiony został w sposób abstrakcyjny, ponieważ brak jest dowodów na poparcie takiego wniosku. Zdaniem skarżącego sytuacja taka na pewno nie ma i nie miała miejsca, ponieważ w nowelizacji przepisów ustawy o Policji ustawodawca wyposażył właściwych komendantów Policji w instrumenty mające na celu wynagrodzenie policjantom w służbie wykonującym czynności służbowych dla innych policjantów. Niedopuszczalnym w toku postępowania odwoławczego jest dokonywanie prób konwalidowania naruszenia przez organ I instancji błędów w zakresie obowiązku, jaki na nim ciążył na tle dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., a z treści zaskarżonego rozkazu personalnego wprost wynika, że taką próbę podjęto. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Organ administracji podkreślił, że skarżący przez okres prowadzonego postępowania miał zapewniony w nim czynny udział. Pismem z dnia 24 listopada 2015 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego i przysługujących mu uprawnieniach. Pismami z dnia 8 stycznia 2016 r. i 25 lutego 2016 r. został wezwany na przesłuchanie w charakterze strony, na które to wezwania nie stawiał się z własnej winy. W dniu 17 marca 2016 r. skarżący został zapoznany z całością akt postępowania oraz otrzymał żądane kserokopie akt postępowania. Nie składał wniosku o uzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie. Skarżący nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. W piśmie z dnia 5 września 2016 r. skarżący oświadczył, iż popiera skargę w całości. Zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. polega na tym, że każdorazowo organ II instancji nie powinien w trakcie rozpatrywania odwołania utrzymać automatycznie poglądu i uzasadnienia organu I instancji, lecz mając do tego odpowiednie kompetencje, rozpoznać sprawę ponownie. Organ podjął próbę (lecz jej nie zakończył) przeprowadzenia postępowania dowodowego z zeznań świadków. Zdaniem skarżącego świadczą o tym wprost wezwania z dnia 8 stycznia 2016 r. oraz 25 lutego 2016 r. Z ich treści wynika, że do prawidłowego przebiegu postępowania dowodowego wymagalnym było stawiennictwo skarżącego do organu celem przesłuchania go jako strony postępowania. Do stawiennictwa nie doszło z uwagi na usprawiedliwione przez organ okoliczności. Jednak nadal pozostaje nierozstrzygnięta kwestia dlaczego, pomimo że skarżący stawił się w organie, organ nie przeprowadził do końca zamierzonego wcześniej dowodu. W trakcie spotkania w komendzie, które to przeprowadzał pracownik cywilny "dało się odczuć, że nie miał on w ogóle pojęcia o celu przesłuchania, a także nie wyjaśnił w żaden sposób dlaczego do niego nie doszło". Skarżący nie składał w związku z tym żadnych dodatkowych wniosków dowodowym, ponieważ żył w uzasadnionym przeświadczeniu, że zostanie wezwany do komendy powtórnie. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu decyzji brak jest uzasadnienia odstąpienia przez organ od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony w postępowaniu odwoławczym. Skarżący nie zgodził się z poglądem organu II instancji, odnośnie udowodnienia przez stronę, w jaki sposób naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. miałoby się przełożyć na sprawę. Na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżący poparł skargę oraz oświadczył, że postępowanie karne jest w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola pod względem zgodności z prawem przebiega w trzech płaszczyznach, tj. oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury oraz respektowania reguł kompetencji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/2005). W przepisach art. 145-151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., określono przesłanki, formę i treść, jaką może przebrać orzeczenie sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu skargi co do istoty sprawy. Warunkiem uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub części jest stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub części jest zajście przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa jest zajście przyczyn określonych w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola we wskazanym wyżej zakresie nie wykazała, aby zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi i wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Zarzuty skargi sprowadzają się w istocie do kwestionowania prawidłowości dokonanej przez organy obu instancji wykładni i zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, stanowiącego materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Wskazany przepis stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W orzecznictwie wskazuje się, iż z regulacji tej i innych przepisów ustawy wynika, że funkcjonariuszom zawieszonym w obowiązkach służbowych nie zapewniono bezwzględnej trwałości stosunku służbowego aż do czasu zakończenia wszczętego przeciwko nim postępowania karnego. Ustawodawca przyznał tym policjantom tylko ochronę czasową, gwarantując, że przed upływem wyznaczonego okresu nie mogą być oni zwolnieni ze służby. Oznacza to, że dopóki nie upłynie 12-miesięczny okres zawieszenia, funkcjonariusze ci – niezależnie od wagi przypisywanych im przestępstw i innych okoliczności sprawy – nie mogą być wyeliminowani z grona policjantów na omawianej podstawie. Później kwestia pozostawienia tych osób w służbie oraz ewentualnego terminu zwolnienia z niej po zakończeniu okresu ochronnego zależy od uznania właściwych przełożonych. Okoliczność, że postępowanie karne nie zostało zakończone, nie ma wpływu na możliwość wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby, jeśli upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia go w czynnościach służbowych. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest bowiem okresem gwarancyjnym, w którym policjant jest objęty ochroną przed zwolnieniem ze służby, aż do czasu prawomocnego zakończenia jego sprawy w postępowaniu karnym. W analizowanej kategorii spraw organy nie są zobowiązane do oczekiwania na wynik sprawy karnej. Celem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest umożliwienie organom Policji zwolnienie ze służby policjanta, wobec którego nie zostało zakończone postępowanie karne (nie ustała przyczyna zawieszenia), pomimo że od czasu zawieszenia go w obowiązkach służbowych minęło ponad 12 miesięcy. Ustawodawca nie zobowiązał organów Policji do tolerowania w nieskończoność stanu przedłużającego się zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Umożliwił im przeciwdziałanie negatywnym skutkom takiego zjawiska, dopuszczając w analizowanych przypadkach możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby (por. wyroki NSA: z 9 czerwca 2014 r., I OSK 961/13; z 4 lipca 2014 r., I OSK 966/13; z 15 maja 2015 r., I OSK 2825/13; z 26 sierpnia 2015 r., I OSK 794/14). Jednocześnie w orzecznictwie zwrócono uwagę, iż rozwiązania przyjęte w ustawie wskazują, że ustawodawca zabezpieczył interesy zawieszonego policjanta przede wszystkim przez wprowadzenie gwarantowanego okresu ochronnego i przez instytucje przewidziane w art. 42 ust. 7 ustawy o Policji (przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne, prawo do uposażenia, prawo do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, prawo do wliczenie okresu, za który przysługuje świadczenie pieniężne, do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1), które mogą być stosowane, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego (por. wyroki NSA: z 9 czerwca 2014 r., I OSK 961/13; z 26 sierpnia 2015 r., I OSK 794/14). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w dniu [...]listopada 2014 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w P. przedstawił skarżącemu zarzut popełnienia czynu z art. 228 § 1 i 3 k.k. (sygn. akt [...]). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., sygn. akt [...] prokurator Prokuratury Okręgowej w P. zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego w postaci pieniężnej w kwocie 3 000 zł oraz zawieszenia w czynnościach służbowych polegających na wykonywaniu obowiązków funkcjonariusza w Komendzie Powiatowej Policji w T. Na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w T. z dnia [...]listopada 2014 r. skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od dnia 20 listopada 2014 r. do 19 lutego 2015 r. wobec przedstawienia mu przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 228 § 1 i 3 k.k. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...]lutego 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w T. z dniem 20 lutego 2015 r. przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. akt [...] prokurator Prokuratury Okręgowej w P. uzupełnił postanowienie z dnia [...]listopada 2014 r., przedstawiając skarżącemu dodatkowe zarzuty popełnienia czynów z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. akt [...] Zastępca Prokuratora Apelacyjnego w Ł. przedłużył śledztwo w sprawie [...] prowadzone m.in. przeciwko skarżącemu na dalszy czas oznaczony powyżej roku do dnia 29 lutego 2016 r. W dniu wydania rozkazy personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby ([...]) rozkazy personalne w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych były ostateczne i upłynął już 12-miesięczny okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Ponadto postępowanie karne przeciwko skarżącemu nie zostało zakończone i jest w toku, co potwierdził sam skarżący w skardze oraz w trakcie rozprawy przed sądem administracyjnym w dniu 6 października 2016 r. Oznacza to, że nie ustała przyczyna zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Tym samym spełnione zostały określone w powołanym wyżej art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przesłanki umożliwiające organowi podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji w tym trybie. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie zastosowano wobec skarżącego również środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych (postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r., sygn. akt [...] prokuratora Prokuratury Okręgowej w P.) dodać należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych może być nie tylko administracyjna decyzja właściwego przełożonego, przewidziana w art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych może również dojść na skutek zastosowania w postępowaniu karnym przez prokuratora lub sąd powszechny nieizolacyjnego środka zapobiegawczego, o którym mowa w art. 276 w zw. z art. 249 § 1 k.p.k., czyli środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Zawieszenie policjanta w trybie administracyjnym może mieć charakter obligatoryjny lub fakultatywny, w zależności od rodzaju przestępstwa, o popełnienie którego podejrzany lub oskarżony jest policjant. Natomiast orzeczenie środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia jest wyłącznie fakultatywne. Obie te instytucje są jednak stosowane w związku ze wszczęciem przeciwko policjantowi postępowania karnego oraz z uwagi na konieczność odsunięcia policjanta od wykonywania obowiązków służbowych. Zatem przyczyna działań podejmowanych w tym zakresie przez właściwych przełożonych w postępowaniu administracyjnym oraz przez prokuratora lub sąd powszechny w postępowaniu karnym jest w istocie tożsama. Oceny tej nie zmienia fakt, że inny jest jedynie cel omawianych instytucji. Oczywistym jest, że zawieszenie policjanta dokonane przez organy Policji właściwe w sprawach osobowych ma na celu ochronę interesu społecznego i dobro macierzystej formacji (dbałość o należyty wizerunek Policji oraz zapewnienie możliwości sprawnego i efektywnego realizowania zadań powierzonych formacji), natomiast celem środków zapobiegawczych jest przede wszystkim zapewnienie prawidłowego toku postępowania karnego. Dla biegu terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest istotne, czy zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nastąpiło w trybie administracyjnym, czy na skutek zastosowania wobec niego środka zapobiegawczego. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma wyłącznie data zawieszenia a nie także podstawa prawna zastosowania takiej instytucji. W konsekwencji przyjąć również trzeba, że do 12 miesięcy zawieszenia, po upływie których dopuszczalne jest zwolnienie policjanta ze służby, wlicza się wszystkie okresy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Wynika to już z treści art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Gdyby celem ustawodawcy było powiązanie przewidzianych skutków prawnych tylko z zawieszeniem policjanta w ściśle określonym trybie oraz wyłącznie z zawieszeniem na tej samej podstawie prawnej, to bez wątpienia wprowadziłby w tym zakresie odpowiednie zastrzeżenia. Takich ograniczeń jednak nie przewidział ani w treści powołanej normy ani w innych przepisach ustawy (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2015 r., I OSK 794/14). Nie budzi również wątpliwości, że rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2010 r., I OSK 130/10). Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego) (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). Innymi słowy sądy administracyjne w tego typu sprawach nie mogą wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Badają jedynie czy organy te w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., I OSK 961/13). W ocenie sądu organy administracji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Ustalony przez organy administracji stan faktyczny odnośnie spełnienia określonych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przesłanek zwolnienia skarżącego ze służby w Policji nie budzi wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w skardze, argumenty przedstawione przez organy obu instancji w uzasadnieniach rozkazów personalnych nie ograniczyły się do analizy tychże przesłanek i nie świadczą o automatyzmie. Zdaniem sądu organy administracji trafnie zwróciły uwagę na zakres, specyfikę i istotę zadań powierzonych Policji (art. 1 ustawy o Policji) oraz potrzebę skutecznej ich realizacji w interesie państwa i wszystkich obywateli, jak również na negatywny wpływ długotrwałego niewykonywania przez skarżącego obowiązków z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych i samych przyczyn tego zawieszenia. W okresie zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz Policji nie wykonuje w ogóle swoich obowiązków służbowych, choć pobiera 50% swojego uposażenia. W orzecznictwie wskazuje się, że prawidłowe wykonywanie tych zadań i sprawne funkcjonowanie poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji niewątpliwie utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariuszy w służbie, jak też długotrwałe zawieszenie każdego policjanta w czynnościach służbowych. Zagrożenia dla sprawnego funkcjonowania macierzystej jednostki Policji i w konsekwencji dla interesu społecznego są realne i tak oczywiste, że nie wymagają przeprowadzenia w tym zakresie dowodów. Oczywistym bowiem jest, że zadania wykonywane uprzednio przez większą ilość funkcjonariuszy, po odsunięciu choćby jednego z nich od wykonywania obowiązków służbowych, muszą być rozłożone na pozostałych policjantów, co zwiększa i tak duże ich obciążenie oraz może zmniejszać efektywność i negatywnie wpływać na jakość czy terminowość realizowanych czynności. Interes społeczny przejawia się w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której skarżący pełnił służbę (por. np. wyroki NSA: z 9 czerwca 2014 r., I OSK 961/13; z 4 lipca 2014 r., I OSK 966/13; z 9 sierpnia 2016 r., I OSK 552/15). Okoliczność, że właściwy komendant Policji został wyposażony przez ustawodawcę w takiej sytuacji w możliwość "wynagrodzenia policjantom w służbie wykonującym czynności służbowe dla innych policjantów" nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zasadność podjętych przez właściwego komendanta Policji działań kadrowych mających na celu zniwelowanie negatywnych dla komórki organizacyjnej skutków zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie podlega w ogóle ocenie sądu w tego rodzaju sprawie i nie ma żadnego wpływu na jej wynik. Poza tym, zdaniem sądu, organy administracji zasadnie uwzględniły specyficzny status policjantów oraz prawa i obowiązki tej kategorii funkcjonariuszy publicznych. Stosunki służbowe policjantów mają charakter administracyjnoprawny. Tego typu publicznoprawne stosunki są nawiązywane na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 28 ust. 1 ustawy o Policji). Każda osoba, która sama decyduje się na przystąpienie do omawianej formacji, przez cały czas trwania nawiązanego stosunku służbowego musi poddać się regułom pełnienia służby nacechowanej nie tylko istnieniem specjalnych uprawnień, ale też wymagającej spełnienia szczególnych cech personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych. W wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120) Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że prawidłowe wykonywanie zadań Policji ma podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli, oraz że publiczny wymiar Policji powoduje, iż jej działania w istotnym stopniu kształtują autorytet państwa i zaufanie do jej funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. W wyroku z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08 (OTK-A 2010/2/14) Trybunał Konstytucyjny stwierdzając zgodność art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji z art. 2 Konstytucji RP, podtrzymał argumentację przedstawioną w sprawie o sygn. K 35/06. Podobne poglądy prezentowały również sądy administracyjne, akcentując, że z omawianych przyczyn nie może budzić wątpliwości, że dobro publicznych służb mundurowych wymaga, aby w gronie ich funkcjonariuszy znajdowały się wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą (por. wyroki NSA: z dnia 4 sierpnia 2011 r., I OSK 327/11; z 4 lipca 2014 r., I OSK 966/13). Budowaniu autorytetu i dobrego wizerunku Policji nie może zatem sprzyjać pozostawienie w służbie funkcjonariuszy, którzy wskazanych wymogów nie spełniają (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2016 r., I OSK 961/13). Przyczyny zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków i zarzucane mu czyny przyjęcia korzyści majątkowej w związku z pełnioną funkcją publiczną, niedopełnienia obowiązków oraz poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne mają wpływ na ocenę zasadności zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Stawiane skarżącemu zarzuty nie dają się pogodzić z charakterem służby i wymaganiami nieposzlakowanej opinii funkcjonariuszy, gdyż w negatywny sposób wpływają na zaufanie do Policji. Wskazać także należy, że w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie ma znaczenia zasada domniemania niewinności. Pojęcie winy jest kategorią prawa karnego, a związana z nią zasada domniemania niewinności dotyczy statusu podejrzanego, a następnie oskarżonego w procesie karnym. O winie skarżącego lub jego niewinności może rozstrzygnąć jedynie sąd powszechny a nie jego przełożeni właściwi w sprawach osobowych. W powołanym wyżej wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie jest możliwe powoływanie się na zasadę domniemania niewinności w odniesieniu do przesłanek i procedury zwalniania policjantów ze służby i zakończenia w ten sposób ich stosunku służbowego. Nadto organy nie mają obowiązku przeprowadzania dowodów i dokonywania ustaleń w kwestiach, które nie mają oraz nie mogą mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z 15 maja 2015 r., I OSK 2825/13). W ocenie sądu analiza akt sprawy nie pozwala uznać, aby organy administracji zaniechały przeprowadzenia dowodów, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszyły wynikającą z art. 10 § 1 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Okoliczność, że w wezwaniach z dnia 8 stycznia 2016 r. i 25 lutego 2016 r. organ I instancji wskazywał, iż ich celem jest przesłuchanie skarżącego w charakterze strony, a następnie nie przeprowadził tego dowodu nie ma żadnego znaczenia. Przepis art. 86 zezwala organowi prowadzącemu postępowanie na dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Stan faktyczny, co do okoliczności mających istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, został w wystarczającym stopniu wyjaśniony przed wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby i nie jest sporny. Co więcej, w wezwaniach tych organ poinformował skarżącego o tym, że będzie to ostatnia czynność w postępowaniu. Organ poinformował skarżącego także o prawie czynnego udziału w postępowaniu, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań, zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie oraz o tym, że w ciągu siedmiu dni od złożenia przez skarżącego ostatecznego stanowiska w sprawie zostanie wydana decyzja w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W dniu 17 marca 2016 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy. W dniu [...] marca 2016 r. doręczono skarżącemu kserokopie materiałów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu oraz pismo organu I instancji z dnia 18 marca 2016 r., w którym organ ten wyznaczył skarżącemu dodatkowy trzydniowy termin do złożenia wniosku o przeprowadzenie dowodu pod rygorem pominięcia tego wniosku. Pomiędzy doręczeniem skarżącemu tych dokumentów ([...] marca 2016 r.) a wydaniem rozkazu personalnego przez organ I instancji ([...]) minęło 16 dni. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że działanie organu wprowadziło skarżącego w błąd, co do tego, iż organ ten zamierza zakończyć postępowanie. Skarżący wniosku dowodowego nie złożył i nie wyjaśnił ani w odwołaniu, ani w skardze, jakiego rodzaju miałby to być dowód. Skarżący nie wyjaśnił także, jakie to okoliczności mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy mógłby wskazać, gdyby mógł się "w sposób pisemny wypowiedzieć ostatecznie odnośnie doręczonych mu w dniu [...] marca 2016 r. kopii dokumentów". Poza tym zauważyć trzeba, że z akt sprawy, a w szczególności z wezwań z dnia 8 stycznia 2016 r. i 25 lutego 2016 r., nie wynika, aby organy administracji planowały przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, jak twierdzi skarżący. Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. k.ż.