III SA/Łd 640/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne oddala skargę. III SA/ Łd 640/08 UZASADNIENIE Komendant Powiatowy Policji w R. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit . b ustawy z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 z późn. zm.), skierował R. K. na badanie psychologiczne z powodu przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 prawa o ruchu drogowym. R. K. odwołał się od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w R.do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania o skierowaniu na badania psychologiczne. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1.04.2005 r. ( Dz.U. z 2005 r. Nr 69, poz. 622). Wyjaśnił, że ostatnie naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego nastąpiło w dniu 13.07.2007 r., to jest ponad rok od wszczęcia postępowania w sprawie skierowania na badanie psychologiczne. Powołane wyżej rozporządzenie w § 2 ust. 1 wskazuje, że decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne osoby, która przekroczyła 24 punkty wydaje Komendant Powiatowy Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia przekroczenia liczby 24 punktów na podstawie art. 130 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. Skarżący przekroczył 24 punkty w dniu 13.07.2007 r. Wszczęcie postępowania o skierowaniu na badanie i samo skierowanie nastąpiły już po upływie roku. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnił, że J. K. w okresie od 18.01.2007 r. do 13.07.2007 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego. Naruszenia wpisano do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Łącznie przypisano stronie 26 punktów, za czyny z: - 18.01.2007 r. w miejscowości K.( przekroczenie prędkości od 31 – 40 km/h) – 6 punktów, - 13.07.2007 r. w miejscowości C.( przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h, naruszenie zakazu wyprzedzania na skrzyżowaniach, niestosowanie się do znaku P – 4 " podwójna linia ciągła") – 20 punktów. W oparciu o zebrane w toku postępowania administracyjnego dokumenty, w szczególności : wniosek o sprawdzenie kwalifikacji [...], wydruk z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, a także mając na uwadze fakt, iż odwołujący powyższych okoliczności nie kwestionował, organ odwoławczy stwierdził, że naruszenie przez stronę przepisów ruchu drogowego i liczba punktów wpisanych do ewidencji są bezsporne. W ocenie organu przepisy określające termin do wydania skierowania na badania psychologiczne mają charakter instrukcyjny i ich uchybienie nie wyłącza możliwości wydania decyzji. R. K. zaskarżył decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jej uchylenia i przekazania sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ odwoławczy przyjął błędną interpretację przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1.04.2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy. W powołanym przepisie nie zapisano " w terminie 30 dni", lecz " w terminie nie dłuższym niż 30 dni". Taki zapis wskazuje na funkcję gwarancyjną dla obywatela, że jego wykroczenie nie może być orzeczone po terminie 30 dni od daty ostatniego czynu skutkującego wystąpieniem warunków do skierowania go na badania psychologiczne. Dlatego terminu tego nie można uznać za instrukcyjny, lecz termin zawity skutkujący nieważnością. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że termin 30 dniowy określony w rozporządzeniu jest terminem na dokonanie określonej czynności kierowanym do organu, a zatem należy przyjąć, iż jest to termin instrukcyjny, którego uchybienie nie powoduje wygaśnięcia obowiązku organu do wydania stosownej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Ustawa z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz.U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. ) nie zakreśla terminu do wydania skierowania na badanie psychologiczne. Termin taki wynika wyłącznie z rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1.04.2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy ( Dz.U. Nr 69, poz. 622) osobie, o której mowa w art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne wydaje komendant powiatowy ( miejski, rejonowy) Policji, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Powyższy termin 30 dniowy nie jest terminem ustawowym. Nie jest również terminem, którego upływ powodowałby wygaśniecie uprawnienia organu do wydania decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne. Podstawa prawna do wydania decyzji istnieje nadal, a jest nią przepis art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym. Aby wygasła możliwość wydania decyzji termin określony dla podjęcia tej decyzji musiałby być terminem materialno – prawnym. Terminem materialno – prawnym jest okres, w którym nastąpić może ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnego stosunku materialno – prawnego. Taka sytuacja w przypadku przepisu art. 124 pkt 2 lit. b w/w ustawy nie występuje. Termin wydania skierowania na badanie psychologiczne określony został w rozporządzeniu wykonawczym i jest on terminem instrukcyjnym, przewidzianym w art. 35 k.p.a.. Ma on jedynie na celu dyscyplinowanie organów administracji. Naruszeniu terminu instrukcyjnego nie można przypisać sankcji nieważności. Decyzji wydanej z przekroczeniem takiego terminu nie można uznać za rażąco naruszającej prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe stanowisko przedstawione zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30.03.2008 r. sygn. I OSK 197/2007 (publ. Lex Polonica 1978222). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w tym składzie, podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uwzględniając wymienione wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. TP