III SA/Łd 640/10

Dnia 26 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z dnia 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm) – dalej Kpa.;art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 lit. a, ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. 69 poz. 415 ze zm.) Wojewoda Ł.utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] wydaną w przedmiocie uznania K.K. za osobę bezrobotną i odmawiającą przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. uznał K.K. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] r. i orzekł o braku prawa w/w do zasiłku dla bezrobotnego. Uzasadniając wydaną decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na spełnienie przez stronę warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy K.K. został uznany za osobę bezrobotną od dnia rejestracji. Natomiast wobec niespełnienia żadnego z warunków określonych w art. 71, art. 73 ust. 5, 6 i 7 powołanej ustawy brak jest podstaw do przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od powyższej decyzji K.K.wskazał, że w okresie od 26 maja 2008 r. do 26 listopada 2008 r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł. W dniu 3 listopada 2008 r., z winy pracodawcy uległ wypadkowi w pracy. Z powyższego powodu nie przedłużono z nim umowy o pracę. Leczenie nabytego urazu trwało od 4 listopada 2008 r. do 18 czerwca 2010 r. W powyższym okresie, od dnia 27 listopada 2008 r. do dnia 4 maja 2009 r. pobierał zasiłek chorobowy. Skarżący wskazał ponadto, iż przepracował nienagannie ponad 30 lat, a odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych stawia go w bardzo trudnej sytuacji. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ odwoławczy wskazał, iż za osobę bezrobotną uznaje się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, 1, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonujacą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. W ocenie Wojewody K.K. w dniu zgłoszenia do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł., spełniał powyżej wskazane przesłanki uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W związku z powyższym Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. przyznał skarżącemu przedmiotowy status. Zdaniem Wojewody K. K. nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jednym z warunków uzyskania powyższego uprawnienia jest pozostawanie w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, w stosunku zatrudnienia i osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Natomiast przepis art. 71 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy stanowi, iż do okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w 18 miesięcznym okresie poprzedzającym dzień rejestracji, tj. od dnia 26 marca 2009 r. do dnia 26 września 2010 r., zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia świadczenia podlega jedynie okres pobierania przez skarżącego zasiłku chorobowego w terminie od 26 marca 2009 do 4 maja 2009 r., w łącznym wymiarze 40 dni. Powyższe wynika ze złożonego przez stronę zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w Ł. z dnia 6 lipca 2010 r., jak również ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia skarżącego z dnia 30 września 2010 r., iż od dnia 4 maja 2009 r. nie otrzymywał świadczeń z ZUS oraz nie wykonywał żadnej pracy. Wskazał jedynie, że starał się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, którego nie uzyskał. Wojewoda podniósł ponadto, że do okresu uprawniającego do zasiłku nie można zaliczyć wskazanego przez stronę okresu od dnia 5 maja 2009 r. do dnia 27 września 2010 r., w którym skarżący kontynuował leczenie. Możliwości takiej nie przewidują bowiem przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. K.K.wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi wskazał okres zatrudnienia w Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł. oraz okres pobierania zasiłku chorobowego. Wniósł o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 stycznia 2011 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje zawarty w skardze wniosek o przyznanie zasiłku. Wskazał, że w kwietniu 2009 r., a następnie w grudniu 2009 r. nastąpiły nawroty choroby. Oświadczył, że cały czas kontynuuje leczenie. Ponowił wniosek o przyznanie świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie sądu organy administracji publicznej rozpoznając niniejszą sprawę nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) – dalej ustawy - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych, robót publicznych, a ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w punkcie 2 ustępu 1 powołanego artykułu ustawy. Do okresu 365 dni, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, w tym okresy służby wojskowej, urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów, pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wymienione w art. 71 ust. 1 ustawy przesłanki przyznania bezrobotnym zasiłku mają charakter kumulatywny. Tylko ich łączne spełnienie powoduje bowiem uzyskanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku. Tym samym, ustalenie w trakcie postępowania administracyjnego, iż którakolwiek z przesłanek nie została spełniona, skutkuje odmową przyznania bezrobotnemu prawa do tego świadczenia. Skarżący, rejestrując się w dniu 27 września 2010 r., nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy. W okresie 18 miesięcy przed datą zarejestrowania nie był nigdzie zatrudniony i nie prowadził działalności zarobkowej. W okresie od dnia 27 listopada 2008 r. do 4 maja 2009 r. pobierał zasiłek chorobowy, przy czym do stażu zasiłkowego zaliczeniu podlega jedynie okres od 26 marca 2009 r. do 4 maja 2009 r., to jest czas pobierania świadczenia przypadający na 18 miesięczny okres poprzedzający dzień rejestracji. Okoliczność, że w okresie po ustaniu pobierania zasiłku chorobowego bezskutecznie starał się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego oraz nie wykonywał żadnej pracy z uwagi na nawrót choroby i konieczność dalszego leczenia, nie ma wpływu na nabycie przez skarżącego uprawnienia do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Wskazać bowiem należy, że ustawa o promocji zatrudnienia nie zezwala organom administracji na przyznawanie statusu osoby bezrobotnej oraz uprawnień do zasiłków w drodze uznania. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji ani sądowi administracyjnemu możliwości brania pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym, takich jak np. trudna sytuacja finansowa i życiowa, problemy zdrowotne osoby bezrobotnej, czy negatywne skutki odmowy przyznania zasiłku, na co powołuje się K. K. Organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest jedynie do ustalenia, czy bezrobotny spełnia określone w przepisach prawa obiektywne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. K. K. w dniu rejestracji tych przesłanek nie spełniał. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy pozwala uznać, iż organy administracji dokonały w sprawie niniejszej prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. Zauważyć też trzeba, iż skoro skarżący spełnił określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wymagania, prawidłowo został uznany za osobę bezrobotną. Jednocześnie, organ stwierdzając niespełnienie przez skarżącego z warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, słusznie odmówił mu przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. t.p.