III SA/Łd 641/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1a, art. 35 ust. 1 i 4, art. 36 ust. 1 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 roku w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. Nr 102, poz. 946 ze zm.) udzielił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 53 punktach gier na terenie województwa łódzkiego, na okres sześciu lat. Pismem z dnia 11 września 2009 roku A Spółka z o.o. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o przedłużenie na podstawie art. 36 ust. 3 i 4 w związku z ust. 1 i art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004r., Nr 4, poz. 27 zez m.) oraz art. 104 k.p.a. na okres kolejnych sześciu lat zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 8 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540) odmówił przedłużenia zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracji powołując się na treść art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, wskazał, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzona jest do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Od powyższej decyzji Spółka A złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub jej zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o przedłużenie zezwolenia. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła, naruszenie art. 34, art. 49 i art. 56 Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwany "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. Nr 203 poz. 1569; dalej: TFUE), art. 2, art. 31 ust. 3 w związku z art. 22, art. 61, art. 7 w związku z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 144 ustawy o grach hazardowych, z dniem 1 stycznia 2010 roku utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych. Przepis art. 8 ww. ustawy stanowi, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 118 ustawy o grach hazardowych do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, stanowi natomiast, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl zaś art. 138 ust. 1 cytowanej ustawy, zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 , nie mogą być przedłużane. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących naruszenia art. 34, art. 49 i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż prawo wspólnotowe w hierarchii źródeł prawa znajduje się ponad ustawodawstwem krajowym, natomiast obowiązkiem organów administracji państwowej jest odmowa stosowania prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym. Odwołując się do zasady legalizmu wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej wskazał, iż jest organem władzy wykonawczej zobligowanym do działania na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego. Na powyższą decyzję, Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc zarzut naruszenia art. 91 ust. 2 i 3 w związku z art. 8 ust. 2, art. 7 Konstytucji oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 2 oraz art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 127 Ordynacji podatkowej. Spółka podniosła także zarzut naruszenia fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwany "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. Nr 203 poz. 1569; dalej: TFUE) tj. art. 34, art. 49 i art. 56. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w Ł., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- [zwanej dalej; p.p.s.a.], Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy zaś od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. Regulacja powyższego przepisu dotyczy więc kwestii prejudycjalnej (tzw. zagadnienia wstępnego), czyli przeszkody, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tegoż postępowania. Celowość natomiast zawieszenia postępowania analizowana jest z kolei z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 301-303). Odnosząc powyższe ogólne uwagi do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie należy wskazać, iż postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". W ocenie Sądu, odpowiedź na postanowione pytanie czy ustawa z 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz.U.2010 nr.127 poz. 857) zawiera przepisy techniczne, które winny podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską zgodnie z przepisami Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 roku, a co za tym idzie, czy przepisy ustawy mogły być stosowane przez organy administracji, skoro bezspornym jest że procedury notyfikacji nie przeprowadzono, jest kluczowym zagadnieniem mającym wpływ na wynik w niniejszej sprawie. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.k.