III SA/Łd 650/10

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. M. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi postanawia odmówić przyznania prawa pomocy R.A. III SA/Łd 650/10 Uzasadnienie Pismem z dnia 16 listopada 2010 r. P. M. (dalej skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę jako niedopuszczalną. W związku z powyższym skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł od powyższego rozstrzygnięcia skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Do skargi załączony został wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł jedynie ogólnie, że nie jest w stanie uiścić wpisu od skargi kasacyjnej ani pokryć innych kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, z uwagi na trudną sytuację majątkową i rodzinną. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinny, majątku i dochodach, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną E. M. i córkami E. M. (22 lata) i M. M. (21 lat). Skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni 102 m2. Na dochody gospodarstwa domowego, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, składają się: dochody skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 26.753,13 zł oraz emerytura żony skarżącego w wysokości 1.200 zł. Skarżący podał także, że dysponuje oszczędnościami pieniężnymi w wysokości 10.000 złotych. Jest także właścicielem samochodu matki A. (rok prod. – 2003), a jego żona pojazdu marki B. (rok prod. – 2003). Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tym samym wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać przede wszystkim należy, że skarżący osiąga dochody z tytułu prowadzonej działalności, które sam wyliczył na 26.753,13 zł miesięcznie. Ponadto, jego żona uzyskuje stały dochód z tytułu świadczeń emerytalnych w kwocie 1.200 zł. Łączne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego wynoszą więc ok. 28.000 zł miesięcznie. Co istotne, skarżący posiada także bieżące środki finansowe zgromadzone na rachunku bankowym w kwocie 10.000 zł. Wskazane fakty czynią w konsekwencji niewiarygodnym powoływanie się przez skarżącego na okoliczność faktycznego braku możliwości poniesienia kosztów postępowania. Dodatkowo, jedynie na marginesie podnieść należy, że skarżący uprzednio – w ramach niniejszego postępowania – uiścił już wpis od skargi w kwocie 200 zł, który to wpis został mu zwrócony w związku z odrzuceniem jego skargi. Środki te pozostają zatem do dyspozycji skarżącego. Skarżący jest także reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w związku z czym nie występował o prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z tych wszystkich względów, w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie, należy uznać, że brak jest jakichkolwiek podstaw uzasadniających przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć należy w tym miejscu, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest rozwiązaniem wyjątkowym i może dotyczyć tylko tych osób, które znalazły się w sytuacji uniemożliwiającej ich poniesienie. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Tego rodzaju sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności referendarz sądowy stwierdził, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący i wystarczający, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, a ich uiszczenie spowoduje uszczerbek dla utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.